امیلی امرایی :روزنامه نگار نه نام دارد ، نه نان و نه حرمت

گزارش تریبون‌آزاد انجمن درباره مشکلات صنفی ومعیشتی روزنامه نگاران

قانون کار فعلی را دست کم نگیرید

نشست انجمن صنفی روزنامه نگاران و برخی خبرنگاران شاکی از دست کارفرمایانشان روز ۹ مهر ماه در محل انجمن صنفی با حضور تعدادی از اعضای هیئت مدیره و اعضای کمیته حل اختلاف این نهاد برگزار شد. در این نشست، روزنامه نگاران بیکارشده ای از روزنامه های اعتماد، ایران و سرمایه حضور داشتند که به طرح مشکلات خود پرداختند. در این گزارش اجمالی از گفت و گوی های حاضران را می خوانید.

در این نشست، بدرالسادات مفیدی( دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران)، مسعود هوشمند رضوی( عضو هیئت مدیره)، سید ابوالحسن مختاباد(عضو هیئت مدیره و دبیر کمیته حل اختلاف)،محمد رضا مقیسه(عضو علی البدل هیئت مدیره)،دلبر توکلی( بازرس و دبیرکمیته رفاهی)، هوشنگ صدفی و منوچهر توکلی( عضو کمیته حل اختلاف) از طرف انجمن صنفی حضور داشتند که به شکواییه و سخنان روزنامه نگاران گروه اجتماعی روزنامه سرمایه( غائب،بنی یعقوب،بابایی،امرایی و ) و دو تن از روزنامه ایران(مسعود ابراهیمی و.برادرش) گوش سپردند.

سید ابوالحسن مختاباد: بنای کار ما برای حل اختلاف، ابتدا لابی با کارفرماست و اگر نپذیرفت، کار به دادگاه می کشد. پس از قطعی شدن رأی دادگاه بار دیگر بر اساس رأی صادره دادگاه، باز هم با کارفرما لابی می کنیم. اگر مجدداً نپذیرفت، آنگاه تخلف و عدم تمکین کارفرما نسبت به قانون و حکم دادگاه کار را به صورت رسانه‌ای مطرح می کنیم.(آیین نامه کمیته حل اختلاف)

مسعود ابراهیمی (روزنامه ایران): من تا سال گذشته در گروه حوادث روزنامه ایران کار می کردم. یک بار متوجه شدم مدیر مسئول تقاضای جذب افراد جدید برای این گروه دادند. وقتی پیگیری کردم گفتند شما مغرور شده اید و ما می خواهیم نیروهای جدیدی جایگزین کنیم. من گفتم آدم که بدون غرور نمی تواند زندگی کند و در نتیجه با سایر اعضای گروه تصمیم گرفتیم آن جا را ترک کنیم. تقاضای دو ماه مرخصی کردیم. پس از آن بهانه ها آغاز شد. یک بار گفتند می توانی برای بخش ایران آنلاین کار کنی. طرح بده و بیا کار کن. من گفتم طرح دارم ولی لو نمی دهم. بعد گفتند به گروه ایران زمین بروم که من قبول نکردم و بدون حق و حقوق بیرون آمدم. چندی بعد زمزمه هایی مبنی بر این که من سو استفاده کردم، به گوش رسید. بعد کارمان به دادگاه کشید و قاضی حکم بازگشت به کار داد. سه روز پس از بازگشت به کار، مرا اخراج کردند. حکم اولیه دادگاه این بود که من بایستی به شغل قبلی ام و یا شغلی همتراز با آن برگردم. مدیران روزنامه تهدید به پرونده سازی کردند. مقاومت کردم و گفتم اگر حکم بازگشت به کار دادگاه را نپذیرید، به اداره کار شکایت می کنم.

خلاصه آزارها آغاز شد، حقوقم را نمی دادند، مرخصی استحقاقی نمی دادند. جلوی وام ۵ میلیونی ام را بستند. من هم پس از این ماجرا نشان دادم که مشکلم صرفاً پول نیست چون بعداً هم که پولی به حسابم ریخته بودند، نرفتم بگیرم. الان هم اخطار کتبی دادند که من متمرد هستم. در حال حاضر نه کار به من می دهند، نه حقوق، نه پاداش و نه مرخصی. حکم دادگاه را نیز اجرا نمی کنند. مرا وادار به کاری می کنند که بر خلاف رأی دادگاه است و در شأن من نیست.

