براساس گزارش دبیرکل سازمان ملل متحد:دختران سه برابر پسران مورد خشونت و سواستفاده جنسی قرار می‌گیرند

روزنامه سرمایه:

به گفتهء «جنبش جهانی برای پایان دادن به تنبیه بدنی کودکان»، حداقل در ۱۰۶ کشور استفاده از تنبیه بدنی در مدارس، و در ۱۴۷ کشور استفاده از تنبیه بدنی در مراکز نگهداری کودکان ممنوع نیست و تا به امروز تنها در ۱۶ کشور استفاده از تنبیه بدنی در خانه ممنوع شده است.»

این بخشی از گزارش دبیرکل سازمان ملل متحد است. دربارهء خشونت علیه کودکان در سال ۲۰۰۱ بنا بر پیشنهاد کمیتهء حمایت از حقوق کودک، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با صدور قطعنامه‌ای از دبیرکل آن سازمان خواست که دستور انجام مطالعه‌ای عمیق و فراگیر را در زمینهء موضوع خشونت علیه کودکان صادر و در پی مطالعه، توصیه‌ها و راه حل‌هایی برای اتخاذ اقدامات مقتضی و مناسب از سوی دولت‌های عضو ارایه کند.

پروفسور پائولو سرجیو پیزو از سوی دبیرکل به عنوان کارشناس مستقل جهت هدایت این مطالعه و برنامهء تحقیقاتی منصوب شد.

این مطالعه اولین مطالعهء جهانی فراگیر در زمینهء انواع خشونت علیه کودکان است که توسط سازمان ملل متحد انجام گرفته است.این گزارش دیروز در سمیناری با مشارکت وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی و صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) توسط پروفسور پیزو ارایه شد.

پیزو معتقد است: «هیچ خشونتی علیه کودک قابل توجیه نیست و تمامی اشکال خشونت علیه کودکان قابل پیگیری است.» گزارش او نشان می‌دهد که انواع خشونت در همه کشورهای جهان وجود دارد و صرف‌نظر از فرهنگ، طبقهء اجتماعی، سطح آموزش، سطح درآمد و اصلیت قومی، علیه کودکان اعمال می‌شود: «در هر منطقه از جهان، برخلاف تعهدات حقوق بشری و همچنین نیازهای رشد و بالندگی کودکان، خشونت علیه کودک به طور اجتماعی پذیرفته شده است و حتی در مواردی قوانین یا دولت‌ها امکان اعمال خشونت علیه کودک را مورد تایید قرار می‌دهند.»

پیزو در گزارش خشونت علیه کودکان تاکید می‌کند: «یکی از دلایل مخفی ماندن اعمال خشونت» این است که راه و روش قابل اطمینان و امنی برای کودکان یا بزرگسالان برای گزارش موارد اعمال خشونت وجود ندارد. در بعضی نقاط جهان مردم به پلیس، خدمات اجتماعی و سایر مقامات اعتماد ندارند و در برخی نقاط دیگر به ویژه مناطق روستایی، هیچ نهاد مسوولی برای گزارش دادن موارد اعمال خشونت در دسترس نیست. در مواردی که اطلاعات گردآوری می‌شود، این اطلاعات همیشه و در همهء موارد به نحوی کامل، پایدار و شفاف ثبت نمی‌شود.»

به گفتهء او، بر اساس تخمین سازمان جهانی بهداشت، در سال ۲۰۰۲ حدود ۳۵ هزار کودک در جهان به قتل رسیدند.

این محقق می‌افزاید: «مطالعهء جهانی سلامت در مدارس نشان می‌دهد حدود ۲۰ تا ۶۵ درصد کودکان دانش‌آموز در ۳۰ روز قبل از انجام مطالعه مورد زورگویی لفظی یا جسمی از سوی همکلاسی خود قرار گرفته‌اند._ بنا بر تخمین سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۲، _۱۵۰ میلیون دختر و ۷۳ میلیون پسر زیر ۱۸ سال به زور وادار به ارتباط جنسی شده‌اند و یا مورد سایر انواع خشونت جنسی یا تماس فیزیکی قرار گرفته‌اند. همچنین بین_ ۱۰۰ تا ۱۴۰ میلیون دختر و زن در جهان ختنه می‌شوند.»

