فمینیسم استعماری و ابزارسازی ادعای تجاوز
فمینیسم استعماری از پروپاگاندای تجاوز به زنان اسرائیلی برای جرم انگاری تا ارعاب جمعی و خاموش کردن صداهای محققان، کنش گران و رهبران فمینیست فلسطینی.
نویسنده :آزاده ثبوت دکترای حقوق (عدالت انتقالی) و محقق پسا دکتری در دانشگاه کوئینز بلفاست
دو سال پیش در “مرکز جنسیت در سیاست “[۱] دانشگاه کوئینز بلفاست مجموعه درس گفتارهایی با عنوان “جنسیت در سیاست جهان” ارائه می کردم. دانشجویانم از رشته های مختلفی می آمدند، از فلسفه گرفته تا علوم سیاسی، جامعه شناسی، مردم شناسی و جرم شناسی . یکی از جلسات را به بررسی رابطه میان “تجاوز و نژادپرستی” اختصاص داده بودم. در آن جلسه مقاله ” تجاوز، نژاد پرستی و قانون”[۲] جنیفر ریگینز را از جنبه های مختلف بازخوانی کردیم. سکوت رسانه های جریان اصلی در برابر تجاوز های نظام مند علیه فلسطینی ها و همزمان ابزارسازی از تجاوز به زنان اسرائیلی برای عادی سازی سیاست های نسل کشانه یک رژیم آپارتاید استعماری مرا واداشت که با ارجاع به این مقاله، به نسبت میان تجاوز و نژادپرستی و اهمیت آن در اخلاق همبستگی فمینیستی بپردازم.
جنیفر کریگینز در مقاله ” تجاوز، نژاد پرستی و قانون” رویه نظام حقوقی آمریکا در مواجهه با تجاوز را در یک بستر تاریخی بررسی می کند و به این می پردازد که چگونه در دوران برده داری، دستورالعمل های قضایی به مجازات اعدام یا اخته کردن مردان سیاهپوست محکوم به تجاوز مشروعیت می بخشید. در ایالت هایی که تجاوز مردان سفید پوست به زنان سفید پوست غیرقانونی محسوب می شد، قوانین مجازات های کمتری برای متجاوز سفید پوست محکوم شده نسبت به محکومین سیاه پوست ارائه می کردند. این در حالی است که تجاوز به زنان سیاه پوست چه از سوی مردان سفید پوست یا سیاه پوست قانونی به شمار می رفت و زنان سیاه پوستی که توسط مردان سفید یا سیاه مورد تجاوز قرار می گرفتند، هیچ امیدی به دستیابی به عدالت از طریق نظام قضایی نداشتند. پس از پایان جنگ داخلی در آمریکا، قانونگذاران ایالتی به یکسان سازی نژادی دستورالعمل های مرتبط با تجاوز پرداختند، اما نظام حقوقی همچنان به همان روش پیشین با محکومان سیاهپوست رفتار می کرد. گزارش جنیفر کریگینز نشان می دهد که جتی در زمانی که دادگاهها شواهد مستندی در مورد تجاوز محکومین پیدا نمی کردند مجازاتهای سختی بر محکومان سیاهپوست اعمال میشد. او می نویسد:
در فاصله سال های ۱۸۸۲ و ۱۹۴۶ دست کم ۷۷۵۱ متهم به تجاوز، اعدام های فراقضایی را تجربه کردند که حدود سه چهارم آنها سیاهپوست بودند. در بسیاری موارد، سیاه پوستان توسط جمعیت های عظیم سفید پوستان شکنجه و زنده زنده سوزانده می شدند، روندی که باعث ایجاد حس گسترده ای از وحشت در جامعه سیاه پوستان می شد. رایج ترین توجیه برای این اعدام های فراقضایی این ادعا بود که آن مرد سیاهپوست به یک زن سفیدپوست تجاوز کرده است. این اعدام ها با کلیشه هایی مبنی بر اینکه تمایلات جنسی مردان سیاه افسارگسیخته و حیوانی است و آنها وحشی و متجاوز هستند انجام می شدند و از نظر بسیاری از سفیدپوستان اعدام های فراقضایی برای یک مرد سیاهپوست متهم به تجاوز به یک زن سفیدپوست مجازاتی مناسب به نظر می رسید. از نظر هیئت منصفه همواره فرض بر این بود که مردان سیاه پوست همیشه و تنها می خواهند به زنان سفید پوست تجاوز کنند و یک زن سفید پوست هرگز به رابطه جنسی با یک مرد سیاه پوست رضایت نخواهد داد. پیامد این رفتار ناهمگون با مردان سیاهپوست توسط نظام حقوقی اغلب اعدام و مرگ بود. در فاصله سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۶۷ ، سی و شش درصد از مردان سیاه پوستی که به جرم تجاوز به یک زن سفید پوست محکوم شده بودند، اعدام شدند. در حالی که در همان سال ها، این رقم در مورد سایر متهمان محکوم شده به تجاوز که سیاهپوست نبودند تنها دو درصد بود. در نتیجه چنین رفتار نامتجانسی، هشتاد و نه درصد از مردانی که به جرم تجاوز در آمریکا در این دوره اعدام شدند سیاهپوست بودند. و البته نرخ اعدام سیاهپوستان در محکومیت به همه جنایت ها بالاتر بود. “
جنیفر کریگینز در مطالعه تاریخی خود نشان می دهد الگوهایی که در دوران برده داری شکل گرفته اند میراث قدرتمندی از خود به جای گذاشته اند که امروزه به شیوه های مختلفی خود را بروز می دهند. او به یافته های یک مطالعه جدید در آمریکا اشاره می کند که نشان می دهد مردان سیاه پوست محکوم به تجاوز به زنان سفید پوست مجازات های سنگین تری نسبت به سایر متهمان تجاوز جنسی متحمل شده اند. از دوران برده داری تا به امروز، نظام حقوقی به طور مداوم با تجاوز به زنان سفید پوست توسط مردان سیاه پوست با خشونت بیشتری نسبت به هر نوع تجاوز دیگری رفتار کرده است و از ابزار تجاوز بطور نظام مند برای ایجاد ارعاب و سرکوب جمعیت های سیاه استفاده کرده است.