مسعودهوشمند رضوی: راه حل قانونی این است که همزمان طرح شکایت کنید که به شما حقوق نمی دهند و مرخصی همین طور. هر ماه حقوق ندادند مجدداً شکایت کنید. هیچ منعی برای این کار ندارید. قاضی بعداً همه این شکایت ها را با هم ادغام می کند.

محمد رضامقیسه: من توصیه می کنم شما هر شغل دیگری را با توافق مدیران روزنامه بپذیرید تا توافقات قبلی ملغی شود. زیرا توافق جدید ملاک دادگاه است. اگر اخطارها زیاد شود، آنها در آینده از این ها بهره برداری خواهند کرد. در ضمن شما نیز متقابلاً اخطار قانونی بدهید.

هوشمند رضوی: مضاف بر این که هر روز بیکاری پس از حکم قانونی دادگاه، برای تان محاسبه می شود و می توانید مبلغ آن را از اداره کار بگیرید. در واقع حقوق شما به مانند چک است که اگر نپردازند و به اداره کار شکایت برید، مجبور می‌کنند که بپردازند.

مقیسه:از راه های احقاق حق روزنامه نگاران در این زمینه‌ها این است که نماینده کارگر به نزد کارفرما برودو با لابی کردن بتواند قانعش کند که شما را در جای خود به کار گیرد.

منوچهرتوکلی: وقتی شما حکم قطعی دادگاه را دارید، می توانید به کلانتری محل بروید و خواهان پیگیری اش باشید تا از مجاری قانونی بر کارفرما فشار بیاورند. اگر حکم را به دادگستری ببرید، طرف مقابل صد در صد محکوم است.

ابراهیمی(ایران): من هم داستانی شبیه برادرم دارم. یک سال در روزنامه ایران به شیفت بعد از ظهر انتقال یافتم و در آن جا راحت بودم تا اینکه حکم دادگاه مبنی بر بازگشت به کار برادرم صادر شد و از سوی مدیر مسئول به من نامه دادند که در شیفت بعدازظهر نیازی به من ندارند و باید در شیفت صبح کار کنم. نپذیرفتم و گفتم شیفت صبح ربطی به تخصص من ندارد. شکایت کردم. آنها نیز در لایحه دفاعی خود ادعا کردند که توافق فی مابین، شفاهی بوده است در حالی که مکتوب کرده بودیم. در واقع سخن نادرستی گفتند و لجبازی پیشه کردند. الان با این وضعیت چه می توانم بکنم؟ با توجه به اینکه شیفت صبح نمی توانم کار کنم.

منوچهرتوکلی: کارفرما حق ندارد کسی را به طور شفاهی به کار بگمارد. شما به اداره کار بگویید که یکسال با این شرایط حقوق گرفتید. این ثابت می کند شیفت بعداز ظهر شما کاملاً مورد تأیید کارفرماست. اینکه قراردادی با شما امضا نکرده اند خودش تخلف است.

هوشمند رضوی: قرارداد کار چه کتبی و چه شفاهی هیچ لطمه ای به آن وارد نمی کند. اتفاقاً در طرح طبقه بندی مشاغل جای قرارداد شفاهی محکم تر شده است.اما در نظر داشته باشید که چون بیشتر سابقه کاری تان در این روزنامه مربوط به شیفت صبح بوده است، دادگاه نیز آن را ملاک عمل قرار می دهد و حکم بازگشت به شیفت بعداز ظهر نخواهد داد. مگر اینکه با مدیران روزنامه به یک توافقی برسید.

کیوان مهرگان(اعتماد): من ۴ سال در روزنامه ایران سپید کار کردم.سال ۸۵ و با تغییر فضای سیاسی کشور مدیر مسئول به بهانه ناسازگاری عذرم را خواست و به زعم خود نیروی مزاحم را پاکسازی کرد. قرارداد هم داشتم ولی هیچ نسخه ای از آن دستم نیست. همان هنگام عقد قرارداد هر دو نسخه را پیش خود نگه داشتند. شکایت کردم و حکم به بازرسی دادند. حرفشان این بود که من ترک محل کار کردم و چیزی تعلق نمی گیرد.
نکته ای هم درباره محل کار کنونی ام بگویم که حقوقم را دیر پرداخت می کنند و همین طور حق بیمه را. در ضمن سهم بیمه مرا از طریق سازمان آگهی های شرق به حساب می ریزند.

