فلسطین

در همین هفته‌ای که گذشت، جومپا لاهیری، نویسنده‌ی سرشناس هندی‌الاصل، با سر باز زدن از پذیرفتن جایزه‌‌ای معتبر از یک موزه‌ی حامی اسرائیل، به بمب خبری رسانه‌هایی چون رویترز، الجزیره، میدل ایست آی، ایندیا تودی و حتی رسانه‌ی اسرائیلیِ جروزالم پست تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که موزه‌ی‌ «ایسامو نوگوچی» نیویورک، ماه گذشته سه کارمند خود را که به نشانه‌ی همبستگی با مردم فلسطین، چفیه پوشیده بودند، اخراج کرده بود. جومپا لاهیری که خود با کتاب «مترجم دردها» در سال ۲۰۰۰  از برندگان جایزه‌ی پولیتز بوده است، در اعتراض به حمایت علنی موزه‌ی ایسامو نوگوچی از اسرائیل، جایزه‌ی سال ۲۰۲۴ این موزه را که قرار بود در ماه آینده به او تعلق بگیرد نپذیرفت و در کنار مردم فلسطین ایستاد.

خالده جرار، سیاستمدار، اندیشمند و مبارز فمینیست فلسطینی، از اعضای سابق مجلس قانون‌گذاری فلسطین بوده است. او همچنین یکی از رهبران جبهه‌ی مردمی برای آزادی فلسطین به‌شمار می‌رود.  جرار از بیست و ششم دسامبر سال گذشته تحت بازداشت به سر برده و از دوازدهم اوت امسال، در سلول انفرادی بسیار کوچکی به‌وسعت یک‌ونیم در دو متر، با تحمل شرایط بسیار طاقت‌فرسا روزگار می‌گذراند.

در ویدیویی که تاکنون توسط صدها میلیون نفر در سراسر جهان دیده شده، مردی در رفح، کودکی که سرش قطع شده بود، را بالا گرفته تا جهان شاهد این صحنه باشد. نام این کودک که در زمان کشته شدنش یک و نیم ساله بود، احمد النجار است.

در شب حمله اسرائیل چادرهایی را بمباران کرد که پس از دستور تخلیه، غیرنظامیان در آنها پناه گرفته بودند. در عرض چند دقیقه بیش از ۵۰ نفر کشته شدند که احمد هم در میان آنها بود. سر احمد هرگز پیدا نشد و خانواده‌اش فقط توانستند بدن بی سر او را دفن کنند.

آزاده ثبوت:پروفسور نادره شلهوب کوورکیان محقق و فمینیست برجسته فلسطینی می گوید: نظریه پردازی و‌ فهم أشلاء بدون فهم خشونت اپیستمیکی (هستی شناختی) که انسان فلسطینی را نا انسان جلوه می دهد ممکن نیست. او می گوید انسان فلسطینی بسیار پیش از آنچه از نظر فیزیکی کشته شود از نظر مفهومی کشته شده است. فهم أشلاء بدون فهم سیاست های استعماری و نسل کشی که انسانیت انسان فلسطینی را انکار می کند ممکن نیست.
«اگر چیزی شبیه انسان نیست، پس انسان نیست، درست است؟ این سطح جدیدی از انسانیت زدایی و عادی سازی است.»

من زنی فلسطینی هستم که هویت، احساسات و انتخاب‌هایش علاوه بر آن‌چه خودش بیش از سی سال در فلسطین تجربه کرده، تحت تاثیر بی‌عدالتی‌ای شکل گرفته که خانواده‌اش در زمان نکبه در سال ۱۹۴۸ متحمل شدند. زمانی که من فلسطین را ترک کردم، مردمِ من هنوز آنجا بودند. نوشتن طبعا نخستین کنش من در مقابل هر فرد یا هر چیزی بود که سعی داشت روایت‌های مردم ما را محو و نابود کند؛ خاطراتشان، بیم‌هایشان، رویاهایشان، انعطاف‌پذیری‌شان و پافشاری‌شان بر زندگی را.

تهاجم وحشیانه نظامی کنونی در غزه بیش از ۳۴هزار و ۵۰۰ کشته بر جای گذاشته است که طبق آمار یونیسف، بیش از ۱۳هزار نفرشان کودک هستند. برآورد می‌شود که هزاران فلسطینی دیگر کشته شده، اما در شمار نیامده باشند؛ چراکه اجساد آن‌ها زیر آوار مانده است. بیش از ۷۵هزار فلسطینی مجروح و بسیاری از آن‌ها دچار قطع عضو و معلولیت‌های دائمی شده‌اند. گستره، مقیاس و سرعت عملیات نظامی اسرائیل در غزه، از زمان جنگ جهانی دوم، شدیدترین حمله نظامی در تمام جهان را رقم زده است که در نتیجه آن، بیش از ۸۰ درصد از جمعیت غزه آواره شده‌اند. در شمال غزه، بیش از ۷۰ درصد خانه‌ها به طور کامل ویران شده‌اند. این ویرانی شامل مدارس، بیمارستان‌ها، کلینیک‌ها، دانشگاه‌ها، عبادتگاه‌ها، کتابخانه‌ها و میراث تاریخی نیز می‌شود.

آزاده ثبوت:فمینیست های فلسطینی خشونت جنسی را محکوم می کنند، اما دستکاری آن توسط فمینیست استعماری برای سرپوش گذاشتن بر نسل کشی را به چالش می کشند. پروفسور رباب عبدالهادی[۳۷] درسخنرانی اخیرش با عنوان “فمینیسم ضد امپریالیستی”[۳۸] شرح می دهد که اتهام تجاوز های گسترده توسط نیروهای فلسطینی از سوی سازمان های بین المللی در غیاب هر گونه مدرک قابل استناد، برآمده از پیش داوری و سویه های نژادپرستانه است. خشونت نژادی  و سوگیری که مردان مسلمان عرب فلسطینی را ذاتاً متجاوز،  وحشی و بی فرهنگ می داند. ‌ هم نظر با رباب عبدالهادی، علی ابونعمه می گوید: “پذیرش بی چون و چرای این پروپاگاندا ریشه در نژادپرستی نهفته ای دارد که مردان عرب، رنگین پوست، سیاه پوست و مسلمان را موجوداتی خشن و غیرقابل کنترل می داند. این کلیشه بسیار قدیمی به روزهای جیم کرو[۳۹] در ایالات متحده باز می گردد. با دستمایه قرار دادن این کلیشه بود که بسیاری از مردان سیاه  به این بهانه که برای زنان سفیدپوست یا مستعمره نشین خطر ناکند و زنان باید از وحشیگری آنها حافظت شوند، مورد  اذیت و آزار قرار می گرفتند.

ما هر روز صبح داریم با ترسِ این‌که این کشتار ادامه پیدا کند، بیدار می‌شویم و این تازه پس از خوابی است که در خانه‌های گرم و زیبایمان رفته‌ایم. هر خرده نان، معنا و وزن متفاوتی پیدا می‌کند وقتی‌ بدانیم شبِ پیش، صدها هزار انسان در غزه، گرسنه به خواب رفته‌اند.

سارا احسان، شاعر و از اعضای انجمن قلم آلمان، از کشته شدن ۲۵ روزنامه‌نگار و پنج نویسنده و هنرمند در غزه، از آغاز جنگ کنونی تا به امروز خبر داده است.