ابزار سازی از تجاوز و اقتصاد سیاسی تسلیحات
ماکس بلومنتال، روزنامه نگار یهودی آمریکایی و سردبیر ارشد نشریه “گِرِی زون” در ماه مارس سال جاری از گزارش محرمانه ای پرده برداشت که نشان می داد چگونه لابی اسرائیل در ایالات متحده از مقامات آمریکایی می خواهد جنگ علیه غزه را با “ادعای تجاوز حماس” مشروع جلوه دهد. در این گزارش ماکس بلومنتال اسلایدهایی از یک ارائه لابی محرمانه اسرائیل منتشر می کند که حاوی دستورالعمل هایی برای سیاستمداران و شخصیت های عمومی است که به دنبال توجیه حمله اسرائیل به نوار غزه هستند.[۳]
سازمان پزشکان برای حقوق بشر اسرائیل نخستین سازمان حقوق بشری بود که روایت تجاوز دسته جمعی به زنان اسرائیلی در هفتم اکتبر را تایید کرد. آنها در ماه مه جاری، ادعای اولیه خود را پس گرفتند و از اینکه اطلاعات نادرستی منتشر کرده بودند ابراز تاسف کردند. این خبر در هیچ کدام از رسانه های جریان اصلی منتشر نشد و هنوز هم پس از یک سال این پروپاگاندا توجیهی برای نسل کشی به شمار می رود[۴]. گزارش این شبکه حقوق بشری اسرائیلی که در ماه نوامبر سال ۲۰۲۳ منتشر شده بود نقش مهمی در انتشار ادعاهای دروغین اسرائیل در مورد تجاوزهای دسته جمعی در ۷ اکتبر ایفا کرد و این گزارش در ماه های بعد به منبع اصلی ارجاعات سازمان های بین المللی از جمله دیده بان حقوق بشر درباره وقایع هفت اکتبر تبدیل شد.[۵] سازمان زنان ملل متحد نیز در ماه های اول نسل کشی با بازنشر گزارش های جعلی درباره تجاوز به زنان اسرائیلی به تثبیت کمپین های پروپاگاندای صهیونیستی پرداخت و با پنهان شدن بر پشت گزاره “اینکه هر دو طرف” متجاوزند در برابر یک قرن اشغال نظامی وحشیانه و محاصره فلسطینیان سکوت کرد. پس از اینکه سازمان پزشکان برای حقوق بشر اسرائیل اعتراف کرد که گزارش پیشین آن قابل تایید نیست، سفیر آلمان در تل آویو نیز که یکی از انتشار دهندگان اولیه این گزارش بود و نقشی اساسی در اعتبار بخشی به آن داشت اعتراف کرد سند مورد ارجاع او، نامه ای جعلی بوده است. لازم است به یاد بیاوریم که در سال ۲۰۲۳، %۴۷ از کل واردات تسلیحاتی رژیم صهیونیستی از آلمان بوده است یعنی آلمان پس از ایالات متحده بیشترین سود را از صدور تسلیحات به اسرائیل در دوران جنگ نسل کشی برده است. [۶]
گروه های مختلف فلسطینی از همان روزهای نخست نسل کشی ادعای تجاوز به زنان اسرائیلی را بی اساس خواندند، همچنان که شایعه سر بریدن چهل کودک اسرائیلی را بی اعتبار دانستند و درباره جعلی بودن ادعای حمله نیروهای فلسطینی به بیمارستان الاهلی سخن گفتند اما صدای آنها حتی از سوی بسیاری از حامیانشان هم شنیده نمی شد. وقتی فمینیست های فلسطینی می نوشتند که پروپاگاندای تجاوز مردان فلسطینی به زنان اسرائیلی، در امتداد ادعاهای تاریخی تجاوز مردان سیاه به زنان سفید است و برای هیولاسازی از مردانی که علیه بردگی و استعمار شوریده اند و برای سرکوب هرچه بیشتر زنان و مردان و اقلیت های جنسی تحت استعمار انجام می شود، رسانه های جریان اصلی از جمله برخی صفحات فمینیستی فارسی که تا پیش از هفت اکتبر حتی یکبار به تجاوزهای مستند شده به زنان فلسطینی توسط نیروهای ارتش استعماری نپرداخته بودند، خود را موظف دیدند برای “ایجاد توازن و تقارن” به هنگام اشاره به موارد تجاوز به زنان فلسطینی، پروپاگاندای تجاوز سیستماتیک به زنان اسرائیلی را نیز بازنشر کنند.