مقیسه: کارفرمایان بر اساس یک بند قانونی مجازند با دو ماه تأخیر حق بیمه را بپردازند و از این بابت شما نمی توانید فشار بیاورید. اما اینکه بیمه شما از جای دیگری واریز می شده است، یک تخلف به حساب می آید. چون روزنامه شرق تعطیل است و بر اساس قانون وقتی کارگاهی دایر نباشد، نمی توان به نام آن حق بیمه کسی ر اپرداخت کرد.

توکلی: ممکن است یک توافقی بین روزنامه اعتماد و سازمان آگهی های شرق باشد که برای مثال خدمات بیمه ای به انجام برسانند. بنابراین نمی توان گفت لزوماً کارشان غیر قانونی است.

امیلی امرایی: من فکر می کنم بحث ما خیلی ریشه دارتر از این حرف هاست.الان روزنامه نگاری نه نام دارد و نه نان. حرمت خبرنگار هم رعایت نمی شود. برخوردها حتی در شأن کارگران معدن هم نیست. در روزنامه اعتماد وقتی می خواستند حقوق مان را با کلی تأخیر بدهند، در آشپزخانه به صف می کردند و نیمی از آن را می دادند و بقیه اش را دو هفته بعد. تصور کنید چقدر توهین آمیز است این گونه رفتار. اگر می بینید در انتخابات انجمن صنفی کسی رغبت نمی کند شرکت کند، به خاطر این است که حضور آن را در لایه های مختلف این شغل احساس نمی کنند. انجمن در این مباحث فعال نیست در نتیجه بچه های انگیزه حضور ندارند.

فریده غائب(روزنامه سرمایه): تا حالا چندین روزنامه کار کردم، حقم را خوردند، حتی روزنامه های اصلاح طلب. تا کنون هم به انجمن مراجعه نکردم و امیدی هم ندارم انجمن بتواند کاری بکند. اما من از مسئله دیگری بیشتر ناراحتم و آن خشونت کلامی حاکم بر محیط کار روزنامه نگاری است. در روزنامه سرمایه با الفاظ رکیکی روبرو می شدم که مصداق بارزی از خشونت روانی هستند. ولی من حاضر نبودم سکوت کنم و مرتب اعتراض می‌کردم. خیلی متأسفم در رسمی ترین جلسه روزنامه یعنی جلسه شورای تیتر، الفاظ بسیار رکیکی بین آقایان رد و بدل می شود و به طور مستقیم به مضامین جنسی اشاره می کنند. طبیعی است چنین فضایی برای هر شهروندی به ویژه خانم ها توهین آمیز است. وقتی هم یک بار اعتراض کردم از جلسه شورای سردبیری بیرونم کردند. به نظر من مردانی که قدرت را در دست دارند، هر کس را که در چارچوب خود نبینند، به راحتی حذف می کنند.خشونت‌های جنسی‌کلامی درمحیط یک روزنامه

امیلی امرایی: من نکته ای را اضافه کنم که وقتی یک روزنامه نگار برای دریافت حق التحریرش ناچار می شود شکایت کند، پس از آن هیچ روزنامه ای حاضر به پذیرش او نیست. چون احساس می کنند با آدم دردسر سازی روبرو خواهند شد! اینکه می گویم خبرنگار حرمتی ندارد، فقط بحث ضایع شدن حقوق مادی اش نیست. حتی وقتی حقوق ماهانه اش را می خواهند بپردازند، طوری رفتار می کنند که گویا لطفی در حق روزنامه نگار کرده اند. در حالی که در یافت حقوق یک حق کاملاً طبیعی است و منتی ندارد. من پیشنهاد می کند چند تن از مدیران مسئول را دعوت بکنید و این نکات را با ایشان در میان بگذارید.

