دشواریهای زنان دور از مرکز

عکس :مونا اولیایی

کانون زنان ایرانی : فعالان زن در شهرستان‌ها دیروز در مراسمی که به مناسبت روز جهانی زن در تهران برگزار شد،از موانع و چشم اندازهای فعالیت خود گفتند . به بیان مشکلاتی که در حوزه جغرافیایی زندگی زنان دور از مرکز جاری است پرداختند و از دشواری ها و مخاطرات فعالیت هایشان در کمپین یک میلیون امضا بر ضد قوانین تبعیض آمیز سخن گفتند .

برنامه روز جهانی هشت مارس با همکاری وب سایت های “مدرسه فمینیستی ” و “کانون زنان ایرانی ” در فضای کوچک زیرزمینی در خانه یکی از فعالان زن برگزار شد. فضایی که جمعی از زنان و فعالان مدنی را با تمام دلهره ها و هراس برگزاری یک روز جهانی در خود جای داده بود.

“مطالبات حقوقی زنان و کمپین از زاویه کنشگران کمپین در شهرهای مختلف ایران “عنوان دو پنل جداگانه بود که در هرکدام زنانی از شهرهای ایران به بیان تجربه خود درباره فعالیت در عرصه آگاه سازی زنان پرداختند.

تصویر

در پنل اول زارا امجدیان میزگردان است وزینب بایزیدی از فعالان زن کرد صحبت اش را با متنی انتقادی نسبت به فضای مردسالار جامعه اش و اندک فضای موجود برای فعالیت زنان کرد آغاز می کند.

او به مشکلات ویژه زنان کرد اشاره می کند و در این میان از ختنه زودهنگام دختران کرد و قتل های ناموسی نام می‌برد.

بایزیدی مشکلات قومی زنان کرد و منتسب کردن آنان به فعالیت های غیر رسمی را از دیگر تهدیدهایی می داند که تک تک زنان کرد در دوره فعالیت های سیاسی و اجتماعی شان با آن مواجه اند.

دوستان هم زبان بازیدی، هانا و روناک چند ماه پیش بازداشت شدند و هنوز هم به واسطه جرم‌های امنیتی در بازداشت به سر می برند.

هنگامه حیاتی ، دیگر فعال کمپین یک میلیون امضا روایت‌گر دشواری‌هایی است که زنان در استان سیستان و بلوچستان با آن مواجه اند.

ازدواج های زودهنگام و اعتیاد از مشکلاتی است که او به توضیحش می پردازد. در زاهدان و روستاهای اطراف آن دختران در سنین پایین به عقد مردانی در می آیند که به لحاظ سن وسال از آنها خیلی بزرگتر اند و غالبا در این استان ازدواج به تجارتی برای درآمد زایی از دختران در آمده است.

اما استیلای فرهنگ پوشش پاکستان بر پوشش زنان سیستان و بلوچستان روایت تازه‌ای است که حیاتی آن را بازگو می‌کند.

زنان در این استان باید برقع بزنند، پوششی که در سیستان چندان متداول نبوده اما در این چند سال زنان این استان با نوعی اجبار پنهانی برای اتکا به این نوع پوشش رنج می‌برند.

اقتصاد پاکستان در استان سیستان و بلوچستان تاثیرگذار است و به گفته حیاتی این تاثر در حوزه فرهنگ بیش از دیگر حوزه ها وارد شده است.

مهسا امرآبادی در غیاب فعالان زن اراک به خواندن ارایه گزارشی می‌پردازد که آنان در اختیارش قرار داده اند.

گزارش فعالیت زنان در اراک آنچنان که امر ابادی به آن می پردازد دشوار و سخت است.
فعالیت در شهری که به دلیل ویژگی صنعتی بودن، سنتی بودن و کارگری بودن فعالیت مدنی در آن دشوار است.

بازتولید فرهنگ مردسالار از سوی زنان

تصویر

دیگر پنل این برنامه نیز ادامه بیان همان مطالبات حقوقی زنان است اما این بار در شهرهایی دیگر و مناطقی متفاوت.

پشت میز مستطیلی قهوه‌ای رنگ، جلوه جواهری از فعالان کمپین یک میلیون امضا میزگردان برنامه ای است که زنانی از یزد، تبریز و اصفهان در آن به طرح مشکلات و تجربه فعالیت مدنی خود می پردازند.

هوای زیر زمین گرم شده و تعدادی از حاضران هم انتهای سالن ایستاده اند.

تصویر

یاسمن دادور ،از فعالان سازمان های مردن نهاد یزد است و در بیان تجربه های خود از این شهر سنت حاکم بر این شهر تاریخی، نبود آگاهی در میان زنان و نوعی سنت سکوت زنانه را در بروز مشکلات موثر می داند.

او معتقد است که زنان در یزد خود به نوعی به بازتولید فرهنگ مردسالار کمک می‌کنند و دلیلش هم فقدان آگاهی در میان زنان است.

او سنت سکوت و آبروداری در یزد و دیگر شهر های ایران را از دیگر دلایل پایدار ماندن غالب عادات و سنت‌های مردسالارانه و نبود هیچگونه تغییر در آن سنت ها می داند.

مینو کیامان ، از اصفهان نیز سنت را از عناصر موثر و بازدارنده در ارتقای موقعیت زنان این شهر می داند.

به اعتقاد او این سنت ریشه تاریخی دارد و برای تغییر آن ناگزیر از آموزش زنان در طبقات و گروه های مختلف سنی هستیم.

کیانمان همچنین در ادامه می‌گوید:«هر زن به تنهایی چه در چارچوب خانه و چه در محیط اجتماعی پیرامون با مشکل مواجه است و به نوعی هزینه شخصی می‌پردازد، چه بهتر که بشود به جریان برابر خواهی حقوق زنان و کمپین یک میلیون امضا پیوست. چرا که اگر در این مسیر هزینه‌ای هم باشد نتایج مثبت در پس این هزنیه دادن به همه زنان ایران خواهد رسید.»

فرانک فرید فعال حقوق زنان در تبریز ابتدا به گزارشی از عملکرد کمپین در تبریز می پردازد. اینکه این اقدام نخست به خوبی پیش می رفت اما مدتی است که به سکون دچار شده‌است: “آنهایی که در کارگاه‌های آموزشی کمپین حضور داشتند نتوانستند آنچنانچه انتظار می‌رفت برای جمع آوری امضا اقدام کنند اما در همین حال برخی نیروها که آموزش کارگاهی هم ندیده بودند بهتر از گروه آموزش دیده اقدام کردند.”

او در ادامه صحبت هایش به مشکل همسر کشی و خودکشی در میان زنان تبریزی اشاره می‌کند و بر این باور است که هر گونه اقدام در این زمینه نخست به پژوهش و دستیابی به علل بروز این بحران‌ها نیازمند است.

بخش دوم این گزارش را اینجا بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.