فرانتس فانون در کتاب دوزخیان زمین نشان می دهد که چگونه استعمارگران با ایجاد یک نظام سلسله مراتبی انسانی، مفهومی به نام “فرا دستی معرفتی”[۷] ایجاد می کنند. بر همین أساس، محققان فمینیست فلسطینی نشان می دهند که چگونه روایت فلسطینی ها در رسانه های غربی مورد سرکوب قرار می گیرد و گفته های آنها درباره داستان خود به حاشیه می رود. [۸] این به رسمیت شناخته نشدن و هر بار به پروپاگاندای استعماری اولویت بخشیدن ریشه در خشونت معرفتی نسبت به انسان غیر سفید دارد. ریشه در نژاد پرستی ضد فلسطینی که روایت انسان فلسطینی از وضعیت خود را معتبر نمی داند. “فرا دستی معرفتی” بر آمده از یک نظام سلسله مراتبی است که فلسطینی ها را در مرتبه پایین تری از استعمارگران خود قرار می دهد. در این نظام، فلسطینی ها به اندازه کافی انسان قلمداد نمی شوند که باور پذیر باشند. مُنذِر اسحاق کشیش و الهی دان مسیحی فلسطینی با اشاره به تاریخ طولانی پروپاگاندا علیه فلسطینی ها و إصرار پیوسته رسانه ها بربازنمایی این پروپاگاندا به مثابه حقیقت می گوید:
“روشن است که شما به فلسطینی ها نگاهی برابر ندارید و این از یک انسانیت زدایی نظام مند طولانی ناشی می شود.”
خشونت جنسیتی: هسته اصلی پروژه استعماری صهیونیستی
سارا احمود انسان شناس، محقق فلسطینی و از بنیانگذاران کالکتیو فمینیستی فلسطین به نقش مهم جنسیت و سیاست های جنسی در خشونت نسل کشانه رژیم اشغالگر از روزهای آغازین شکل گیری آن می پردازد؛ او شرح می دهد که از پروپاگاندای تجاوز به زنان اسرائیلی برای جرم انگاری، ارعاب جمعی و خاموش کردن صداهای محققان، کنش گران و رهبران فمینیست فلسطینی استفاده می شود تا از افشای خشونت جنسیتی که هسته اصلی پروژه استعماری صهیونیستی را شکل می دهد جلوگیری شود. سارا احمود می گوید در شرایطی که تجاوز جنسی به عنوان بخشی از تلاش نظام مند برای ایجاد وحشت در جوامع فلسطینی و کوچاندن اجباری آنها از خانه ها و روستاهای اجدادی خود در سالهای منتهی به تشکیل به رژیم آپارتاید استفاده شده است، رژیم صهیونیستی با بازتولید روایت استعماری “زن یهودی تهدید شده توسط مردانگی خطرناک عرب” تلاش می کند منطق جنسیتی عملکرد نظامی که امروز در غزه در حال رخ دادن است پنهان کند. [۹] او می نویسد:
“در حقیقت، تهدید های جنسی و جنسیتی که ما به عنوان زنان و فمینیست های فلسطینی هنگام نوشتن یا سخن گفتن در باره تاریخ های پیوسته جنسیت و خشونت جنسی با آن روبرو می شویم، این واقعیت را برجسته می کند که جنسیت و خشونت جنسی در تار و پود پروژه استعماری صهیونیستی بافته شده است، پروژه ای که نه تنها زنان و دختران را بی قید و شرط از بین می برد، شانس زندگی و معیشت آنها را کاهش می دهد، بلکه مردانگی های فلسطینی را نیز برای سوء استفاده جنسی و شکنجه مورد هدف قرار می دهد.”