ترانه بنی یعقوب(روزنامه سرمایه): من هم چون امیدی به احقاق حقم نداشتم، شکایت نکردم. از آقای خدابخش مدیر مسئول روزنامه هم گله ای ندارم. چون ایشان سرمایه داری هستند که فقط به فکر افزایش سرمایه شان هستند.گله من از سردبیر و شورای سردبیری است. ما در این روزنامه حتی صندلی نداشتیم. در نتیجه من ناچار بودم در آشپزخانه بنشینم و گزارش بنویسم… من استعفا دادم. حتی برای دریافت حقوق ماهانه ما را در آشپزخانه به صف می کردند که به نظرم خیلی توهین آمیز بود. من در واقع به خاطر فرار از توهین ها بیرون آمدم و الان یک آدم بیکار اما بسیار خوشحالم. با این وجود اگر انجمن صنفی کاری از دستش بر می آید، تقاضا دارم حداقل حقوق معوقه ما را احیا کند.

کیوان مهرگان(اعتماد): این واقعیتی است که انجمن صنفی در خصوص احقاق حقوق مادی روزنامه نگاران بسیار ناتوان است. با این وجود اعتقاد دارم در خصوص دفاع از حرمت روزنامه نگار می تواند پیشقدم باشد. انجمن باید به طور جدی با مدیران مطبوعات به گفت و گو بنشیند.

نرگس جودکی (روزنامه سرمایه): من پرسش دارم که درجه بندی خبرنگاران بر چه اساسی است؟

هوشنگ صدفی: خیلی متأسفم که حرفه ما خبرنگاری است و از کارهای انجام شده در انجمن صنفی روزنامه نگاران بی خبریم. ارتباط برخی همکاران با این انجمن آن قدر گسسته است که اینک با میزان انتظارات شان هیچ گونه همخوانی ندارد. جهت اطلاع شما عرض می کنم از سال گذشته تا کنون، ده ها روزنامه نگار شکایت کردند و از طریق همین انجمن شکایت شان به نتیجه رسیده است. طبیعی است آن هایی که به انجمن مراجعه نکرده اند، ما کاری برایشان انجام نداده ایم. نکته دیگری هم اضافه کنم که برخی از ما روزنامه نگاران حاضر نیستیم پرنسیب حرفه ای خود را حفظ کنیم.

من در جوانی کارگر ساختمانی بودم. یک روز با بنای مربوطه سر کاری رفتیم که ظواهر امر نشان می‌داد قبلا کسی دیگر اینجا کار کرده و کار را نیمه کاره رها کرده است. بنا از صاحب کار پرسید چرا این طور است؟ گفت پیش از شما یک بنای دیگر به آن ناخنک زده است. بنای ما هم گفت من به کار دست خورده دیگران دست نمی زنم. حال از شما خبرنگاران می پرسم، آیا تا کنون در چنین موارد مشابهی که یکی از همکاران تان را اخراج کرده اند، واکنش نشان داده اید که برای مثال از پذیرفتن مسئولیت همکار بی کار شده تان خودداری کنید تا لااقل مدیر مسئول آن روزنامه متوجه بشود با چه آدم هایی روبروست؟

ما امروز پیش از آن که نیازمند احقاق حقوق مادی مان باشیم، باید هویت صنفی مان را احیا کنیم. شأن حرفه ای را فعلاً کنار بگذارید و به مسائل مهم تر بیندیشید. مشکل نسل روزنامه نگاران فعلی این است که سمج هستند و در عین حال تنبل اند. شما هیچ گاه اقدام جدی با پشتوانه قانونی انجام نمی دهید. به صرف طرح مسئه در محافل گوناگون دردی دوا نمی شود. با نجوا کردن و وبلاگ نویسی مشکل قانونی تان حل نمی شود.

ما در کمیته حل اختلاف انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران، بر اساس قانون کار پیش می رویم و نتیجه می گیریم. مطمئن باشید اگر بخواهیم، با همین قانون می توانیم کارفرمایی که به قانون تمکین نمی‌کند را پای میز عدالت بکشانیم. ما در کمیته حل اختلاف پروندهای زیادی را پیگیری کردیم و به نتیجه رساندیم که طرف های مقابل آدم های بانفوذی در سامانه تصمیم گیری کشور بودند ولی با این وجود بر اساس قانون، توقیف اموال برایشان گرفتیم یا این‌که از حساب بانکی‌اشان با دستور و حکم دادگاه و بردن مامور برداشت کردیم. چون حق روزنامه نگاری را ضایع کرده بودند. توصیه می کنم برای پیگیری شکایت هایتان حتماً مکتوب عمل کنید. ما نمی توانیم به گلایه های شفاهی اعتماد کنیم.

