از نوع دیگر

جمعی از زنان فعال کردستان با انتشار بیانیه ای خواستار گفت و گو و مذاکره برای پایان خشونت ها شده اند .این زنان نوشته اند که بە مثابە دیگر زنان جهان همیشە خواهان صلح و گفتگو بودە و هستند. آنها چارە توقف این خشونتها را تنها و تنها گفتگو می دانند: گفتگو با فعالان مدنی و سیاسی خود این مناطق: می توان تمهیداتی فراهم آورد تا مردم نمایندگانی برای مذاکرە برگزینند و بە طور اساسی و عملی در پی رفع مشکلات و احقاق حقوق برآمد. اعدام، خشونت و نفرت چارە ساز نبودە و نیست.

کانون زنان ایرانی -زودتر از موعد قرار به محل رسیدم. انتظار داشتم زن چاقو خورده را در بستر ببینم، ولی انگار او عادت به استراحت ندارد: با خوشرویی و اندکی خجالت به استقبال آمد. فرهاد کوچکترین فرزندش هم در خانه بود. سرگرم گفت‌وگو شدیم. گوشم با حنیفه بود اما چشمم فرهاد را دنبال می‌کرد.

کانون زنان ایرانی -رها دخترجوانی که سالهاست در زندان قرچک ورامین به سر می برد. در یادداشت کوتاهی برای ما از رنج ها و دردهایش می نویسد، دردهایی که مثل خوره روح و روانش را می تراشد .او درباره رنج هایش برایمان می نویسد:« اگر اینجا نبودم هرگز رنج زنانی را که یک شبانه روز در وحشت صبح چهارشنبه شوم به سر می برند را نمی فهمیدم.»

مدرسه فمینیستی: زندگی همچون رودخانه ای جوشان و بی بازگشت، مدام در حرکت و تغییر و تطور است. هر لحظه در جهان اتفاقی نو رخ می دهد که همه چیز و همه کس را در بر می گیرد. هیچ نیرویی، هیچ یک از دولت های توتالیتر، هیچ قدرت جهانی و هیچ تسلیحات اتمی، نمی تواند جلوی پیشرفت و تغییرات را بگیرد. این واقعیت که زنان نیمی از جمعیت جهان را تشکیل می دهند، طبیعتا آنان را در مرکز این تغییرات قرار می دهد.

اگر می‌خواهید برای جلوگیری از اختلاط دختران و پسران، دانشگاه‌ها را تک‌جنسیتی کنید، کمی دست نگه دارید! کار باید ریشه‌ای باشد! اگر دانشجویان دختر بعد از فارغ‌التحصیلی به استخدام اداره‌ها و شرکت‌ها دربیایند چه؟! آیا می‌توان مراجعه‌کننده‌های اداره‌ها را نیز تفکیک جنسیتی کرد

این زوج روزنامه نگار، ژیلا بنی یعقوب و بهمن احمدی امویی، چهار ماه است که بدون هیچ گونه ملاقات و تماسی در دو زندان مجزا، در رجایی شهر و اوین، حبس خود را سپری می کنند. در این روزها دغدغه ژیلا نه تنها دیدن بهمن و شنیدن صدای اوست بلکه بیشتر نگران محرومیت بهمن است که هیچ ملاقات کننده ای در زندان رجایی شهر ندارد.

کانون زنان ایرانی :زمانی که دیپلمات های خارجی در حال بستن چمدان هایشان بودند تا از کنفرانس کشورهای عضو جنبش عدم تعهد که در تهران برگزار شده بود به کشورهایشان برگردند، ژیلا بنی یعقوب هم در حال بستن چمدانش بود تا به زندان اوین برود.

کانون زنان ایرانی -حالا تو به جرم روزنامه‌نگار بودنت در زندانی. نه این کافی نیست تو به جرم خوب کار کردن‌ات هم در زندانی؛ نه حتی این هم راضی‌شان نمی‌کند؛ تو در زندانی و دیگر حق نداری روزنامه‌نگار باشی. چه مضحک! گویی نمی‌دانند که روزنامه‌نگار کیست؟ مگر می‌توان از یک وقتی دیگر روزنامه‌نگار نبود؟ آدم یا روزنامه‌نگار هست یا نیست؛ نمی‌توان تصمیم گرفت.

مادرم می‌گوید:برای مسوولان دادسرای امنیت اوین نامه بنویس و برای آن‌ها توضیح بده که بهمن فقط یک روزنامه نگار است و جایش در چنین سلول‌هایی نیست، سلولی که شاید بهمن نتواند به درستی دست و پایش را در آن دراز کند.مادرم می‌گوید:برای شان بنویس آنجا نه جای بهمن است و نه جای هیچ زندانی دیگری.حتی زندانیانی که قتل کرده‌اند.