ناهید کبیری: شاعر و هنرمند باید فراتر از سیاست و جنجال های سیاسی حرکت کند

محافل و کارگاه های ادبی به دلیل سمت و دهی های ایدئولوژیک و بکار گرفتن چارچوب های فکری خاص ، خلاقیت و فردگرایی را در نویسندگان از بین می برد.

ناهید کبیری – نویسنده ، در گفتگو با خبرنگار فرهنگ و ادب مهر، ضمن بیان این مطلب افزود: کارگاه ها و محافل ادبی شعر و داستان در مجموع اتفاق هایی مثبت تلقی می شوند و نویسندگان را با تکنیک و اسلوب نویسندگی یا سرایندگی آشنا می سازند اما در صورتی که این حرکت، مطالعات آزاد و جوشش های فردی او را تحت تاثیر قرار دهد کارکرد و نقشی منفی ایفا خواهد کرد.

وی به تاثیر مطالعه جریان ها و ژانرهای ادبی در رشد ادبی فرد اشاره کرد و ادامه داد: هر دوی این عوامل باید در کنار هم جریان داشته باشد و محافل نباید به مثابه وحی منزل باشند. اگر کارگاه ها و هم نشینی های ادبی بخواهند از چارچوب های خاص تبعیت کنند، دچار تعصب و دگماتیسم شده و تا جایی پیش می روند که غیر سبک و نحله خود را نیز هیچ گاه نمی پذیرند.

این شاعر تصریح کرد: این رویه به این می ماند که همه اعضای یک محفل، یونیفرمی خاص بپوشند و هر جا هم که بروند، تعلق و گرایش شان از روی رنگ یونیفرم قابل تشخیص باشد. باید بپذیریم که زمان گذرنده است و زبان و تکنیک و شگردها در حال دگرگونی. یک روشنفکر موقع نوشتن باید کاملا آزاد و خالی از تعلقات گروهی عمل کند. باید خودش باشد و در غیر این صورت تاثیر لازم را نخواهد داشت.

نویسنده ” مرا به بغداد نبرید ” اضافه کرد: محافل امروز معمولا از یک ایدئولوژی خاص برخوردارند و طبیعی است که همواره تلاش می کنند تا افراد بیشتری را جذب خود کنند. در این میان گروه دیگری هستند که به دلیل مشکلات و عدم امکانات، قادر به فراهم کردن محلی برای قصه خوانی و کارگاه های ادبی نیستند.

ناهید کبیری با انتقاد از پاره ای رفتارهای غیرحرفه ای و غیرمدنی در محافل و نشست های شعرخوانی و …، گفت: در برخی از این جلسات مبصری تعیین می کنند تا هر چند وقت یک بار با تحکم سایرین را دعوت به سکوت کند، هر کس شعرش را می خواند می رود و به دیگری گوش نمی کند یا دسته ای دیگر وقت خود را به بطالت می گذرانند. اینها همه در شرایطی اتفاق می افتد که ما در سرزمین شعر زندگی می کنیم.

این نویسنده و شاعر تصریح کرد: خیلی دشوار است از شاعرانی که دنیا آنان را می شناسد نامی به میان نیاورد. ما به خاطر پیشینه شعرمان باید میزبان شاعران دنیا باشیم اما شعر خودمان را هم نمی توانیم بخوانیم. این ارتباطات چرا قطع می شود؟ به نظر می رسد با مسائل عمیقی رودررو هستیم و باید ابتدا روحیه فرهنگی را در خود تزریق و تقویت کنیم.

ناهید کبیری با انتقاد از سیاست زدگی هنرمندان ایرانی اضافه کرد: شاعر و هنرمند باید فراتر از سیاست و جنجال های سیاسی حرکت کند. چرا باید با گروه های سیاسی و تفکرات سیاسی هم صدا شد و به دنبال روابط بود؟ متاسفانه روابط در همه جا حرف اول را می زند.

وی ادامه داد: امروز اگر نویسنده ما صاحب روابط نباشد طرد می شود و احساس بیگانگی می کند. اگر شعر را به خاطر شعر و داستان را به خاطر داستان می خواهیم باید فارغ از تمام جار و جنجال ها و گرایشات و تعلقات ایدئولوژیک به ساده ترین و پاک ترین لحظات خود پناه ببریم و بنویسیم و توجهی به این دست روابط نداشته باشیم. بازی و ژست و روابط اگر مبنا و هدف کار قرار گیرد ادبیات حاصل نمی شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.