تقدیر از کار داوطلبانه زنان ایرانی از سوی وزیر مهاجرت کانادا

شهروند

فرح طاهری

بهترین راه به خود رسیدن، از خود گذشتن است

در سراسر کانادا هفت میلیون والنتیر، یک بیلیون ساعت کار کردند که اگر دولت میخواست به جای این ها کارمند استخدام کند هزینه آن ۱۶ بیلیون دلار میشد

“بهترین راه به خود رسیدن، گذشتن از خود در راه خدمت به دیگران است.”(۱) این نقل قولی بود از مهاتما گاندی رهبر بزرگ مردم هند که سخنران میهمان برنامه برای تعریف کار داوطلبانه برگزیده بود.

جمعه ۱۰ مارچ، در تالار ساگان در می سی ساگا، مراسمی از سوی وزارت مهاجرت و شهروندی انتاریو در تقدیر از افرادی که با کار داوطلبانه خود به رشد و پیشرفت جامعه یاری میدهند، برپا بود.

نام سه زن از جامعه ایرانی ــ کانادایی شایسته تقدیر نیز در کنار افراد سایر ملیت ها قرار داشت که نشاندهنده مشارکت ایرانیان در این امر مهم بود.

فاطمه ایرجی و سازمان متبوع او معرف دو تن از این داوطلبان بودند. او گفت: مهم این بود که نام ایرانیان هم در کنار سایر ملیت ها قرار داشته باشد وگرنه افراد والنتیر ما، برای تقدیرنامه و تشویق کار نمیکنند.

سازمانی که خانم ایرجی در آن به عنوان “گرداننده برنامه های چندملیتی” کار میکند سازمانی برای کمک رسانی به سالمندان است (Community Home Assistance To Seniors-CHATS).

خانم ایرجی که ۲۶ سال است کانادا را برای زندگی انتخاب کرده، در ترکیه مهندسی راه و ساختمان خوانده، در کانادا مددکاری اجتماعی و در همین زمینه در سازمانهای مختلف کانادا کار کرده و امروزه با چتز همکاری میکند. او میگوید: شروع کار ما برای سالمندان ایرانی ریچموندهیل در “چتز” با چند والنتیر بود؛ مهین تفردی، حلیمه حمیدی و پریوش بابکان از والنتیرهای اولیه بودند که با اینها کار در “چتز” را شروع کردیم و بعدها داوطلبان کار بیشتر شدند. امسال از طرف وزارت مهاجرت از ما خواستند که دو نفر که بیش از یک سال کار داوطلبانه کرده اند را معرفی کنیم.

حلیمه حمیدی و پریوش بابکان با کار داوطلبانه خود در “چتز” یاریگر سالمندان ارشد ایرانی در ریچموندهیل بوده اند.

خانم حمیدی بیش از ۲۰ سال است که ساکن تورنتوست. به عنوان دبیر ریاضی و فیزیک در دبیرستان های تورنتو نیمه وقت تدریس کرده و ۱۷ سال به طور تمام وقت در بخش اداری دانشگاه رایرسون کار کرده تا این که سال گذشته بازنشسته شد. او در تمام این مدت کار داوطلبانه را در کنار کارهای خود به طور نیمه وقت انجام می داده ولی از سال گذشته، خدمت داوطلبانه به صورت کار تمام وقت او درآمده است.

می گوید: هم با تازه واردان کار می کنم، هم با زنان و هم جوانان. با مرکز حمایت از زنان خشونت دیده، با انجمن حمایت از بیماران سرطانی و بسیاری سازمانها و انجمن های دیگر کار می کنم و از طریق خانم ایرجی با “چتز” آشنا شدم .

خانم حمیدی می گوید: ما خانوادگی همه در کارهای داوطلبانه فعالیت داریم؛ خودم، همسرم و فرزندانم. این کار را هم فقط برای دل خودم می کنم و علاقه ای ندارم که اسمم یا عکسم در جایی باشد و انتظار تشویق و جایزه هم ندارم.