پیزو در مورد کودکان کار به آمارهای سازمان جهانی کار ( ILO ) اشاره کرده و می‌گوید: «سال ۲۰۰۴، ۲۱۸ کودک به کار گرفته شده‌اند که ۱۲۶ میلیون کودک از این تعداد برای انجام کارهای مخاطره‌آمیز به کار گرفته شده‌اند. تخمین‌های مربوط به سال ۲۰۰۰ نشان‌دهندهء‌این است که ۷/۵ میلیون کودک وادار به کار اجباری شده‌اند، ۸/۱ میلیون برای فحشا و هرزه‌نگاری مورد استثمار قرار گرفته‌اند و ۲/۱ میلیون هم قربانی قاچاق کودک شده‌اند. همچنین نرخ قتل کودکان، سال ۲۰۰۲ در کشورهای بادرآمد پایین دوبرابر کشورهایی بوده که افراد در آن‌ها درآمد بالاتری دارند. بیش‌ترین نرخ و تعداد قتل در نوجوانان، به ویژه پسران، بین ۱۵ تا ۱۷ سال و کودکان بین صفر تا چهار سال اتفاق می‌افتد.»

او معتقد است: «اطلاعات بسیار محدودی در زمینهء هزینه‌ها و بار اقتصاد جهانی خشونت‌علیه کودکان به ویژه در کشورهای در حال توسعه در دست است. با این حال تعدد عواقب و آثار کوتاه‌مدت و بلندمدت خشونت علیه کودکان نشان‌دهندهء‌این واقعیت است که هزینه و بار اقتصادی این معضل بسیار سنگین است. هزینه‌های مالی مربوط به کودک‌آزاری و بی‌توجهی نسبت به کودکان با توجه به درآمدهای از دست رفتهء بعدی و هزینهء‌مراقبت‌های مربوط به بهداشت روان در سال ۲۰۰۱ در آمریکا ۹۴ میلیارد دلار تخمین زده شده است.»

پیزو می‌گوید: «موارد خشونت‌جنسی در خانه‌ها به طور روزافزون در حال تایید است. مرور مطالعات انجام شده در ۲۱ کشور توسعه یافته نشان می‌دهد که هفت تا _۳۶ درصد زنان و سه تا ۲۹ درصد مردان در زمان کودکی قربانی خشونت جنسی بوده‌اند و دختران بین ۵/۱ تا سه برابر بیش‌تر از مردان و پسران مورد خشونت و سوء استفاده جنسی قرار می‌گیرند.»

او ادامه می‌دهد: «فقدان حداقل سن قانونی برای قبول آگاهانه و داوطلبانه مقاربت جنسی و همچنین قبول ازدواج در برخی کشورها می‌تواند زمینه‌ساز قرار گرفتن کودکان در معرض خطر و خشونت از سوی شریک زندگی باشد. _۸۲ میلیون دختر قبل رسیدن به سن ۱۸ سالگی ازدواج می‌کنند و بسیاری از آنان در معرض خشونت قرار می‌گیرند.»

این پژوهشگر دربارهء تنبیه بدنی کودکانی که در بازداشت به سر می‌برند می‌گوید: «آنان اغلب تحت عنوان کنترل یا تنبیه در معرض خشونت از سوی کارکنان مراکز هستند و اغلب این تنبیه برای لغزش‌های بسیار کوچک است. حداقل در ۷۷ کشور تنبیه بدنی و سایر انواع تنبیه خشونت‌آمیز به عنوان اقدامی قابل قبول در مراکز حبس تادیبی تلقی می‌شوند.»

خشونت در جامعه و خشونت در محیط کار نیز سر فصل‌های دیگری از این گزارش است.

پیزو فقدان دانش، درک درست از خشونت و نبود اطلاعات و آمار را از دلایل وجود و افزایش خشونت علیه کودکان می‌داند. تقویت تعهدات کشورهای عضو سازمان ملل در سطوح ملی و محلی، ممنوعیت انواع خشونت علیه کودکان، دادن اولویت به پیشگیری، ترویج ارزش‌های عاری از خشونت، افزایش ظرفیت دست‌اندرکاران امور کودکان، تضمین وصول اطمینان از مشارکت کودکان و پرداختن به بعد جنسیتی خشونت علیه کودکان از جمله راهکارهای پیشنهادی این محقق است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.