انتشار اکاذیب و اطلاعات نادرست برای توجیه و سرپوش گذاشتن بر کشتار مردم عادی و روزنامه نگاران فلسطینی، مدت ها قبل از نسل کشی کنونی در فلسطین بخشی از استراتژی نظامی رژیم صهیونیستی بوده است اما به باور سارا احمود ابزارسازی از ادعای تجاوز به عنوان محور روایت صهیونیستی از عملیات طوفان الاقصی به منظور وحشت و خلع قدرت و وادار سازی فمینیست ها به سکوت و همدستی اتفاق می افتد. او می گوید:
“هنگامی که ما به گفتمان و شیوه های فمینیستی استعماری برای تقویت خشونت نسل کشانه، جنگ نظامی و نقض سرزمین های بومی، بدن ها و زندگی هایمان مشروعیت می بخشیم، همه آنچه داریم را از دست می دهیم. اگر ما در مورد پایان دادن به خشونت جنسی در نسل کشی و درگیری های مسلحانه جدی هستیم، باید ادعاهای مستند خشونت جنسی علیه زنان، مردان و کودکان فلسطینی را که زنان و فمینیست های فلسطینی از سال ۱۹۴۸ درباره آن سخن گفته اند جدی بگیریم. فاجعه نکبت -اخراج و پاکسازی قومی فلسطینی ها از سرزمین هایشان- که در حال انجام است باید متوقف شود. ایستادن در مقابل باز تولید خشونت بار حربه خشونت جنسیتی یک مسئولیت فمینیستی است که به ما اجازه می دهد تا منطق های جنسیتی نسل کشانه استعماری یک رژیم مستعمره نشین را فاش کنیم همچنان که به حافظه بدنمند بازماندگان خشونت ها و آنها که زنده مانده اند، احترام می گذاریم.”[۱۰]
آزار جنسی سیستماتیک و سکوت فمینیسم استعماری
گزارش منتشر شده صندوق کودکان ملل متحد نشان می دهد که در فاصله سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۳ ( پیش از هفت اکتبر) حدود ۷۰۰۰ کودک فلسطینی از خانه هایشان و یا در ایست های بازرسی توسط نیروهای ارتش اشغالگر ربوده شده اند. این یعنی به طور متوسط دو کودک فلسطینی در هر روز تحت بازداشت، بازجویی، پیگرد قانونی و‌یا زندان قرار گرفته است.[۱۱] یافته های این گزارش نشان می دهد که این کودکان تحت مجازات هایی بی رحمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز قرار گرفته اند، از غذا محروم شده اند، مورد ضرب و شتم و حمله سگها قرار گرفته اند. در گزارش دیگری که در ژوییه ۲۰۲۳، توسط سازمان نجات کودکان منتشر شد آمده است که کودکان فلسطینی بازداشت شده توسط نیروهای اشغالگر سطوح وحشتناکی از آزار و اذیت جسمی و عاطفی را تجربه کرده اند، آنها به هنگام دستگیری برهنه شده با ضرب و شتم و چشم بند به سلول های انفرادی برده می شوند. % ۸۶ آنها مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند، به ۶۰% آنها با چوب یا اسلحه ضربه زده شده است. برخی از این کودکان خشونت و سوء استفاده جنسی را گزارش کرده اند، از جمله ضربه یا لمس در دستگاه تناسلی شان. بررسی هایی که در سال ۲۰۲۰ انجام شده نشان می دهد که کودکان به طور فزاینده‌ای قادر به بازگشت کامل به زندگی عادی خود پس از آزادی از بازداشت نیستند، ۵۳ درصد از آنها کابوس‌های مکرر می‌بینند و ۷۳ درصد از بی خوابی رنج می برند. جای تعجب نیست که گروه های مقاومت فلسطینی در روز هفت اکتبر، آزادی زنان و کودکان در بند را از مهم ترین خواست های خود اعلام کرده بودند.
در ماه های گذشته گزارش ها و تصاویری از مردان فلسطینی که توسط سربازان صهیونیستی مورد آزار و تجاوز جنسی قرار می‌گرفتند، منتشر شده است.