مختاباد: ما همشه توصیه می کنیم دوستان ابتدا به کمیته حل اختلاف بیایند و اگر رایزنی های ما جواب نداد، بعد بروند شکایت بکنند. کمیته حل اختلاف آیین نامه ای‌دارد که طبق‌آن آیین نامه رفتار می‌کند. این را هم در نظر داشته باشید که انجمن صنفی به لحاظ قانونی اختیاری ندارد. ما فقط لابی می کنیم تا شاید بدون دادگاه به نتیجه برسیم. شرایط کشور ما اختیار بیش از این برای انجمن قائل نیست. البته در قانون کار فصلی به پیمان‌های دسته جمعی کار اختصاص داده شده است،‌اما این فصل در حوزه روزنامه‌نگاری اجرا نشد، چه در دوره اصلاحات و چه اکنون .در حالی که در کشورهای دیگر این گونه نیست،

برای نمونه در دانمارک همین انجمن صنفی روزنامه نگارانشان اختیارات قانونی بالایی دارند و تمامی خبرنگاران رسانه‌های تصویری و صوتی و مکتوب واینترنتی زیر چتر حمایتی آنها قرار دارند. هیچ خبرنگاری بدون اجازه این انجمن نمی تواند در جایی مشغول به کار شود. هر ماه از حقوق خبرنگاران مبلغی به صورت خودکار کسر و به حساب انجمن صنفی می‌رود.سه جانبه گرایی در آنجا کاملا پیاده شده و تمامی نهادهای روزنامه نگاری این کشور پیمان‌دسته جمعی کار را امضاء‌کرده اند که یک طرف این سه جانبه گرایی سندیکا( انجمن) ی روزنامه نگاران دانمارک قرار دارد.

این انجمن از چنان اختیارت قانونی برخوردار است که در صورت نتیجه ندادن مذاکرات و لابی‌ها هر کارفرمایی را به راحتی پای میز محاکمه می کشاند. ولی این جا چنین امکانی وجود ندارد. به همین دلیل ما بر لابی کردن تکیه کردیم و خوشبختانه در خصوص روزنامه های اصلاح طلب و حتی یکی دو روزنامه محافظه کار تا کنون جواب داده است.

در ضمن به اعتراض های شفاهی نمی توانیم اعتماد کنیم. در این خصوص تجربه تلخی داریم که به اوایل شکل گیری کمیته حل اختلاف بازمی‌گردد که چند تن از روزنامه نگاران به نمایندگی از یک روزنامه باسابقه صبح به انجمن شکایت کردند و اسامی بیست تا ۲۵ روزنامه نگار دیگر را هم ضمیمه شکایت کردند و گفتند که این افراد هم شاکی‌اند.کمیته حل اختلاف نامه‌‌ای محترمانه به مدیر مسئول روزنامه مربوطه نوشت و خواستار حل مشکل آنها شد که چند روز بعد، نامه‌ای تند با امضای ۱۵ روزنامه نگاری که نامشان در فهرست معترضین قرار داشت ،به انجمن رسید که ضمن ابراز رضایت از کارشان انجمن را مورد عتاب و خطاب قرار دادند که به شما چه مربوط. در حالی که اگر امضای تمامی افراد پای نامه بود، حد اقل انجمن مدرکی داشت که بگوید شما خودتان امضاء‌کرده اید که شاکی روزنامه اید. بنا بر این به دوستان روزنامه نگار توصیه می‌کنیم اگر خواستار پیگیری کارتان از طریق انجمن هستید، شکایت خودتان را مکتوب کنید.

