سخنرانی دکتر هما هودفر پیرامون منشور زنان

سایت میدان زنان :منشور حقوق زنان مانند حقوق بشر روح قانون اساسی کشورهاست و به دلیل داشتن حالت انعطاف پذیری می تواند بر اساس فرهنگ ملل مختلف تفسیر شود، آن فرهنگها را بپذیرد و در عین حال جلو یپشرفت آن فرهنگ ها را نگیرد.

دکتر هما هودفر، استاد دانشگاه کنکوردیای کانادا و یکی از موسسین شیکه بین المللی WLUML، در جلسه ای با حضور برخی از چهره های فعال در جنبش زنان با بیان این مطلب به مرور تاریخچه ای از شکل گیری منشور حقوق زنان و همچنین بیان تجربیات برخی کشورهای جهان سوم در این خصوص پرداخت.

وی ضمن بیان تاریخچه حقوق زنان گفت: تاریخ نگارش منشور زنان به سال ۱۷۹۱ بر می گردد. هر چند زنان در شکل گیری انقلاب فرانسه نقش اساسی داشتند، اما منشور حقوق بشر فرانسه به خواسته های زنان پاسخ نداد و در واقع منشور حقوق مردان نوشته شد. حتی مردان روشنفکر فرانسه نیز در آن زمان فکر می کردند زنان نمی توانند در سیاست شرکت کنند. اما “المپ دوگوژ”، زنی از طبقه متوسط جامعه که سواد چندانی هم نداشت، منشور حقوق زنان را نوشت. او در واقع منشور حقوق مردان را ویرایش کرد و هر جا که حقوق مردان ذکر شده بود، به حقوق مردان و زنان تغییر داد. نکته دیگری که در این منشور بر آن تاکید شده بود، این بود که زنها نباید از هیچ شغلی منع شوند؛ یا مثلا اینکه ازدواج باید بر اساس توافق و شروط طرفین باشد. المپ بر روی این مسائل کمپین کرد تا آگاه سازی کند. او پس از یک سال به جرم اینکه می خواست “رجل سیاسی” شود، به گیوتین سپرده شد. استدلال مجازات کنندگان این بود که او می خواهد زنان را از چارچوب طبیعی شان بیرون بیاورد.

او با تاکید بر اینکه منشور نوشته شده توسط المپ دوگوژ در ۲۰۰ سال پیش، از خیلی جهات از سیدا پیشرفته تر است، اظهار داشت: نکته اینجاست که چه شد که در قرن بیستم از این منشور پیشرفته به عنوان زیرساخت استفاده نشد، در حالی که ۲۰۰ سال پیش آنها به این نتیجه رسیدند که جنبش زنان در صورتی موفق خواهد شد که یک جنبش بین المللی باشد.

وی با رد این ادعا که گروهی می گویند تفکرات غالب بر جنبش زنان از غرب آمده، تصریح کرد: در کمیته ۲۱ نفره ای که سیدا را نوشتند، تنها یک نفر از کشور اتریش بود و بقیه از کشورهای جهان سوم بودند و حتی ۸ نفر نیز از کشورهای اسلامی حضور داشتند که دو نفرشان از افغانستان و ایران بودند. هدف از سیدا نیز این بود که زنان بتوانند وارد پروسه ی توسعه شوند.

دکتر هودفر با اشاره به تاریخچه ی مختصری از تهیه منشور حقوق زنان در برخی از کشورهای جهان سوم از جمله سریلانکا، آفریقای جنوبی و مراکش، خاطرنشان کرد: فعالان حقوق زنان در ایران از طیف های مختلف باید دور هم جمع شوند و یک منشور منطبق با مسائل زنان در جامعه ایرانی بنویسند.

او با تاکید بر اهمیت نوشتن منشور حقوق زنان در ایران تصریح کرد: نگارش منشور، تاریخ را مکتوب می کند و سبب ماندگاری آن می شود و اگر در برهه ای از زمان کار جنبش زنان متوقف شد و امکان هیچ گونه فعالیتی نبود، تاریخ از بین نمی رود و پس از فراهم شدن امکان فعالیت دوباره، به جای شروع کردن از صفر می توان تاریخ را دنبال کرد.

وی آرشیو کردن فعالیتهای جنبش زنان را یکی از وظایف فعالان این عرصه عنوان کرد و با استقبال از تکثر دیدگاهها در جنبش زنان ایران گفت: تمام طیف های فعال در این گستره باید در این امر مشارکت کنند. جنبش زنان در ایران مانند هشت پایی است که به پیش می رود و اگر یک پای آن را قطع کنند، خللی در حرکت آن به وجود نمی آید و این بسیار ارزشمند است. قرار نیست همه مانند هم فکر کنند. داشتن فکر واحد در میان همه گروهها، اتحاد نیست بلکه محدود کردن اندیشه و روش است که این از آموزه های تفکرات دیکتاتوری است.