نویسنده: zh

ترانه بنی یعقوب:حتماً شما هم در متروی تهران با زنانی روبه رو شده اید که ساک های سنگین را از این واگن به آن واگن جابه جا می کنند. زنانی که هر نوع کالایی که تصورش را بکنید می فروشند و برخی تنها راه تامین زندگی شان فروش همین محصولات است. طبق آنچه کارشناسان اجتماعی می گویند، پدیده دستفروشی زنان با افزایش فقر اقتصادی خانوارها و همچنین افزایش تعداد زنان سرپرست خانوار رشد قابل توجهی یافته است.

مینو مرتاضی لنگرودی:این بانو مجسمان که جان و رگ و پی و هوش و حواس دارند و نفس می‌کشند خلاف آمد مجسمه مردان قهرمان و نامدار که وسط میدان‌ها جا خوش کرده و نشسته‌اند، دختران انقلاب در حاشیه و اطراف میدانهای شهر روی نیمکتی. جعبه تقسیم برقی، جعبه خالی میوه ایی در سکوت با بیرقی که از چارقدشان ساخته‌اند ایستاده‌اند.
در واقع این دختران تجسم زندگی میلیونها زنی هستند که هر روزدر حواشی میادین و خیابانهای هستی شهر را می‌سازند

منایر القحطانی می‌گوید:” نمی‌دانم چرا باید ورود زنان به استادیوم اشتباه یا ممنوع باشد”. او همچنین در توئیتر خود نوشت: “برعکس، این مساله علیه مذهب یا سنت‌ها و آداب ما نیست. خیلی از زنان پیگیر فوتبال هستند و ما زمان پخش بازی دورهم جمع می‌شویم. این حق قانونی ماست.”ولی بعضی‌ها از هشتگ‌هایی برای نقد این رویداد استفاده می‌کنند با این عنوان که جای زنان در خانه است، کارشان تربیت فرزندان و حفظ تعهد اخلاقی است نه اینکه به استادیوم‌هایی بروند که جمعیت مردان الفاظ رکیک و خشن به کار می‌برند.

مریم طالشی:«آلاله» می‌تواند هرکدام از ما باشد. یک زن معمولی که در یک خانواده معمولی بزرگ شده. تنها نکته تاریک دوران کودکی‌اش، طلاق پدر و مادر و ورود ناپدری به خانواده است که آن هم آنقدر شرایط بدی برای دختر به وجود نیاورده و آنطور که دوستانش می‌گویند، اتفاقاً رابطه مادر و ناپدر با دختر خوب بوده، گرچه خواهر کوچک را بیشتر دوست داشتند که کدام خانواده است که سوگلی نداشته باشد؟!

کانون زنان ایرانی-فریده غائب:غروب جمعه است. تماشاچیان بیرون از سالن نمایش منتظر تماشای تئاتر “خودکار بیکار” کاری از سامان ارسطو هستند. اما پردهٔ اول نمایش همان بیرون سالن اجرا می‌شود. داستان زندگی یک ترنس‌سکشوال که زندگی واقعی خودِ سامان ارسطوست. زمانی فرزانه ارسطو بوده و چند سالی است با عمل جراحی به هویت دلخواهش یعنی سامان ارسطو بودن رسیده است.

غنچه قوامی:شوخی و خنده و تفریح، یکی دیگر از انگیزه‌هایی است که مردان برای آزار دادن زنان در فضاهای عمومی مطرح می‌کنند. در جمع‌های دوستانه پسرانه این موضوع شدت می‌گیرد و به نوعی نمایش «مردانگی» افتخارآمیز تبدیل می‌شود. چرا که «مرد» بودن ارزش محسوب می‌شود. یکی از باورهای غلطی که وجود دارد این است که زنان متلک‌ها و مزاحمت‌ها را توجه و تحسین تلقی می‌کنند و طالب آن هستند، بویژه اگر پوشش رسمی تبلیغ شده را رعایت نکرده باشند.