هوشمند رضوی: من یک نکته ای پیرامون بیمه عرض کنم. وقتی دوستانی برای تمدید دفترچه بیمه مراجعه کردند و کارشان انجام نشد، بدانند که کارفرما سه ماه آخر ر ابرایشان بیمه رد نکرده است. در واقع این خود زنگ هشداری است تا به موقع متوجه شوید و اقدام کنید. علاوه بر این سازمان تأمین اجتماعی به گزارش بازرسانش خیلی بها می دهد. به همین دلیل اگر جایی مشغول به کار هستید و متوجه شدید بازرس نمی آید، حتماً به سازمان اطلاع دهید. یازی هم نیست خود را معرفی کنید. کافی است مشخصات محل کارتان را انتقال دهید تا بازرس بفرستند. در آن صورت دیگر مشکل بیمه نخواهید داشت. کافرفرما چه حق بیمه شما را رد بکند و چه رد نکند، دفترچه تان تمدید خواهد شد. اگر بازرس برای نخستین بار به کارگاهی برود، تا دو سال می تواند، عطف به ما سبق منظور کند.

اما در مورد قرارداد کار، باید توجه داشت که اصولاً این یک پیمان دوجانبه است و به غیر از دادگاه هیچ شخص ثالثی نمی تواند در آن مداخله کند.

اگر مطبوعات ایران پیمان دسته جمعی کار داشتند، انجمن می توانست مداخله کند. ولی در حال حاضر انجمن نمی تواند به مدیران مسئول مطبوعات خط و ربط بدهد. نکته دیگر در خصوص دریافت حقوق از کارفرمایانی که اعلام می کنند، مشکل مالی دارند، این است که بر اساس قانون، اولین امکان مالی پیش آمده برای کارفرما، می باید برای پرداخت حقوق کارگران صرف شود و سایر هزینه های و بدهی ها در اولویت بعدی قرار دارند. اما اینکه دوستان از پرداخت نقدی حقوق شان در آشپزهانه روزنامه گله می کنند، باید عرض کنم یک عرفی در بنگاه های اقتصادی ایران وجود دارد که برای فرار از برخی مالیات ها، حقوق پرسنل را به واریز در حساب بانکی، به صورت نقدی می دهند و بعد جوری سندسازی می کنند تا مالیات کمتری بدهند. بنابراین در این خصوص خیلی نمی توان به مطبوعات فشار آورد.

کیوان مهرگان: آیا انجمن صنفی روزنامه نگاران می تواند برای ما وکیل بگیرد تا در چنین مواردی از مشاوره اش بهره ببریم؟

بدرالسادات مفیدی: همین الان کمیته حل اختلاف این کار را انجام می دهد. ولی من پرسشی دارم که آیا خانم های حاضر در این نشست که از خشونت های کلامی مدیران روزنامه سرمایه گله مندند، آیا می توانند این موضوع را در دادگاه پیگیری کنند؟

مقیسه: در حوزه قانون کار چنین امکانی وجود ندارد. ولی ایشان می توانند موضوع را از طریق دادگاه های عمومی پیگیری کنند.

هوشمند رضوی: در پایان من توصیه موکد می کنم که قانون کار فعلی را دست کم نگیرید. حتماً با شکایت مکتوب پیگیر کار خود باشید. اگر در جایی مشغول به کار هستید و مشکلاتی از این دست دارید، پیش از ترک محل کار اقدام به شکایت کنید. زیرا با دست پرتری می توانید از خود دفاع بکنید. اگر ترک محل کار بکنید و بعد سراغ شکایت بروید، کارفرما ممکن است از برخی بندهای قانونی بر علیه شما استفاده کند. وقتی بدون استعفا جایی را ترک کنید در واقع لطف بزرگی در حق کارفرمایتان روا داشته اید تا وی بتواند در دادگاه کار حرف خود را بر کرسی بنشاند.

مقیسه: من هم در تأیید صحبت های آقای هوشمند رضوی اضافه کنم وقتی از روزنامه ای بیرون می آیید و از طریق قانون پیگیری نمی کنید و به اصطلاح کار را به خدا واگذار می کنید، کارفرما جری می شود و به ظلم خود ادامه می دهد ولی اگر پیگیر حق خود باشید تا او را محکوم کنید، دست کم برای سایر همکارانتان این فایده را دارد که کمتر مورد اجحاف قرار گیرند. حق تان را از طریق قانون بگیرید تا این خود به یک فرهنگ تبدیل شود.

