نویسنده: zh

کانون زنان ایرانی -بعضی از زنانی که فکر می‌کردند که این شب قرار است یک پیروزی بزرگ برای فمینیسم باشد، حالا به شک و تردید افتاده‌اند که به این زودی‌ها قرار نیست زنی را به عنوان رئیس جمهور کشورشان ببینند. وقتی از شلی فرایدلند پرسیدم که آیا فرماندار زنی را در پست ریاست تجسم می‌کند؟ مکثی کرد و گفت: “امیدورام.” سپس با اشاره ای به دیانای ده ساله گفت: “قطعاً در طول عمر او متحقق خواهد شد.”

چقدر امیدبخش بود که دوستانت را به همراه مادرانشان برای شام دعوت کرده بودیم و همراه با این زنان و دختران آینده ای را به ارث خواهی برد جشن گرفتیم. ما تا صبح هم می‌توانیم آهنگ‌های خوانندگان زن را گوش کنیم اما برای این که تو یاد بگیری که گرداننده دنیا باشی، فقط رقصیدن با صدای یک زن کافی نیست، تو باید ببینی که زنی دنیا را بگرداند.

میان این دویدن‌ها و شیطنت‌ها اما مرکز منظومه چرخش آن‌ها زنی بود که کودکی شیرخوار را در آغوش داشت و گوشه‌ای روی زمین نشسته بود. با ورود فروشنده‌های جدید در هر ایستگاه، خم می‌شد و چیزی از آن‌ها می‌پرسید و چشمانش نگران‌تر می‌شد.

کانون زنان ایرانی-ردیف‌هایی از کتاب‌هایی با چاپ بسیار ضعیف از نویسندگان زن که به شدت در مقابل سنت‌های خشک مذهبی همانند ازدواج در سنین کودکی و طلاق‌های نابهنگام ایستادگی می‌کند.
این‌ها جوانه‌هایی از جنبش ادبی در حال شکل گیری در شهر تاریخی کانو در شمال نیجریه هستند، جایی که شماری از زنان جوان در صدد شوریدن از طریق رمان‌های عاشقانه هستند. عاشقانه‌های دست نوشته به زبان هازا، که شمارشان اکنون به هزاران موضوع مختلف می‌رسد. بسیاری از آن‌ها در مقابل تفسیرهای متعصبانه از اسلام که در نیجریه که از طرف گروه افراطی بوکوحرام (که در ویدیویی که شنبه پخش شد، ۲۱۸ دختر را شبه نظامیان این گروه از رفتن به مدرسه در آپریل سال ۲۰۱۴ منع کردند) تبلیغ می‌شود.

کانون زنان ایرانی کتاب همه باید فمینیست باشیم از سوی نشر میلکان و با ترجمه سمانه پرهیزگاری منتشر شد.نویسنده این

بالاخره با یکی از بزرگ‌ترین ترس‌های زندگی‌ام روبرو شدم و به چین سفر کردم، این کشور بزرگ و پرجمعیت که مردمش غذاهای عجیب و غریب می‌خورند و به سخت‌ترین زبان دنیا حرف می‌زنند. اگر بخواهم راستش را بگویم این تجربه حتی از آن چیزی که تصور می‌کردم هم عجیب‌تر بود.

زیانو وانگ در حالی که داستان زندگی‌اش را در یک کافی شاپ در پکن تعریف می‌کند چشمانش پر از اشک می‌شود. هنگامی که سه سال پیش خانه‌اش را در شمال شرقی چین به امید آینده ای روشن در پکن ترک کرد آرایشگر بود.

کنار هم بودیم، اما با هم نبودیم، من به شمعدانی‌هایم می‌رسیدم، او با رادیو ور می‌رفت و دنبال شنیدن اخبار بود. من عصرها می‌رفتم توی حیاط کنار حوض، او لای کتاب‌هایش دنبال چیزی می‌گشت. هر دو در دنیای خودمان تنها بودیم.