از نوع دیگر

از بعد از ظهر های طولانی تابستان که همه در خواب بودند شروع شد . وقتی من و برادرم یواشکی

باز هم همچون بسیاری دفعات گزارش شکنجه یک دختر خردسال را در روزنامه‌ای خواندم.فاطمه دختر پنج ساله ای که با

اطّلاع موثق دارم که رسم ختنه کردن دختران فقط به بندر کنگ محدود نمی‌شود، بلکه در بسیاری از نقاط دیگر

کانون زنان ایرانی: نوزدهم مهر ماه هشتاد و چهار خبری از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، جامعه ی زنان را

برده‌داری در ژاپن در ژاپن نوعی می‌کده هست که ظاهراً قدمت زیادی دارد اگرچه نام آن باید پس از آشنایی

فکر می کنم که هزار سال است که حامله ام اما از روزی که آن ها با توپ و تفنگ

واقعاً این زنان کی می خواهند صلاح و مصلحت خود شان را متوجه شوند؟ بجای این که بنشینند در محیط

«می‌تونم امشب خونه‌ ی تو بمونم؟» تازه از باشگاه خارج شده بودم. داشتم از دکه سر کوچه سیگار و آبجو

تو بنشین و هی برای خودت شعر بساز. به عشق، لب، اندام‌ها، به پنجره‌ حسرت، وقت تنهایی، قدم سبز صنوبر،

اما بعد از آرام شدن طوفان کاترینای امریکا، در قلب جهان اول آنها در مقیاس وسیعی مورد تعرض و تجاوز