روایت جنگ از درون

راستش را بخواهید، امروز دیگر دلم نمی‌خواهد اخبار جنگ را پی‌گیری کنم. نه فقط استرسم را چند برابر می‌کند، بلکه این حس را هم دارم که هیچ چیز را تغییر نمی‌دهد.

در شهری آرام در شمال اروپا زندگی می‌کنم؛ شهری که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش این است که زمستان زودتر تمام شود، تا مردمش دوباره زیر نور آفتاب قدم بزنند و گرمای کم‌جانش را روی صورتشان حس کنند.

فکر می کنم روز سی‌ام جنگ است نمی‌دانم شاید هم سی و یکم حسابش از دستم در رفته. نهم فروردین ماه است. دوباره صدای چند انفجار شدید در شرق تهران شنیدیم و بعد هم برق قطع شد.

یک ساعت پیش موشک های اسراییلی به ساختمانی نزدیک این منطقه برخورد کرده است.

ما تهرانیم، شهری که همسایه هایت را نمی شناسی. اگر خیلی اجتماعی باشی؛ سلام و علیکی در آسانسور دارید وگرنه هیچ. از شغل هم مطلع نیستیم. احترامی از نوع غربی بین‌مان وجود دارد.شارژ هر ماه را به کارت مدیر ساختمان که زیاد هم نمی‌شناسیم واریز می‌کنیم.