هوشنگ صدفی: من هم در پایان چند توصیه دارم که اگر رعایت کنید، در موارد این چنینی به راحتی می توانید از طریق قانون به حق خود برسید. اول اینکه در هر جا کار می کنید، یک کارت شناسایی از آن جا بگیرید. برای دریافت وام و کارهای مشابه سعی کنید معرفی نامه های صوری از آن محل بگیرید. همچنین در موارد ضروری یک استشهاد محلی با امضای ۳ تا ۵ نفر تهیه کنید.اگر استعفا می دهید، حتماً کتبی باشد. به اخطارها و ابلاغ های کارفرمایتان توجه کنید. همه این ها در آینده به راحتی ثابت می کنند، که شما در آن جا حضور داشته اید و بنابراین کارفرما نمی تواند منکر بخشی و یا تمام سابقه شما در کارگاه خود بشود. در خصوص قرارداد نیز حتماً پافشاری کنید که یک نسخه از آن را نزد خود داشته باشید.

کاوس صادقلو( عضو هیئت مدیره انجمن عکاسان): آگاهی‌های ما روزنامه نگاران درباره مسائل صنفی بسیار کم است و بهتر است انجمن صنفی یا کمیته حل اختلاف این انجمن کارگاهی یک روزه برگزار و نتیجه را به صورت جزوه‌ای در اختیار دوستان روزنامه نگار قرار دهد.

به گزارش خبرنگار سایت انجمن صنفی روزنامه نگاران، در پایان دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران به چند روزنامه نگاری که از روزنامه سرمایه استعفا داده بودند، پیشنهاد داد که هیئت مدیره انجمن با مدیران روزنامه گفت وگو کند برای بازگشت به کارشان که همگی آنها تاکید داشتند خواستار گرفتن حقوق معوقه خود هستند.

در حاشیه نشست: پیش بینی می‌شد این نشست با حضور تعداد بیشتری از روزنامه نگاران برگزار شود ،اما به گفته‌ یکی از اعضای حاضر در نشست، روزنامه نگاران نشان دادند که چندان پی گیر مسائل صنفی خود نیستند و هیچ رغبتی به افزایش آگاهی‌های خود درباره این گونه مسائل ندارند.

– محمد تاجیک، صادق خاموشی، مهدی تاجیک،از جمله روزنامه نگاران حاضر در نشست بودند که تنها به گفت وگوی میان اعضای کادر مرکزی انجمن و روزنامه نگاران شاکی گوش سپردند.

– در میانه‌های سخنان روزنامه نگاران سرمایه، از برخی اعضای هیئت مدیره انجمن صنفی که در این روزنامه شاغلند گلایه شد که شاهد برخی رفتارهای خلاف مدیران بوده‌اند ، اما هیچ سخنی در حمایت از روزنامه نگاران و حقوق قانونی آنها نگفتند. یکی از اعضای هیئت مدیره در پاسخ به این اعتراض، گفت راه حل این بود که آنها از حق خود برای اعتراض می‌گذشتند( اگر دوستی با مدیران سرمایه دارند) و در مقابل شما را راهنمایی می‌کردند که به انجمن و کمیته حل اختلاف بیایید و در این زمینه شکایت کنید.

دبیر انجمن هم گفت: چون این افراد حضور ندارند که از خود دفاع کنند ، بنابر این باید دلایل آنها را شنید که این سخن با اعتراض محمد رضا مقیسه مواجه شد و وی توضیح داد که هیئت مدیره باید در این زمینه‌ها سرمشق و پیشرو باشد ونه آنکه نظاره گر ماجرا شود و هیچ عکس العملی نشان ندهد.

– خبرنگار خانمی هم از خبرگزاری فارس در نشست حضور داشت که گفت: خبرنگار بخش رسانه این خبرگزاری است و برای گزارش این نشست نیامده است و علاقه‌مند است در این نشست باشد و گفت وگو های میان اعضا‌ی شاکی با هیئت مدیره و کمیته حل اختلاف انجمن را بشنود که با حضور وی موافقت شد.

منبع :وب سایت انجمن صنفی رزونامه نگاران ایران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.