همچون گناه بی‌هوای حوا
تقدیم به شرافت شریفه محمدی، روشنای وریشه مرادی و هستی شاعرانه‌ی پخشان عزیزی
شعری از: سپیده جدیری
او کیست، کیست که بر شواهد مرگ می‌افزاید؟
و زبانِ وریشه را از نور می‌بُرَد
تا بیزبانترینِ زبان‌ها شود
شریفه را به روح شریفش قسم می‌دهد
که باید از روح شریفش دست بکشد
و صدای کارگران را ببُرَد
تا بیزبانترینِ زبان‌ها شوند
و دردِ پخشان را دردناک‌تر کند
و پخش در سراسر هر زاویه‌ی محروم
و پخش در تبارِ هر عشقِ بی نام
که بیهوده نیست و نخواهد بود
اما باید که تیشه بر ریشه
و بیزبانترینِ زبان‌ها شود.
ما بیزبانترینِ زبان‌ها
در درد می‌رسیم چون میوه‌های زنانه
دندان‌تان تیز و شکاف‌افکن اما
ما همچنان
همچون پلنگی مادر
مترصد عشق.
همچون تلی از خاکستر
مترصد آتش
همچون گناهِ بی‌هوای حوا
مترصد آزادی
مترصد نور
و سیب‌هایی که به بیزبانترینِ زبان‌ها
روح تکلم می‌دهند.
اشاره: وریشه به معنای درخشش و برق است و گاهی برای توصیف چیزی که نورانی و درخشان است به کار می‌رود. شریفه به معنای دارای شرف و افتخار، و پخشان به معنای شعر است.