در حالی که شواهد نشان می‌دهد که این وضعیت سیستماتیک و مکرر است، هیچ واکنش در خوری در رسانه های عمومی و فضاهای فمینیستی دیده نمی شود. وقتی شایعه تجاوز به زنان اسراییلی پخش شد، هیچ کس در محکومیت تجاوز تردیدی نکرد – با وجودی که مشخص هم نبود آیا شواهدی برای آن وجود دارد – اما اکنون با وجود شواهد قابل اتکا، تعداد بسیار کمی از نوشتارها و اخبار درباره خشونت های جنسی به مردان فلسطینی صحبت می‌کنند. دکتر سماح جابر، رئیس واحد سلامت روان وزارت بهداشت فلسطین، درباره خشونت های جنسی علیه اسرای مرد فلسطینی می گوید: خشونت جنسی علیه مردان فلسطینی تازگی ندارد. پیش از این اعمال خشونت جنسی در اتاق های بازجویی بسته به منظور تحقیر و انسانیت زدایی از فلسطینی ها انجام می شده است اما حالا این اقدامات به شکل عمومی و در مقابل دوربین ها انجام می شوند. [۱۲] امیره هاس، خبرنگار اسرائیلی روزنامه هاآرتص نیز پیش از این تحقیر اسرای فلسطینی در زندان‌های رژیم را یک «تاکتیک معمول» توصیف کرده بود. او شهادت داده بود تحقیر سیستماتیک مردان فلسطینی تجربه هر روزه است.[۱۳]
دانیل ویشوت روانشناس بالینی در پژوهشی که در مجله بین المللی مسائل مربوط به سلامت باروری منتشر کرده است، به موارد آزار جنسی علیه مردان فلسطینی در سالهای ۲۰۱۲-۲۰۰۵ پرداخته است.[۱۴] او برای این تحقیق از گزارش های کمیته عمومی علیه شکنجه در اسرائیل استفاده کرده است. پایگاه داده مذکور، در فاصله سالهای ۲۰۱۲-۲۰۰۵ ۷۷ حادثه با ۶۰ مورد آزار جنسی را علیه مردان فلسطینی در زندان های رژیم گزارش می دهد. تحقیق او نشان می‌دهد که آزار جنسی در زندان ها نظام مند است و اسرای فلسطینی تحت برهنگی اجباری قرار گرفته اند. آنها هم خود و هم خانواده هایشان از سوی افسران اسرائیلی به تجاوز تهدید شده اند. این گزارش به موارد متعددی از تجاوز و آزار جنسی نیز اشاره می کند:
مرد ۴۰ ساله ای می گوید: مرا در یک اتاق بازجویی قرار دادند که در آن پارتیشن شیشه ای وجود داشت. از آن طرف برادرم را می دیدم که لباس زنانه و دامن کوتاه به او پوشانده اند و به من گفتند که برای او یک عمل جراحی تغییر جنسیت در اورشلیم ترتیب داده اند.
یک مرد ۲۳ ساله فلسطینی گزارش می دهد: وقتی از جیپ ارتش پیاده شدم کاملا برهنه شده بودم و سربازها با من شروع به عکس گرفتن کردند.
مرد جوان دیگری گزارش می دهد: نیروهای اشغالگر، شلوار و لباس زیرم را درآوردند و میله به پشتم فرو کردند. کمی بعد افسر مرا به توالت برد، در را قفل کرد، مرا نشاند و بر روی صورت و بدنم ادرار کرد.
هیچ یک از مقامات اسرائیلی برای این ۷۷ پرونده محکوم نشده اند و مجازاتی شامل آنها نشده است.
سازمان حقوق بشری اسرائیلی بیت سلم در گزارش اخیر خود با عنوان “به جهنم خوش آمدید” سیستم زندان های اسرائیل را به یک شبکه از اردوگاه های شکنجه تشبیه کرده است.[۱۵] اکنون روشن است که شکنجه های جسمی، روانی و جنسی فلسطینی ها در این شبکه از اردوگاه های شکنجه به طور نظام مند اتفاق می افتد.
بتسیلم روایت لمه الفاخوری ۴۷ ساله، نویسنده و تحلیلگر سیاسی از خللت شریف در غرب الخلیل و مادر پنج فرزند بازگو می کند:
در روز ۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، حوالی ساعت ۱:۳۰ بامداد، من و همسر و فرزندانم با صدای شدید کوبیدن در از خواب بیدار شدیم. سریع لباس پوشیدم و یازده سرباز نقابدار را دیدم که داخل خانه مان شدند. یکی از آنها یک زن بود. همه ما را مجبور کردند به اتاق نشیمن برویم و همه تلفن هایمان را بردند. سرمان فریاد زدند و به ما فحش دادند. آنها واقعاً تهاجمی بودند. برخی از آنها به جاهای مختلف خانه رفتند. صدای شکستن شیشه و مبلمان را می شنیدم. یکی از افسران من را به تعلق به حماس و حمایت از داعش و تروریسم متهم کرد و به من فحش داد. او انواع و اقسام عکس‌های رسانه‌ای از رویدادهای ۷ اکتبر ۲۰۲۳ را به من نشان داد و گفت که داعشی‌ها به زنان تجاوز کردند و کودکان را در شهرک‌های نزدیک مرز غزه سوزانده اند. او به همسرم گفت که به دنبال زن دوم باشد، چون می خواهد مرا دستگیر کند و من تمام عمرم را در زندان خواهم پوسید. سرباز زن سپس با خشونت مرا به بیرون هدایت کرد. از او خواستم اجازه دهد عینکم را بیاورم، اما نپذیرفت، پسرم آن را برای من گرفت. از سربازان خواستم اجازه دهند به دستشویی بروم اما نپذیرفتند. خواستم چند لباس زیر و لباس گرم بردارم، اما افسر گفت در زندان به آنها نیازی نداری. دستانم را جلوی بدنم دستبند زدند و چشمانم را بستند. حدود ۵۰۰ متر راه رفتم و بعد مرا سوار اتوبوس کردند. در اتوبوس مرا به پشت خواباندند و سپس اتوبوس به سرعت راه افتاد. یک کیف و چیزهای دیگری که احتمالا در قفسه ها بود روی من افتاد. در تمام مسیر سربازها مرا مسخره و تحقیر می کردند. وقتی به یک اردوگاه نظامی رسیدیم، سربازها به من گفتند از اتوبوس پیاده شو و با وجود اینکه چشم بند و دستبند داشتم به من برای پیاده شدن کمکی نکردند. مرا به اتاقی بردند و روی صندلی نشاندند. آن روز پریود شده بودم و احساس می کردم لباس هایم لک شده است. از سربازان خواستم که اجازه بدهند به دستشویی بروم و آب هم خواستم، اما آنها نپذیرفتند. بعد از حدود یک ساعت و نیم بود که یک سرباز زن دستانم را باز کرد و مرا به دست شویی برد. نوار بهداشتی برای تعویض نداشتم. از شیر کمی آب خوردم و سرباز مرا به اتاق بازگرداند. سپس یک بازجو وارد شد و به زبان انگلیسی از من پرسید که نظرم درباره کاری که حماس انجام داده است چیست و بعد به من فحش داد و گفت “فاحشه”. او تهدید کرد که ۲۰ سرباز در اتاق هستند و به من تجاوز خواهند کرد. تا ساعت ۷ صبح مرا به اجبار روی صندلی نشاندند. خیلی تشنه بودم اما به من آب ندادند. “
این گزارش ها حاکی از آن است که شکنجه و بدرفتاری جنسی علیه فلسطینی ها در سطوح مختلفی در جامعه اسرائیل، از نیروهای ذخیره، سربازان، نگهبانان زندان، پلیس و سرویس های مخفی، روی می دهد. یادآوری این نکته نیز ضروری است که اکثر بزرگسالان در اسرائیل در ارتش خدمت کرده اند یا مسوولیت هایی در زندان بر عهده داشته اند. سوال ساده ای که اینجا طرح می شود این است که چرا سرنوشت فلسطینی ها و آزارهای سیستماتیک جسمانی، روانی و جنسی که در زندان های رژیم صهیونیستی متحمل می شوند دغدغه رسانه ها و شبکه های فمینیستی نیست؟ چرا به گزارش هایی که صندوق کودکان ملل متحد سالها قبل و گزارشی که سازمان نجات کودکان تنها سه ماه پیش از هفت اکتبر منتشر کرد هیچ واکنش درخوری داده نشد اما در روز هفت اکتبر، اغلب شبکه های فمینیستی به ناگاه خود را موظف دیدند در برابر شایعه تجاوز به زنان اسرائیلی موضع گیری کنند؟ پاسخ ساده است. زن، مرد، کودک و انسان کوییر فلسطینی به اندازه کافی انسان نیست که جانش، بدنش و سرنوشتش اهمیتی داشته باشد. فمینیست های استعماری بر خلاف آنکه پیوسته در پشت نقاب “نه به جنگ” و حمایت از “زنان و کودکان” پنهان می شوند هیچگاه نسبت به حبس غیرانسانی فلسطینی ها در یک رژیم زندان بنیاد استعماری حساسیتی نداشته اند. در مقابل با محکومیت های فرادستانه شان نسبت به خیزش انسان ستمدیده نشان داده اند که انتظار دارند میلیون ها فلسطینی بپذیرند که اوضاع قرار نیست هیچ‌وقت تغییر کند و آنها بایستی زندگی در یک رژیم آپارتاید و اردوگاه اجباری را به‌عنوان وضعی طبیعی قبول کنند.
تصویری از گزارش کانال ۱۲اسرائیل در مورد تجاوز جنسی به یک زندانی فلسطینی در زندان سید تیمان. (منبع: کانال ۱۲)
شرح عکس: آویوا کلمپاس مسوول سابق نگارش سخنرانی های هیئت اسرائیل در سازمان ملل متحد در شرح تصویر مردان فلسطینی که وادار به درآوردن شلوارهایشان شده اند در صفحه توییتر خود نوشته است: “برای حماس این تنها سلاح هایشان نبود که بر زمین افتاد.”
