نوشتار زنانه متوقف نمی‌شود

آمنه شیرافکن

از آن روز که زنان در اوان مشروطه آغاز به نگارش زن نوشت ها کردند تا امروز زمان زیادی گذشته است.
آن روزها در نوشتار زنان روش‌های بهتر کدبانویی و آشپزی و خانه‌داری به زنان آموزش داده می‌شد. اسناد تاریخی نشان می دهد که جهش فکری نوشتاری زنان آن روزها چندان مترقی نبود و اگرچه به کتابت کلیشه های جنسیتی محدود می شد اما در هان حال سرآغاز شکل گیری گفتاری زنانه را به وجود آورد که با گذشت زمان به ادبیاتی غنی تر و منتقدانه تر تبدیل شد.

تاریخ کشورها و مطالعات فمنیستی نشان می دهد که همواره زنان برای پرداختن به موضوعات خاصی که با آن دست به گریبان‌اند به انتشار نوشتارهای صرفا زنان روی می‌آورند. این نوشتارها در طول زمان تاریخی از ادبیات مکتوب را برای میراث نه چندان غنی زنان به جا می‌گذارد.

انتشار کتاب “جنس دوم” به عنوان ادبیاتی الهام بخش برای جنبش‌های فمنیستی از‌آن جهت در خور توجه بود که سیمون دوبوار در آن به طرح برخی پرسش های شخصی و پاسخ های جامع اقدام کرده بود.
آنچه به راحتی می توانست خوراک فکری فمنیست های آن روز شود و مرزها را تابه آمریکا طی کند.

در ایران نیز فراخور فرصت‌های تاریخی و باز و بسته بودن فضای سیاسی کشور پرداختن و طرح مسائل زنان مورد توجه قرار گرفته است.
در این میان برخی نشریات توانستند با نگاهی موشکافانه، علمی و کارشناسانه به ارزیابی، نقد و بررسی مسائل موجود در جامعه بپردازند.

مجله زنان از آن رو به عنوان نوشتار مکتوب و تاثیرگذار در حوزه ادبیات زنان به شمار می آید که توانست در فرصت نزدیک به دو دهه فعالیت مطبوعاتی طرح پرسش کند.

این طرح پرسش چه در مسایل حقوقی و چه در مسایل فرهنگی ، اجتماعی و سیاسی بروز روشنی در جامعه یافت.
پرداختن به قتل‌های ناموسی، بررسی آزار کودکان در ساختار مردسالار خانواده ها و نقد برخی مسایل حقوقی از جمله حق حضانت ، حق طلاق، تعدد زوجات، ازدواج مجدد ، ارث و دیه از جمله مواردی است که مجله زنان در پرداختن به آن موثر عمل کرد.

گفتار زنانه‌ای که مجله زنان آن را در قالب گزارش ها، مقاله ها و پوشش خبری به راه انداخت قطعا در تغییر فضای علمی و عمومی جامعه به نفع زنان تاثیر مثبتی داشت.

در کنار مجله زنان این روزها سایت‌ها و تریبون‌های دیگری هم برای زنان وجود دارد.
اما آنچه این مطبوعه را از دیگر رسانه‌های مجازی متفاوت می کند امکان دسترسی همه زنان به ویژه زنان خانه داری بود که شاید چندان آشنایی برای اتصال به شبکه وب و ورود به اینترنت ندارند و بیشتر به عادت سال های دور بر آن اند تا اطلاعات را از طریق مجله و نثر مکتوب دریافت کنند.

توقف مجوز انتشار مجله زنان در بعد حقوقی هم اقدامی فراتر از ضوابط و قوانین بود، چرا که بر اساس قوانین موجود نخست باید با حضور مدیر مسول در دادگاه حکم تفهیم شود و در نهایت امکان توقیف موقت نشریه وجود دارد نه اینکه به طور دایم مجوز نشریه‌ای لغو شود.
با این حال خبر منتشر شده است. مجله زنان دیگر منتشر نخواهد شد. اما واقعیت این است که نوشتار هم متوقف نمی شود و این واقعیت تاریخی است که در آن زندگی می‌کنیم.

ادبیات زنان این روزها چه در نشر و چه در رسانه‌ها رشد خوبی داشته است. شخصیت‌های کلیشه‌ای زنان مورد نقد نویسندگان نسل جدید است. از روی دیگر خبرنگاران و گزارش نویسان نیز نگاه جنسیتی مثبتی نسبت به ارزیابی مسایل جامعه پیدا کرده اند.

نسل دانش آموخته های مجله زنان این روزها در دیگر مطبوعات کشور مشغول به کارند. نسلی که زیرکانه آموخته است ، دیگر نمی توان زن را جنس دوم نوشت.

توقیف مجله زنان آغاز راه دیگری برای نوشتن است. پژوهش ، طرح پرسش و یافتن راه‌های نوینی که بتوان از دریچه آن زنان جامعه را آگاه کرد . نسبت به هر آنچه این روزها به مثابه حصاری شیشه ای ْآنان را در بر گرفته‌است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.