حقوق برابر

در آستانه سی امین سالگرد انقلاب اسلامی در صفحه های برخی از روزنامه‌ها این خبر خودنمایی می‌کرد: «نیروی انتظامی کرمانشاه در راستای طرح امنیت اجتماعی پس از دستگیری یک متهم برای مجازات وی او را با لباس زنانه در سطح شهر چرخانده است».

پارک دانشجو پیش از این ها نیز شاهد بازی ها و هنرنمایی طیف ها ی مختلف افراد و سازما ن ها و جنبش ها بوده است.

گویا سایه جنگ و ترس از تبعات ویرانگر آن جزئی از سرنوشت محتوم ایرانیان است. زیست بین حالت خوف و رجا و عدم اطمینان از آنچه فردا چه روی خواهد داد عادت زندگی ما شده است .

از قضاوت کردن او و سرزنش کردنش برای اتفاقی که افتاده پرهیز کنید. انتقاد نمی‌تواند زمان را به عقب برگرداند یا وضعیت را تغییر دهد. به جای این کار، کمکش کنید درک کند که تقصیر او نبوده‌است.

«زنان»توانسته بود در فضای بسته سال‌های بعد از ۱۳۷۰ به یگانه تریبونی تبدیل شود که بازتاب دهنده افکار و دغدغه‌های فعالان طیف‌های منتقد مسائل زنان باشد و خوانندگان بسیاری را نیزبه سمت خود جلب کند.

برای من سخن گفتن زنی دردمند و مذهبی با رویکرد سنتی (اسطوره ای) از خواسته های جنبش زنان در کنار دیگ آش نذری تعجب آور نیست.آنچه مرا متعجب می کند، حضور فیزیکی «توجیه حضور» برخی فعالان سکولار جنبش زنان در کنار دیگ آش است

درتطبیق طرح امنیت اجتماعی با اصول قانون اساسی به عنوان طرحی که باید از پایگاه قانونی برخوردار باشد به نتیجه ای خلاف انتظار می رسیم.در راستای این طرح بر خلاف انتظارجامعه ،نیروی انتظامی با برخوردهای خشن و نامناسب خود،اعتراض بسیاری از شهروندان و نیز مسوولان را بر انگیخت.

این روزها درباره ی فروغ گفتن ، تکرار مکررات است . درباره ی شاعری که شاعرانگی شعرهایش به اثبات رسیده چه می توات گفت ونوشت ؟دست کم برای دلگرمی خودمان انسان هایی را که مرزها ی تحدید وانجماد را درنودیدند به یاد بیاوریم وفراموش نکنیم .

چادر ملی و طرح امنیت اجتماعی از جهاتی بسیار با هم شباهت دارند. هر دو گفتار از افول باور به انسان مکتبی، محکم و رها از بند غرایز نفسانی پرده بر می دارند که زمانی سنگ بنای ایجاد نظام اسلامی و شرط دوام و مشروعیت آن بود. آن اصول به کجا رفتند و چه شدند؟ بر سر آن انسان چه رفت که این چنین سقوط کرد؟