بله ریچل! این مصداق نسل‌کشی است
ترجمه: سپیده جدیری
یکشنبه ۱۶ مارس ۲۰۲۵ مصادف است با بیست و دومین سالگرد قتل ریچل کوری، کنشگر ۲۳ ساله‌ی آمریکایی، که با بولدوزر ارتش اسرائیل زیر گرفته شد. ریچل در آن هنگام، برای محافظت از خانه‌ی یک خانواده‌ی فلسطینی که ارتش اسرائیل قصد ویران کردنش را داشت، مقابل آن بولدوزر ایستاده بود.
سیندی و کریگ کوری، والدین ریچل، تا سالیانِ سال در عین سوگواری برای فرزندشان، به‌طور خستگی ناپذیر به دنبال دادخواهی قتل او و پاسخگو کردن اسرائیل نیز بودند، اما هیچ پاسخی نگرفتند. دادگاهی اسرائیلی در حیفا در ماه اوت سال ۲۰۱۲، اعلام کرد که دولت اسرائیل را در کشته شدن ریچل مقصر نمی‌داند و از ارتش اسرائیل نیز در این فاجعه که با بولدوزر ارتش رخ داده بود، کاملا سلب مسئولیت کرد. این دادگاه، دعوی مدنی خانواده‌ی ریچل علیه دولت اسرائیل را به کل مردود دانست. قاضی اسرائیلی مسئول رسیدگی به این پرونده، از کشته شدن ریچل تحت عنوان یک «حادثه‌ی تراژیک» یاد کرد، اما افسرانی را که آن بولدوزر را به سمت او هدایت کرده بودند، از هر اتهامی مبری دانست. والدین ریچل به یاد او و در گرامیداشت میراثش، بنیادی را به نام او به راه انداختند. فعالیت‌های این بنیاد بر تداوم مبارزه برای برقراری جهانی عادلانه‌تر که آزادی فلسطینیان را تضمین کند، تمرکز دارد.
ارتش اسرائیل از زمان قتل ریچل تا به امروز، علاوه بر ده‌ها هزار فلسطینی، چندین و چند کنشگر بین‌المللی دیگر را نیز به قتل رسانده است. ریچل برای مقابله با ستمی که اسرائیل، بی رحمانه در حق فلسطینی‌ها روا می‌دارد، به غزه رفته بود؛ ستمی که روز به روز شکل وحشیانه‌تری به خود می‌گیرد. اینک در بیست و دومین سالگرد قتل این دختر جوان آمریکایی، والدین او به ما یادآور می‌شوند که اگر او زنده بود، همچنان و از صمیم قلب، جهان را به ایستادن در همبستگی با فلسطین تشویق می‌کرد.
ترجمه‌ی بیانیه‌‌ای را که والدین ریچل کوری به مناسبت بیست و دومین سالگرد کشته شدنش منتشر کرده‌اند، در ادامه می‌خوانید.
بیانیه والدین ریچل کوری، ۲۲ سال پس از زیر گرفته شدنش با بولدوزر ارتش اسرائیل
بیست و دو سال پیش، دخترمان ریچل کوری، خانواده‌ی ما و بسیاری دیگر از مردم جهان را با شهر رفح در نوار غزه آشنا کرد. ریچل برایمان از جامعه‌ی فلسطین در آن منطقه گفت. با ایمیل‌ها و نوشته‌های او در نشریه‌اش بود که ما به وجود سازمان‌ها و مکان‌هایی در غزه همچون «پارلمان کودکان»، «اتحادیه‌ی سراسری زنان فلسطینی» و «چاه آب الاِسکان» (چاهی که ارتش اسرائیل در حوالی آن به گروهی از کارگران و کنشگران شلیک کرده بود) پی بردیم. به همین طریق نیز با خانواده‌های محمد، ابوجمیل، نائلا، ابواحمد، نیدال و مادربزرگش و خانواده‌ی سمیر نصرالله آشنا شدیم.
در سال ۲۰۰۳ که ریچل و چندین کنشگر بین‌المللی دیگر در غزه بودند، رفح زنده زنده بلعیده شد: خانه‌های فلسطینیان به کام بولدوزرها رفت و ساکنان‌شان نیز به ضرب گلوله‌ی تک تیراندازهای اسرائیلی کشته شدند.