……
خایم ربینشتاین، سخنگوی خانواده‌های گروگان‌های اسرائیلی که در ۷ اکتبر توسط نیروهای حماس ربوده شدند، در مصاحبه‌ای با روزنامه تایمز اسرائیل، فاش کرد که حماس پیشنهاد داده بوده که همه گروگان‌های غیرنظامی را دو روز پس از حمله آزاد کند اما دولت اسرائیل این پیشنهاد را رد کرده بود. خایم ربینشتاین در مصاحبه ای که در ماه آوریل منتشر شد می گوید که بنیامین نتانیاهو پس از دیدار با خانواده گروگان ها به آنها گفت که هدف از جنگ «برچیدن حماس» است و در مورد بازگشت گروگان ها قولی نداد.[۱۶] از انتشار این گزارش هشت ماه می گذرد، کدام یک از رسانه های جریان اصلی این موضوع را گزارش داده اند؟ آن چنان که این مصاحبه روشن می کند: مساله هرگز در مورد گروگان ها نبود، بلکه در مورد نسل کشی، پاکسازی قومی و در نهایت اشغال کامل نوار غزه بود.
Times of Israel منبع عکس: خایم ربینشتاین
تجاوز، نژاد پرستی و قانون در رژیم آپارتاید
همچون نظام حقوقی دوران برده داری در ایالات متحده، قوانین تجاوز جنسی در مجلس رژیم صهیونیستی بر اساس قومیت تصویب شده است[۱۷] و برخی خاخام های ارشد صهیونیستی از جمله شموئل الیاهو تجاوز سربازان اسرائیلی به زنان غیریهودی در زمان جنگ را مجاز می دانند.[۱۸] در نظرسنجی تکان دهنده ای که در ماه اوت گذشته توسط موسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل منتشر شد، ۶۵ درصد از نظردهندگان گفته بودند که با پیگرد کیفری سربازانی که در شکنجه گاه سید تیمان به فلسطینی های ربوده شده تجاوز کرده اند مخالف هستند و ترجیح می‌دهند که این پیگرد “تنها از سوی فرماندهی ارتش به شیوه‌ای انضباطی انجام شود.” تنها ۲۱ درصد از یهودیان اسرائیلی پاسخ داده بودند که “آنها باید تحت محاکمه جنایی قرار گیرند” و ۱۴ درصد دیگر نظری نداشتند. در مواجهه با تجاوز به اسرای فلسطینی دو سوم یهودیان اسرائیلی می‌گویند که در اینجا هیچ جرمی اتفاق نیفتاده است. آیا شباهتی میان نظام حقوقی رژیم آپارتاید صهیونیستی با تجربه تاریخی سیاهان در آمریکا نمی بینید؟
کارینا پانو در گزارشی که در دسامبر ۲۰۲۳ می نویسد اذعان می کند:
با وجود فقدان شواهد، ادعاهای تجاوز دسته جمعی حماس به نسل کشی اسرائیل در غزه دامن می زند اما تلاش های پیاپی فلسطینی ها که مجبور به فیلمبرداری از بستگان کشته شده، فرزندان سوخته و مثله شده و دوستان و خانواده هایشان در آسیب پذیرترین لحظات شده اند، هیچ حساسیتی بر نمی انگیزد. گویا این دیده شدن و به حساب آمدن تنها امتیازی است که قربانیان اسرائیلی از آن برخوردار می باشند، و حیثیت قربانیان فلسطینی با وجود تلاش های پیاپی برای علنی کردن رنج آنها بی اهمیت می باشد. اسرائیل از همکاری با کمیسیون تفحص سازمان ملل در مورد خشونت جنسی نسبت داده شده به حماس امتناع می کند با این بهانه که سازمان ملل ” تعصب ضد اسرائیلی” دارد. انگ زدن و انسانیت زدایی کردن از مردان بومی و رنگین پوستان چیز جدیدی نیست. این یک دستور کار بسیار آشناست و ما باید در برابر آن مقاومت کنیم. [۱۹]
در روزهایی که خبر قتل اسرای فلسطینی از جمله پزشکان و کادر درمان در اثر شکنجه و تجاوز منتشر می شود[۲۰] و نماینده سازمان نجات کودکان در ویدئویی که به طور زنده در شورای امنیت سازمان ملل متحد پخش شد از آزار جنسی و تجاوز گسترده به کودکان فلسطینی ربوده شده در زندان های رژیم صهیونیستی می گوید[۲۱]، باز اندیشی این مساله که فمینیسم ما به چه نوع تعهدات اخلاقی نیاز دارد ضروری است. اگر فمینیسم ما به سادگی به بازتولید سلسله مراتب معرفتی و سیاسی حاکم بر جهان می پردازد بدون اینکه درکی از مسئله استعمار و شیوه های پیچیده ای که چنسیت را در مرکز سیاست های استعماری قرار می دهد داشته باشد نه تنها توان مقابله با بی‌عدالتی و ستم جنسیتی را ندارد که با دستاویز قراردادن تجاوز به عنوان ابزاری برای سرکوب، نژادپرستی را تقویت می کند. شکلی از نژادپرستی که با خاموش کردن صدا، حذف، کلیشه سازی، انسانیت زدایی و بدنام کردن فلسطینیها اتفاق می افتد و هدف آن، توجیه و عادی سازی موجودیت یک نظام آپارتاید است.
