زنان افغانستاني

تنها یک سال پس از آغاز جنبش، با رشد بی‌سابقه احساسات ضدافغانستانی، نه تنها نشانه‌ای از حس هم‌سرنوشتی با زنان افغانستانی ساکن ایران در جامعه و به نام جنبش وجود نداشت، بلکه برعکس در مواردی آن‌ها به عنوان «عاملان فرزندآوری مردان متعصب مذهبی» مانعی برای دموکراسی و بهبود وضعیت زنان ایرانی در نظر گرفته شدند.

زنی افغانستانی که در ایران بزرگ شده و پس از ازدواج به افغانستان بازگشته، داستان زندگی‌اش را روایت می‌کند؛ داستانی از تحقیر، گرسنگی و خشونت‌هایی که سال‌ها در سکوت تحمل کرده است.

جمعی از فعالان حقوق بشر و زنان با انتشار بیانیه‌ای، سفر اخیر عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، به افغانستان را محکوم کردند.

مریم بهرمن:ژیلا من را با خودش می کشاند، ‌گاهی دلم می‌خواست بیشتر پیش آن زن ایرانی در هرات بمانم اما ژیلا می‌رفت ، گاهی حوصله‌ی اتاق شلوغ هتل در سفر گردهمایی بزرگ زنان روزنامه‌نگار را نداشتم اما ژیلا داشت، گاهی همراه‌ش می شدم در کوچه های سرد کابل ولی همزمان یاد روزی می افتادم که رزومه‌ام را برای کار در کابل نفرستادم و مجبور می شدم چند خط خوانده شده را برگردم و دوباره سرمای سخت کابل را حس کنم…

بسیاری از این زنان و دخترها می گویند که در محیط کارمان امنیت وجود ندارد. ما همیشه با ترس به سر کار می‌آییم؛ و با ترس برمی گردیم. در محیط‌ های کاری مثل کارخانه، از طرف صاحب کار و دیگر مردان شاغل در آنجا، مورد توهین و آزار جنسی قرار می‌گیریم؛ بارها آزارهایی مثل لمس شدن بدنمان را تجربه می کنیم یا پیشنهادهای ناجور به ما می‌شود؛ بخصوص این شرایط برای زنان و دختران مهاجر که از قشر ضعیف جامعه هستند؛ و معمولاً صدایشان به جایی نمی‌رسد؛ بیشتر اتفاق می افتد.

آپارتاید جنسیتی  محوِ انسانیت زنان است و هر جنبه‌ای از وجود زن را کنترل و بررسی می‌کند. در همه نهادها و فضاهای عمومی و خصوصی نفوذ می‌کند و گریزی از آن نیست. ب)‌ آپارتاید جنسیتی یک سیستم سلسله‌مراتبی است که نه صرفاً جداسازی برابر زنان از مردان بلکه مبتنی بر برتری مردان و فرودستی زنان است؛ این رویکرد، سیستم نابرابر سلسله‌مراتبی را حفظ، تقویت و ریشه‌دارتر می‌کند. آپارتاید جنسیتی، مبتنی بر تبعیض است، اما آنچه که درک آن ضروریست ماهیت ترکیبی و سیستماتیک آن است. ج)‌ آپارتاید جنسیتی از طریق نهادینه‌سازی قانونی و فرهنگیِ تبعیض عمل می‌کند.