ریچل در آن زمان در نامه‌ای به مادرش نوشت: «به نظرم وقتی تمام راه‌های بقا به روی ناحیه‌ای محصور مانند غزه، که مردم نمی‌توانند از آن خارج شوند، بسته می‌شود، همان مصداق نسل‌کشی است. به نظرم حتی اگر می‌توانستند از آن خارج شوند نیز، چنین چیزی باز مصداق نسل‌کشی بود. می‌توانید بگردید و تعریف نسل‌کشی را بر اساس آن‌چه در قانون بین‌الملل آمده، پیدا کنید.»
خانواده‌ی سمیر نصرالله، دو برادر و همسران‌شان بودند که یکی از این برادرها سه بچه و دیگری دو بچه‌ی کوچک داشت. آنها همگی با هم و در یک دوبلکس دو طبقه زندگی می‌کردند که ریچل برای محافظت از آن در روز شانزدهم مارس ۲۰۰۳ مقابلش ایستاد، یعنی همان روزی که ارتش اسرائیل، او را به قتل رساند. خانه نیز در زمستانِ بعد از آن، کاملا تخریب شد و خانواده‌ی نصرالله از هم گسیخت. آنها برای فرار از اشتهای سیری‌ناپذیرِ بولدوزرهای اسرائیلی، مجبور شدند بارها و بارها کوچ کنند. این خانواده تا دو دهه‌ی بعد نیز که فرزندانشان خود، والدین کودکانی شدند و والدینِ آنها پدربزرگ و مادربزرگ، توانست در رفح دوام بیاورد و رفح نیز دوام آورد.
اما اکنون که بیست و دو سال از آن ماجرا می‌گذرد، هیچ کجا نمی‌شنویم که چنان رویدادی نیز مصداق نسل‌کشی بوده است. در سال ۲۰۲۳ که حملات زمینی اسرائیل به غزه آغاز شد، نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، آن را به قصاص عمالیق در عهد عتیق تشبیه کرد و بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا نیز با تامین بمب‌های آن، این تقلید مضحک از عهد عتیق را پیش برد. اکنون که نوبت به ریاست‌جمهوری ترامپ رسیده، او می‌گوید که می‌خواهد هتل‌هایی را روی جنازه‌های فلسطینیان، که هنوز زیر سیمان‌هایی که زمانی خانه‌هایشان بود مدفون مانده‌اند، بنا کند.
ما گشتیم و تعریف نسل‌کشی را پیدا کردیم. بله ریچل! این مصداق نسل‌کشی است.
کل غزه تبدیل به مخروبه شده. رفح نیز در این میان استثنا نیست. با این حال، اکنون که بمباران‌ها کاهش یافته، مردم دوباره از راه رسیده‌اند و می‌خواهند خانه‌هایشان، موسسه‌هایشان، جامعه‌شان و زندگی‌هایشان را از نو بنا کنند. ریچل در آخرین ایمیل خود نوشته بود: «به نظرم تعهد داشتن به مکان‌ها چیز ارزشمندی است، برای همین می‌خواهم برنامه‌ای بریزم که تا یکی دو سال آینده باز بتوانم به اینجا بیایم.»
ریچل هیچ‌گاه فلسطین را ترک نکرد. او با احساس تعهدش در همان جامعه باقی ماند. ریچل به ما نشان داد که رفتن به غزه یکی از مهم‌ترین کارهای زندگی‌اش بوده. اکنون که بیست و دو سال از آن زمان می‌گذرد، می‌دانیم که اگر بود از همه‌ی ما می‌خواست که برای برقراری صلحِ توام با عدالت برای همه‌ی مردمانِ آن منطقه و در همبستگی با مردم فلسطین بایستیم، چنان که خودش ایستاد.
فلسطینی‌ها دارند مقابل نسل‌کشی می‌جنگند و نه فقط برای حفظ جان خود، بلکه برای حفظ انسانیت‌شان است که می‌جنگند. اگر نتوانیم در این زمانه‌ی توفانی کنار آنها بایستیم، آن وقت این ماییم که انسانیت خود را از دست داده‌ایم.
کریگ و سیندی کوری
۱۴ مارس ۲۰۲۵