ندی آلیا نویسنده فلسطینی و استاد مطالعات عربی آمریکایی و مطالعات فرهنگی تطبیقی در دانشگاه واشنگتن غربی می گوید: “در سرزمین های اشغالی، مبارزه برای کسانی که با ستم روبرو هستند، میان زن و مرد نیست، بلکه بین استعمارگر و انسان تحت استعمار است. این تلاش مداوم صهیونیست ها برای ربودن و مصادره زبان آزادی جهت حمایت از یک نظام آپارتاید نژادپرست به یک سنت تاریخی تعلق دارد که در آن استعمارگران، مردم استعمار شده و بردگان را به عنوان موجوداتی وحشی به تصویر می کشیدند که ذاتاً مستعد خشونت جنسی علیه زنان سفیدپوست یا مستعمره نشینان هستند. “[۲۲] همان طور که میان خشونت سیاسی و معرفتی در غزه ارتباط مستقیمی وجود دارد بدون یک فمینیسم انتقادی که بتواند همزمان علیه تبعیض، استعمار و نژاد پرستی موضع بگیرد نمی توان خشونت جنسی و جنسیتی در فلسطین را به چالش کشید. ندا الیا می نویسد:
” خشونت اسرائیل علیه فلسطینی ها هم جنسیتی است و هم نژادپرستانه. این خشونت هم زنان و کودکان را در بر می گیرد و هم تمام مردان بالغ دگر جنس گرا و جامعه کوییر را. درک مظاهر خاص ستم جنسیتی برای همبستگی مؤثر فمینیستی ضروری است.” همچنان که ندی آلیا می گوید: “مشروعیت بخشی به گفتمانی که مردان فلسطینی را به افرادی قابل کشته شدن تبدیل کرده است فمینیسم نیست؛ این نژادپرستی استعماری است که توسط زنان انجام میشود.” [۲۳]
[۱] https://www.qub.ac.uk/research-centres/centre-for-gender-in-politics/
[2] https://digitalcommons.mainelaw.maine.edu/faculty-publications/51/
[3] https://thegrayzone.com/2024/03/06/leaked-israel-lobby-officials-war-gaza-mass-rape/
[4] https://electronicintifada.net/blogs/ali-abunimah/israeli-rights-group-admits-it-helped-spread-false-claims-about-7-oct-rapes
[5] https://electronicintifada.net/blogs/ali-abunimah/israeli-rights-group-admits-it-helped-spread-false-claims-about-7-oct-rapes
[6] https://www.euronews.com/my-europe/2024/10/24/german-arms-exports-to-israel-increase-despite-export-ban-rumours
[8] از ارائه کالکتیو فمینیستی فلسطین
https://www.youtube.com/watch?v=trDeu_yaD5Q
[9] https://www.jadaliyya.com/Details/45884
[10] https://www.jadaliyya.com/Details/45884
[11] https://www.un.org/unispal/document/auto-insert-208566/
[12] https://www.youtube.com/watch?v=T5yksqIuwL4
[13] https://www.youtube.com/watch?v=A9E692W6OAg&t=1203s
[14] https://www.tandfonline.com/doi/10.1016/j.rhm.2015.11.019?url_ver=Z39.88-2003&rfr_id=ori:rid:crossref.org&rfr_dat=cr_pub%20%200pubmed
[15] https://www.btselem.org/publications/202408_welcome_to_hell/
[16] https://www.timesofisrael.com/no-doubt-netanyahu-preventing-hostage-deal-charges-ex-spokesman-of-families-forum/
[17] https://mondoweiss.net/2023/09/race-and-gender-jewish-supremacy-and-refusal-in-the-israeli-racial-colony/
[18] https://electronicintifada.net/content/rabbi-who-urged-gaza-genocide-excused-rape-soldiers/21566
[19] https://mondoweiss.net/2023/12/despite-lack-of-evidence-allegations-of-hamas-mass-rape-are-fueling-israeli-genocide-in-gaza/
[20] https://www.newarab.com/news/report-details-israels-torture-killing-renowned-gaza-doctor
[21] https://www.instagram.com/p/C_WoKkPqDsx/
[22] https://www.middleeasteye.net/opinion/palestine-solidarity-women-children-gays-and-straight-men-too
[23] https://www.middleeasteye.net/opinion/palestine-solidarity-women-children-gays-and-straight-men-too
