زنان کارگر کوره های آجر پزی در آرزوی یک زندگی خوب

کوره آجر پزی ، نانوایی زنان پشت رود ، این دو اسم برای خیلی ها ناآشناست اما وجود دارد ، بالغ بر ۱۴۰ نفر از زنان حاشیه شهر بم و پشت رود از سال ها قبل به این کار مشغول اند که چند نفر از آنها هم صاحب کوره هستند .

این زنان هم سختی ها را تحمل کرده اند هم جور زمانه را .

آنهایی که در کوره ها کار می کنند شاید ، متولد حاشیه شهر و یا یکی از روستاهای شهر بم و یا جاهای دیگر باشند اما موقعیت اقتصادی آنها ایجاب کرده تا به این مکان یعنی کنار کوره ها بیایند تا از این طریق امرار معاش نمایند .

نکته قابل تامل این است که خیلی از این زنان تازه ازدواج کرده اند و به دلیل وضعیت نامناسب زندگی ، دوری از خانواده را تحمل کرده اند تا در کنار همسرانشان چرخه زندگی را بچرخانند ، این افراد قبل از زلزله ، درآمد قابل قبولی داشته اند ولی زلزله پنجم دی ماه ۸۲ دامنگیر این افراد شد و آنها را در وضعیت بدی قرار داده است به طوری که بعضی از آنها در اثر زلزله ضایعه نخاعی شده اند و این خود می تواند به تنهایی دلیلی محکم بر بومی بودن آنها باشد .

آنها حتی دفترچه هلال احمر هم ندارند و به دلیل نداشتن زمین آنها را غیر بومی تلقی کرده و برایشان ساخت و سازی انجام نمی شود .

و اینک با گذشت مدت ها پس از حادثه هنوز در چادر بدون داشتن امکانات اولیه زندگی می کنند و جایی ندارند که کسب درآمد کنند ، کوره ها تعطیل شده و همه نگران آینده نامعلوم خود هستند .

مالکین کوره ها هم به دلیل نداشتن سرمایه نمی توانند کوره هایشان را راه اندازی کنند .

خبرگار خبرگزاری زنان ایران (ایونا) نیز در گفتگو با نصرت ابراهیمی یکی از مالکین کوره های پشت رود متوجه این قضیه شده است که آنها سرمایه نقدی ندارند تا بتوانند کوره ها را راه اندازی کنند .

راستی زنانی که قبلا نان می پختند حال به دلیل مشکلات متعددی نمی توانند کارشان را ادامه دهند تا حداقل از این راه کسب درآمد کنند و به دلیل غیر بومی بودن هم به آنها مجوز نمی دهند .

اینک تکلیف این زنان چیست ؟

آیا آنها می توانند روی خوش زندگی را در این دنیا ببینند ؟