نویسنده: S J

این یادداشت را در حالی می‌نویسم که شش روز از آغاز جنگ گذشته است و من به همراه خانواده‌ام رسما به آواره جنگی تبدیل شده‌ایم.

یک هفته از شروع جنگ گذشت. یک هفته طولانی و کشدار که برایم نه یک هفته که به اندازه یک سال گذشت. باورم نمی شود از شنبه قبل تا این صبح شنبه که این یادداشت را می نویسم تنها یک هفته گذشته.

سه روز پیش جنگی آغاز شد که از زمان برقراری آتش‌بس پس از «جنگ دوازده‌روزه» در تیرماه انتظارش می‌رفت. این جنگ در حالی از سوی آمریکا و اسرائیل شروع شد که مذاکرات میان ایران و آمریکا همچنان در جریان بود.

دیروز در پنجمین روز جنگ؛ سیزدهم اسفندماه، خیابان بزرگ ولی عصر تهران سوت و‌کور بود؛ آنقدر سوت و کور که انگار غبار غصه را بر سر و رویم می‌پاشید؛ هیچ دستفروشی نبود، مغازه‌ها تک و توک باز بودند و تقریبا همه بی‌مشتری.

دو شب پیش در خانه‌ام حوالی شریعتی، ساعت ۱۲:۳۰، صدای رد شدن جنگنده‌ها را از آسمان بالای خانه‌ام شنیدم.‌ بلافاصله در جایی‌که به عنوان پناهگاه برای خودم ساخته‌ام پناه گرفتم؛ جایی روی زمین میان مبل و دیوار.

جین فوندا، بازیگر تحسین شده‌ی آمریکایی و برنده‌ی جایزه‌ی اسکار، روز شنبه در سخنرانی‌اش در تجمعی اعتراضی علیه جنگ با ایران در لس‌آنجلس، به آمریکایی‌ها پیشنهاد کرد که تغییر رژیم را از کشور خودشان شروع کنند.

صحنه‌های رقص و شادیِ بخشی از دیاسپورای ایرانی در پی حملات رژیم صهیونسیتی به ایران، صرفاً یک واکنش احساسی نبود؛ نشانه‌ی یک گسست عمیق اخلاقی و سیاسی بود.

در گزارش رسانه‌های بین‌المللی از جمله بی‌بی‌سی، گاردین، ایندیپندنت، واشنگتن‌پست و فایننشال‌تایمز، حمله به مدرسه دخترانه در میناب ــ که در آن دست‌کم ۱۶۵ دانش‌آموز جان باختند ــ در چارچوب حملات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران تحلیل و ارزیابی شده است.

هفته‌ای یک شب قرار است هر سه نفر کنار هم بخوابیم. من و نادر و افرا. امروز جایمان را همان‌جایی پهن کرده‌ایم که روزهای جنگ می‌انداختیم؛ اتاق پذیرایی اصلی. افرا وسط من و نادر می‌خوابد و قصه گوش می‌دهد و می‌خوابد.

تهاجم نظامی به رهبری ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، فراتر از یک تغییر رژیم سیاسی، منجر به دگرگونی‌های بنیادین و غالباً مخربی در بافت اجتماعی و وضعیت حقوقی زنان این کشور شد.