پریوش بابکان سه سال و نیم است که به کانادا مهاجرت کرده ولی ۲۰ سال است از ایران خارج شده. او سال ها در آلمان و آمریکا زندگی کرده. متاهل است و دو فرزند دارد. در پاسخ به این پرسش که چگونه با “چتز” کار می کند، می گوید:

” همیشه علاقه داشتم که کاری برای جامعه مان بکنم. مادرم در آمریکا سالمند است و گروه هایی مانند “چتز” در آنجا به او خیلی کمک میکنند، با همین انگیزه بعد از اینکه در تورنتو دوره یک ساله یوگا را در مدرسه یوگا گذراندم راه افتادم به مکان هایی که امکان همکاری با آنها برای سالمندان بود سر زدم و از طریق خانم ایرجی با “چتز” آشنا شدم. از همان آغاز همه گونه کار داوطلبانه انجام دادم، از ترجمه گرفته تا پخش فلایر و الان هم یک سال است که هر هفته کلاس یوگا برای سالمندان ایرانی دارم. حدود ۵۰ نفر افراد بالای ۵۵ سال در این کلاس ها حاضر میشوند. ضمن این که برای گروه روس ها هم به صورت والنتیر مربی یوگا هستم.

خانم بابکان مربی یوگاست و در کلاس های خصوصی تدریس می کند.

تینا تهرانچیان از زنان فعال جامعه ایرانی تورنتو یکی دیگر از تقدیرشدگان در این مراسم بود.

تینا تهرانچیان در سال ۱۹۹۰ به کانادا مهاجرت کرد. او دارای فوق لیسانس ارتباطات از دانشگاه پورتلند، عضو مشاوران انجمن خدمات خانواده تورنتو، از اعضای هیئت مدیره شبکه ایرانی ــ کانادایی کاریابی و عضو کمیته مشورتی برنامه ریزی بیمارستان پرنسس مارگارت است.

تینا تهرانچیان از دوستداران و فعالان کمک به دانشنامه ایرانیکا در تورنتو است و از برگزارکنندگان اولین “گالا”(مراسم جشن و جمع آوری کمک مالی) برای دانشنامه در تورنتو در روز ۲۵ نوامبر بود.

خانم تهرانچیان سپتامبر گذشته به عنوان عضو هیئت مدیره سازمان غیرانتفاعی JVS انتخاب شد و از سوی همین سازمان برای خدمات داوطلبانه معرفی شده بود.

مراسم رسمی ساعت ۷ بعدازظهر پس از ورود وزیر مهاجرت آقای مایک کول به تالار آغاز شد. سرود ملی کانادا را “نیل” نوجوان ۱۰ ساله خواند.

راشل دابریو مدیر دبیرخانه جوایز و تشریفات انتاریو به کوتاهی از کار داوطلبانه گفت و این که امسال بیستمین دوره تقدیر از خدمات داوطلبانه و اولین بار است که از کار داوطلبانه در بخش سکناگزینی مهاجران تقدیر میشود و همچنین اولین بار است که از سوی اداره مهاجرت و شهروندی انتاریو به سازمان های غیردولتی برای بهبود این امر بودجه اختصاص یافته است.

نوبت به وزیر مهاجرت و شهروندی انتاریو آقای مایک کول رسید تا از داوطلبان و کار داوطلبانه آن ها بگوید. او گفت: سالانه ۱۲۵هزار تن از سراسر دنیا برای آن که زندگی جدیدی را آغاز کنند به این استان می آیند. کار داوطلبانه افراد برای اسکان و جاافتادن تازه واردان در جامعه جدید، کار بزرگی ست که نه تنها به تازه مهاجران یاری میرساند، بلکه به اقتصاد انتاریو نیز کمک می کند.

ایشان همچنین اشاره کردند که شهرهای وینزور و سادبری چشم به راه مهاجران جدید هستند و مایلند پذیرای آنها در شهرهای خود باشند زیرا که حضور مهاجران جدید به رشد این شهرها کمک خواهد کرد.

