این روایت را در حالی می‌نویسم که درست یک هفته از آتش بس گذشته است. ساعت دو و پانزده دقیقه بامداد است و من در خانه خودمان در اتاق اعظم نشسته‌ام. قصه اینکه چطور به تهران و خانه بازگشتیم طولانی است، کمی حوصله کنید همه چیز را با جزییات در ادامه می‌خوانید.
ادامه
صبح روز آتش بس وقتی از خواب بیدار شدم، هرچه بیشتر هوشیار می‌شدم و بیشتر به درون خودم رجوع می‌کردم، کمتر واژه‌ای برای توصیف احساسم پیدا می‌کردم.
ادامه
سلام حسین آقا، این روز ها خیلی جایتان خالی است. چند وقت پیش دوستم عکس اتاق دوران دانشجویی‌مان را برایم فرستاد و مشاهده تمثال شما روی دیوار اتاقم؛ من را یاد این رفاقت نادیده چندین ساله انداخت…
ادامه
دوازدهم فروردین، سی و سومین روز جنگ در اخبارا دیدم صبح محله‌ای که قبلا آنجا را زده اند.
ادامه
شنبه شانزدهم اسفند چهارصد و یک ، حدود ساعت ده شب، روز هشتم جنگ رو به پایان است. حدود یک ساعت پیش، انبار نفت شهر ری و شرق تهران مورد حمله قرار گرفته بود.
ادامه
این نامه را برای شما می‌نویسم: برای شما آقایان ترامپ و نتانیاهو، و برای آنان که به نام صلح جایزه گرفتند و در این هنگامه‌ی بمباران و تجاوز به ایران سکوت کرده‌اند.
ادامه
سی‌وهشت روز از جنگ گذشته، تعطیلات عید تمام شده و چند روزی است سال کاری چهارصد و پنج رسما آغاز شده.
ادامه
هنوز از جنگ چیزی نفهمیده‌ام! هنوز برایم مثل خواب است، زمان‌هایی بوده که چه در تهران چه اصفهان از صدای وحشتناک بمب‌ها و موشک‌ها توی دلم خالی شده باشد…
ادامه
نگران برادرم هستیم که در اتاق عمل چه وضعیتی دارد. پسر برادرم می‌گوید عمل در حال انجام است و مشکلی نیست اما بقیه عمل‌های بیمارستان لغو شده‌اند. خاطره‌ی خوشی از همزمانی بیماری و جنگ ندارم.
ادامه
یک هفته شاید هم بیشتر شده که پرده اتاق را کنار نکشیده‌ام؛ با خودم می‌گویم بالاخره خود این پرده‌ها حفاظی برای شیشه‌هاست برای زمانی که صدای جنگنده یا موج انفجار باعث شکستن‌شان شود.
ادامه