از نوع دیگر

جمعی از فعالان و حامیان حقوق زنان در نامه ای به بان کی-مون، دبیرکل سازمان ملل به حبس و حصرخانم ها زهرا رهنورد، فاطمه کروبی و آقایان مهدی کروبی و میر حسین موسوی اعتراض کردند.

خدیجه در حالی که با اضطراب به شکمش دست می‌کشید زیر لب دعا ‌کرد که این بار یک پسر به دنیا بیاورد و همسرش را خوشحال کند.

تماشای تو، در آن لباس زندان، با چشم بند، از پشت شیشه هایی که مانع می شوند دستان مهربانت را لمس کنیم. کشنده است…حرفهایت آراممان می کن

می دانم تو هم مثل بهمن به من خواهی گفت که بگذار!همچنان دیگران قهرمان باشند و ما همان روزنامه نگاران بی ادعا باقی بمانیم.می دانم تو هم مثل بهمن می گویی هیچ نمی خواهی از فردا جز اینکه بگذارند روزنامه نگار باشی،یک روزنامه نگار منتقد و مستقل.فقط همین!

کانون زنان ایرانی -ما حالمان خوب نیست، اما سرمان را بالا می گیریم و بغضمان را فرو میدهیم و منتظر می مانیم تا بیایی و بیایم توی اتاق و چیزی بگویم و بزنی زیر خنده و همه چیز تمام شود… همه ماجراهای پر از درد این روزها نازنینم نگران گلدان هایت نباش… حواسمان به آنها هست.

کانون زنان ایرانی -مرجان یکی از خبرنگارهای منتقد بود که گزارش های انتقادی زیادی در خصوص عملکرد دولت درحوزه مسکن تهیه می کرد. حالا او برای همیشه رفته است و بهمن احمدی امویی هم آن سوی دیوارهای اوین است و همکارانش نمی دانند چگونه خبری به این تلخی را به او بدهند .

دلم نمی‌خواهد دیگر پایم را در هواخوری بند بگذارم. حالا حتی در ساعت آمار هم، اگر جای سوزن انداختن توی حیاط نباشد. جای تو وسط حیاط، زیر تور والیبال. تا همیشه این روزگار خالی است که بنشینی روی صندلی‌ات و موهای بلندت را شانه کنی.

نازنین خسروانی، روزنامه نگار دو هفته قبل توسط ماموران امنیتی در خانه اش بازداشت و به زندان اوین متقل شد .این روزها خانواده نازنین و دوستان روزنامه نگارش به شدت نگرانش هستند علی دهقان یکی از همکاران نازنین مطلبی کوتاه درباره او نوشته است . نازنین و او بارها طعم کار کردن در روزنامه هایی را که پس از مدت کوتاهی فعالیت توقیف شده اند چشیده اند :

کانون زنان ایرانی -نسرین جان یادت می آید : دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی – ورودی های سا ل ۱۳۶۳.سالهایی که دربحبوبه جنگ وزیرموشک باران تهران سپری شد وکلاسهایی که درزیرزمین(مثلا پناهگاه) دانشکده علوم تشکیل می شد وترمهای تابستانی که به دلیل حذف خیلی از واحدها ولغو امتحانات در شرایط ناشی از جنگ در دانشگاه تهران گذشت.

ایران بزرگترین زندان جهان برای روزنامه نگاران باشد یا نباشد، وحشتناک ترین و ظالمانه ترین زندان هست تا وقتی که “نازنین”ها در آن در بند باشند… “نازنین”هایی که گناهی جز بی گناهی ندارند و آگاهی، که گویی بزرگترین گناه در زندان ما همین است و تقسیم این گناه با دیگران.