او افزود، اعمال دولت منعکس کننده خواست مردم است. کمک های ما به سونامی، زلزله پاکستان، فیلیپین، کاترینا و … اقدامی بود که مردم ما به آن تمایل داشتند. اما بعضی ها می گویند نباید به آمدن تازه مهاجران کمک کرد، بلکه به آنهایی که اینجا هستند باید کمک شود. در حالی که این موضوع اصلی نیست بلکه حرف ما این است که باید به همه کمک شود.

وزیر مهاجرت در پایان سخنانش کار داوطلبانه افراد را ستود و به برگزیدگان تبریک گفت.

پس از سخنان آقای وزیر، نوبت به دو گروه رقص هندی نورنگ رسید که یکی رقص های سنتی را انتخاب کرده بود و دیگری رقص های پرتحرک سبک بالیوود را و حضور این دختران پرانرژی و با تحرک، شور و هیجانی در میهمانان به وجود آورد.

پس از موسیقی و رقص، حدود پانصد میهمان این مراسم با غذاهای خوشمزه و تند هندی پذیرایی شدند.

بعد از صرف شام، سخنران میهمان، آقای هملین گرنگ(Hamlin Grange) به صحنه دعوت شد.

هملین گرنگ رئیس و یکی از دو بنیانگذار شرکت مشاوره در زمینه های گوناگون است. او عضو هیئت مدیره پلیس تورنتو، موزه رویال انتاریو، YMCA و بنیانگذار و معاون رئیس “انجمن روزنامه نگاران سیاه پوست کانادایی” است. آقای گرنگ با تلویزیون گلوبال، سی بی سی و تورنتو استار به عنوان خبرنگار و گزارشگر کار می کند.

سخنران میهمان با دو نقل قول از گاندی و مارتین لوترکینگ در رابطه با کار برای مردم شروع کرد و از داستان مهاجرت مادرش در سال ۱۹۶۰ از جامائیکا به کانادا گفت. این که مادر تحصیلکرده او که شغل و خانه خوبی در وطنش داشته، به امید آینده بهتر برای دو فرزندش پذیرفته که از طریق برنامه دولت برای شغل مستخدم خانه های مردم به کانادا بیاید.

آقای گرنگ مادرش را راهنما و قهرمان خود توصیف کرد و شرح حال او را به عنوان مثالی از موانع و مشکلات بر سر راه تازه واردان خواند که باید با آن دست و پنجه نرم کنند.

او اشاره کرد که در سراسر کانادا هفت میلیون والنتیر، یک بیلیون ساعت کار کردند که اگر دولت میخواست به جای این ها کارمند استخدام کند هزینه آن ۱۶ بیلیون دلار میشد. آقای گرنگ با این آمار به اهمیت کار داوطلبانه اشاره داشت. او در پایان به افرادی که با کار خود به موفقیت تازه واردان و کانادا یاری میرسانند، تبریک گفت.

در پایان مراسم، اسامی داوطلبان برگزیده که شاید بیش از صد نفر و از بسیاری از ملیت ها بودند، خوانده شد که خانم ها حلیمه حمیدی، تینا تهرانچیان و پریوش بابکان نیز از آن جمله بودند که با حضور بر روی صحنه تقدیرنامه خود را از دست وزیر مهاجرت و شهروندی انتاریو دریافت کردند.

به این افراد تبریک می گوییم و امیدواریم عمل داوطلبانه آن ها الگویی باشد برای کسانی که وقت و توانش را دارند تا بخشی از آن را صرف خدمت داوطلبانه به جامعه کنند.

در حاشیه باید اضافه کنم ممکن است ایرانیان دیگری از سوی سازمان های دیگر نیز برای تقدیر معرفی شده باشند ولی ما از سوی سازمان چتز متوجه این برنامه شدیم و چنانچه افراد دیگری هم بوده اند که ما ذکری از آن ها نکرده ایم شاید بشود آن را به حساب کم لطفی سازمان ها در عدم اطلاع رسانی به ما گذارد.

۱-“The best way to find yourself is to lose yourself in the service of others

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.