از نوع دیگر

گروهی از استادان دانشگاه و کنشگران سیاسی و حقوق بشری و مدنی ایران، در نامه‌ای سرگشاده به کمیته‌ نوبل نروژ، ضمن نقد عملکرد شیرین عبادی، خواستار سلب عنوان برنده‌ جایزه‌ی صلح نوبل از وی شدند.

یکی از مهم‌ترین موارد که این متن می‌تواند شرح دهد، چراییِ حملهٔ اسرائیل به آب‌شیرین‌کن‌های قشم است.

این روزها، میان آدم‌ها، انگار در دودی غلیظ راه می‌روم؛
دودی که نه از آتش، که از صداها برمی‌خیزد
صداهایی که گاه سهمگین‌تر از بمبِ بیگانه در گوشم می‌پیچد.

نیروی جدید استعمار دیگر همانند گذشته‌اش نیست؛ نه دیگر علاقه‌ای به فهمیدن استعمارشده دارد و نه ادعا می‌کند که آنان نیازمند روشنگری‌اند. امروز همه چیز بسیار ساده است: تنها حذف کردن.

سال پیش، دقایقی پس از تحویل سال یکهزار و چهارصد و چهار، برای دو نفر از نزدیک‌ترین دوستانم نوشتم:
«تنها تحویل سالی در زندگی ‌ام بود که بغض کردم و بی‌اختیار اشک ریختم، شاید چون من هم مثل خیلی‌های دیگر احساس می‌کنم امسال سال سختی برای ایران خواهد بود.

هر موشکی که بر ایران فرود می‌آمد، انگار قلبم را می‌زد. تنها کسی که با او درد دل می‌کردم، همسرم بود. به او گفتم: «چه خواهد شد؟ آمریکا ابرقدرت جهان است و اسرائیل هم در کنار آن؛ آخر این جنگ چه می‌شود؟»

همصدا با مردم جهان
مردم زمین من، زمین ما،
مردم ایران،
مردم لبنان،
مردم فلسطین،
مردم افغانستان،
مردم سودان،
مردم یمن،
مردم رنج‌کشیده از چهارگوشه جهان

در پی حمله ارتش تروریستی آمریکایی_اسرائیلی به مخازن نفتی ، تهران یک شبانه‌روز را زیر لایه‌ای از دود و بارانِ نفتِ سوخته گذراند

هر بار پدرم پس از نبودن‌های طولانی به خانه برمیگشت، بلا‌استثنا گدازه‌های آتش جوشکاری، چشم‌هایش را سوزانده بودند.

در حقوق بین‌الملل، تمایز میان خشونتِ سلطه‌گر و مقاومتِ مردمی به‌روشنی به رسمیت شناخته شده است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در قطعنامه ۳۰۷۰ «مشروعیت مبارزه‌ی ملت‌ها تحت سلطه‌ی استعمار و اشغال خارجی، با استفاده از همه ابزارهای در دسترس، از جمله مبارزه‌ی مسلحانه» را تأیید می‌کند ( مجمع عمومی سازمان ملل, ۱۹۷۳).