فراموش نکنیم هشت مارس چه روزی بود
راحله طارانی
بیایید نگاهی دقیق‌تر به تاریخ بیندازیم و ببینیم چگونه ۸ مارس به #روز_جهانی_زن تبدیل شد.
در ۸ مارس ۱۹۰۸، هزاران کارگر زن صنعت نساجی در نیویورک دست به اعتصاب زدند و خواستار:
کاهش ساعت کاری
دستمزد و مزایای بهتر
حق پیوستن به اتحادیه‌های کارگری
آموزش‌های حرفه‌ای
ممنوعیت کار کودکان
صدای آن‌ها خیابان‌ها را به لرزه درآورد، اما سرمایه‌داران و صاحبان کارخانه‌ها با سرکوب وحشیانه پاسخ دادند. زنان بازداشت، مورد ضرب و شتم و تهدید قرار گرفتند، تنها به این جرم که حقوق انسانی خود را طلب کرده بودند.
سپس در ۱۹۱۱، فاجعه‌ای هولناک رخ داد. آتش‌سوزی مهیبی در کارخانه تری‌انگل شیرت‌ویست در نیویورک به وقوع پیوست. صاحبان کارخانه درب‌های خروج را از بیرون قفل کرده بودند—اقدامی وحشیانه برای جلوگیری از خروج کارگران. با شعله‌ور شدن آتش، ۱۴۶ کارگر، که بیشترشان زنان مهاجر جوان بودند، در میان شعله‌ها سوختند یا برای فرار خود را از پنجره‌ها به پایین انداختند. جهان با بهت و اندوه نظاره‌گر فاجعه‌ای شد که نتیجه‌ی استثمار و بی‌عدالتی بود.
دو سال پیش از این حادثه، در کنفرانس بین‌المللی زنان سوسیالیست در ۱۹۱۰، کلارا زتکین، فعال سوسیالیست آلمانی، پیشنهاد داد که روزی به عنوان روز جهانی زن نام‌گذاری شود تا مبارزات زنان برای برابری و عدالت را به رسمیت بشناسد. نخستین روز جهانی زن در ۱۹۱۱ برگزار شد، اما هنوز تاریخ مشخصی برای آن تعیین نشده بود.
سپس، در ۸ مارس ۱۹۱۷، زنان کارگر در پتروگراد (روسیه) اعتصاب بزرگی را با شعار “نان و صلح” آغاز کردند. حرکت آن‌ها جرقه‌ای شد که انقلاب روسیه را شعله‌ور ساخت. دولت جدید شوروی، تحت تأثیر این اعتراضات، ۸ مارس را به عنوان تعطیل رسمی اعلام کرد، و در سال‌های بعد، این تاریخ یعنی هشتم مارس در سراسر جهان به عنوان روز جهانی زن شناخته شد.
۸ مارس: روزی برای مقاومت، نه فقط جشن
روز جهانی زن فقط روزی برای گل و تبریک نیست—بلکه یادآور زنانی است که برای عدالت جنگیدند، آن‌هایی که در برابر ظلم ایستادند، و زنانی که هنوز هم برای برابری مبارزه می‌کنند. این روز، ادای احترامی است به کارگرانی که در آتش حرص و آز سرمایه‌داری سوختند و زنانی که علیه استثمار و مردسالاری قیام کردند.
فراموش نکنیم: ۸ مارس یک پیام است، یک فراخوان برای ادامه مبارزه. این نبرد هنوز به پایان نرسیده است!
