نامه ای به مرضیه وفامهر

باور کن مرضیه جان بوی تعفنِ کهریزک ، اوین و خصوصن بند ۲۰۹ با حضورت معطر ترین آشیانه ی هستی شد. کافیست اینجا ما به بهانه ای که تو را دربند کردند از حرکات رقاصانه ات که کل هستی را به دوش کشیدی دیگر بار و دیگر بار به فکر فرو رویم ، تو ایستاده ای ، تو مردانگی را برای ما به یدک کشیدی.

ادامه

چه سر بلندیم امروز به خاطر تو …

حالا درست ۷۳۰ روز از دوریت گذشته .روزهایی که برای ما عمری گذشته . امروز دومین سال دربند بودنت هم تمام شد . روزی که درست با سومین روز اعتصاب غذایت هم همراه شده و دلهای نگران ما را می لرزاند، برای سلامت تو و دیگر دوستان و هم بندان عزیزت .

ادامه

تصمیم برای این هفته آرامش بود

دختر بچه ای ۳ ساله، شرت پایش، پیراهنی تا زانو . ضربه ی پای مادری که جورابِ ضخیم سیاه پوشیده شده با حمایت نگاههای پدر: انقدر ولنگ و واز نشین. دستانی پر قدرت، دستان پر قدرت مادری که حالا با دستانش با کمی خشم نگاهش و صورتش که از جدی شدن آنی رنگ باخته، پای دختر را میبندد : زشته درست بشین و دختری که به جماعتی چشم دوخته چشم می اندازد

ادامه

مردی که مشوق زنان خانواده اش برای پیوستن به جنبش زنان است

بهمن که دغدغه تغییر وضعیت زنان را دارد، مشوق دختران جوان خانواده اش به پیوستن به جنبش آزدای خواهانه زنان کشورش است. او و ژیلا برگه های کمپین را برای زنان خانواده به ارمغان می برند و تسهیل گر کارگاهی می شوند که در آن حقوق زنان آموزش داده می شود.

ادامه

همان ایرانی که تو و ما در رویا می بینیم

به کشور با شهامتی بیاندیشیم که این سال‌ها دارد متولد می‌شود، به‌خاطر رنج‌هایی که تو و خیلی‌های دیگر تحمل کرده‌اید،به‌خاطر دانشجویانی که دیگر نیستند، به‌خاطر مادرانی که هرهفته، هر روز، هر ساعت منتظر بازگشت فرزندان‌شان هستند تا آن‌ها را دوباره در آغوش‌بگیرند، به‌خاطر زنان شجاعی که خواهان حقوق‌شان هستند، به‌خاطر دانشجویان خستگی ناپذیر.

ادامه

بهمن” وار درجامعه مردسالار/ پروین اردلان

بهمن احمدی امویی را نخستین بار در روزنامه جامعه دیدم، در نظرم پرهیبت می آمد به مانند “غول های مهربان ” داستان های کودکان. اما شناختم از او به آشنایی ام با ژیلا برمی گردد، و ثبت تصویر این زن و شوهر جوان در میدان هفت تیر و در دفاع از فعالان جنبش زنان. در آن دوران آن دو را بیشتر روزنامه نگار می دیدیم و بعدتر از هم پیمانان جنبش زنان.

ادامه

برای همین لبخندت، آقا بهمن!

آقا بهمن ! دنیا عجیب شده است و من به این عجیب بودن عادت نمی کنم. دنیا عجیب شده است که حالا تو به جای این که توی دفتر روزنامه ات نشسته باشی و من ِ تازه کار بیایم از تو و ژیلا کار یاد بگیرم ، باید حالا دراوین باشی و به همه تیترهای نزده و صفحه های نبسته ات فکر کنی و من اصلا خودم هم ندانم این سر دنیا چه می کنم.ـ

ادامه