روایت جنگ از درون

صدای هر بمب و انفجار در تهران برای من دو چهره دارد: «آوار و قربانیان آن» و «جنگ طلبان»: هر موشک که به زمین می‌خورد؛ صدای گوشخراش هر جنگنده را که می‌شنوم، چهره‌های افرادی که قبل از آغاز جنگ؛ خواستار حمله نظامی به ایران شده بودند، از جلو چشمانم رژه می‌رود.

اول صدای فالش پرندگان را شنیدم، بعد صدای غرش گله‌ی جت‌های جنگی. مثل گله‌ی اژدها، آسمان را سیاهپوش کردند و من ابایی ندارم که بگویم تا مرز پکیدن رگ‌های شقیقه‌ام از ترس پیش رفتم.

این یادداشت را در حالی می‌نویسم که سیزده روز از آغاز جنگ گذشته است.اگر روایت قبلی را خوانده باشید می‌دانید که ما روز دوم جنگ مجبور شدیم خانه و کاشانه خود را در تهران رها کنیم و به اصفهان و به خانه عمه بتول و عمه زهره پناه بیاوریم.

قسم به بمبی که مهربان است
قسم به تمام فرضیه‌های غلط
که از محاسبه‌ی تو چشم‌پوشی کرد
و تمام وجودت را سرشار کرد سربلند
از ترسی که مهربان است.

گاه و بی‌گاه صدای انفجار می‌آید. ستون‌های دود سیاه هنوز روی آسمان کرج و بخش‌هایی از تهران سنگینی می‌کنند.

از وجوه زنانه‌ی جنگ حتما بسیارها نوشته‌اند اما از برخی مسائل هرچه گفته شود کم است.
در تب‌وتاب جنگ، زمان و شدت علائم پریود در خودم و بسیاری از دوستانم دچار تغییراتی شد.

گاه
قبل از اینکه
پلک‌هایم را از هم بگشایم
مرگ بر پایه‌ی
تخت‌گاهم بنشسته…

شرق تهران را برخی از دوستانم با خنده و شوخی؛ خط مقدم این روزهای جنگ نام می‌دهند.

بزرگ‌ترین شکست ما شاید نه در میدان جنگ، بلکه در فروپاشی «ما»ی جمعی‌مان رخ داده است؛ همان «ما»یی که طی سال‌ها تلاش برای مدنیت و همزیستی شکل گرفته بود و می‌توانست پایه آینده‌ای روشن باشد.

چشمم که به پنجره می‌افتد تعجب می‌کنم؛ چرا با اینکه ساعت هشت صبح است، هنوز روز نشده؟
همسرم می‌گوید:«دود ناشی از انفجارهای دیشب در زیرساخت‌های نفتی* باعث شده آفتاب دیده نشود.»