نویسنده: S J

گروهی از استادان دانشگاه و کنشگران سیاسی و حقوق بشری و مدنی ایران، در نامه‌ای سرگشاده به کمیته‌ نوبل نروژ، ضمن نقد عملکرد شیرین عبادی، خواستار سلب عنوان برنده‌ جایزه‌ی صلح نوبل از وی شدند.

یکی از مهم‌ترین موارد که این متن می‌تواند شرح دهد، چراییِ حملهٔ اسرائیل به آب‌شیرین‌کن‌های قشم است.

این روزها، میان آدم‌ها، انگار در دودی غلیظ راه می‌روم؛
دودی که نه از آتش، که از صداها برمی‌خیزد
صداهایی که گاه سهمگین‌تر از بمبِ بیگانه در گوشم می‌پیچد.

نیروی جدید استعمار دیگر همانند گذشته‌اش نیست؛ نه دیگر علاقه‌ای به فهمیدن استعمارشده دارد و نه ادعا می‌کند که آنان نیازمند روشنگری‌اند. امروز همه چیز بسیار ساده است: تنها حذف کردن.

سال پیش، دقایقی پس از تحویل سال یکهزار و چهارصد و چهار، برای دو نفر از نزدیک‌ترین دوستانم نوشتم:
«تنها تحویل سالی در زندگی ‌ام بود که بغض کردم و بی‌اختیار اشک ریختم، شاید چون من هم مثل خیلی‌های دیگر احساس می‌کنم امسال سال سختی برای ایران خواهد بود.

هر موشکی که بر ایران فرود می‌آمد، انگار قلبم را می‌زد. تنها کسی که با او درد دل می‌کردم، همسرم بود. به او گفتم: «چه خواهد شد؟ آمریکا ابرقدرت جهان است و اسرائیل هم در کنار آن؛ آخر این جنگ چه می‌شود؟»

در روزهای اخیر ویدیویی از اشکان خطیبی، بازیگر سابق ایرانی و جنگ‌طلبِ امروز، منتشر شده است که هر انسان آزادی‌خواه و صلح‌طلبی را دچار خشم و انزجار می‌کند.