تیتر یک فمینیسم و جنبش‌های زنان کمپین یک میلیون امضا

پروپاگاندای جنایت:سلاحی برای نسل کشی در فلسطین

۲۸ فروردین ۱۴۰۳۲ مهر ۱۴۰۳ بدون نقد و نظر زنان فلسطینی, غزه, فلسطین

پروپاگاندای جنایت [۱]: سلاحی برای نسل کشی در فلسطین

آزاده ثبوت

کانون زنان ایرانی

آنچه در مورد جنگ غزه بسیار مهم است این است که تجربه مردم غزه از ترور، قتل عام و معلولیت برای عموم مردم آمریکا نامرئی باقی مانده است و به میانجی کمک عظیم رسانه ها و ساختارهای قدرت سیاسی ایالات متحده، کشتار دسته جمعی عادی شده

کوچاو اِلکایام- لِوی[۲]، وکیل اسرائیلی که کارزاری گسترده علیه حماس به اتهام خشونت جنسی سیتماتیک در ۷ اکتبر راه انداخته بود اکنون توسط رسانه های اسرائیلی به کلاهبرداری از برخی افراد و انتشار اطلاعات نادرست متهم شده است. کوچاو با بنیان‌گذاری “کمیسیون مدنی در مورد جنایات ۷ اکتبر حماس علیه زنان و کودکان”، منبع اصلی مورد ارجاع سازمان‌های رسانه‌ای غربی بوده است که در چند ماه گذشته این روایت را مطرح کرده اند که نیروهای فلسطینی در روز هفت اکتبر به تجاوز جنسی گسترده دست زده‌اند. رسانه های جریان اصلی از نیویورک تایمز گرفته تا سی ان ان، گاردین و هآرتص این روایتها را منتشر کرده اند. در ۶ دسامبر ۲۰۲۳، اعضای شورای امنیت ملی کاخ سفید، دستیار رئیس جمهور و مدیر شورای سیاست گذاری جنسیتی جنیفر کلاین میزبان الکایام-لوی در واشنگتن بودند تا “درباره کار او برای جمع آوری شهادت ها و مستندسازی شواهد مربوط به رویدادهای ۷ اکتبر و تهیه یک گزارش جامع از خشونت مبتنی بر جنسیت توسط حماس گفتگو کنند.” الکایام-لوی در ۲۱ مارس، معتبرترین افتخار شهروندی اسرائیل را دریافت کرد اما سه روز بعد از دریافت جایزه بزرگ‌ترین روزنامه اسرائیل، وای نِت[۳] در یک افشاگری اعلام کرد که الکیام-لوی از سوی کسانی – از جمله یکی از اعضای دولت بایدن- تامین مالی می شده، او در این مدت داستان‌هایی جعلی از جنایات حماس منتشر کرده و به تعهدش درباره تهیه یک گزارش مفصل درباره خشونت جنسی در ۷ اکتبر عمل نکرده است. این مقام اسرائیلی اظهار می دارد که “اعتماد مردم از الکایام-لوی سلب شده است، نه روش تحقیق او دقیق او بوده است و نه تحقیقات او. ما را هم به انتشار اخبار جعلی متهم کرده است.” [۴]

الکایام-لوی و راه اندازی «کمیسیون مدنی»

به گزارش وای نت، الکایام-لوی برای راه اندازی «کمیسیون مدنی» خود ۸ میلیون دلار و ۱.۵ میلیون دلار نیز برای «مدیریت و اجرا» درخواست کرده است. یک مقام اسرائیلی فاش کرده است که او علاوه بر این مبلغ از افراد زیادی منابع مالی دریافت کرده وحتی برای ایراد سخنرانی هایش نیز مطالبات مالی داشته است. او همچنین مبلغی از سفیر آمریکا در ژاپن دریافت کرده است، با این حال، پس از بیش از پنج ماه تحقیق و این همه تبلیغات، هیچ گزارش قابل توجهی که توجیه کننده این حجم عظیم منابع مالی دریافت شده باشد ارائه نکرده است. در واقع، الکیام-لوی در «گزارش قساوت[۵]» به حامیان خود وعده داده بود، که شواهد روشنی از خشونت جنسی سیستماتیک توسط حماس را در ۷ اکتبر ارائه خواهد کرد، اما هنوز سندی ارائه نکرده است.”[۶] کانال ۱۳ اسرائیل نیز با زیر سوال بردن اعتبار «کمیسیون مدنی» می گوید: اهدا کنندگان جایزه اسرائیل به الکیام-لوی ادعا می کنند او که یک «کمیسیون مدنی» برای افزایش آگاهی راه اندازی کرده است اما عنوان “کمیسیون مدنی” بسیار دهان پرکن است. کمیسیون خود او است و او کمیسیون است. راویو دراکر^[۷] گزارشگر سیاسی و خبرنگار تحقیقی کانال ۱۳ اسرائیل به نقل از رئیس کمیته جایزه اسراییل می گوید الکیام-لوی این جایزه را به دلیل نوشتن “گزارش قساوت” – گزارشی در مورد تجاوزهای دسته جمعی به دست آورده است اما شما متوجه می شوید که هیچ گزارش قساوتی وجود ندارد. “این گزارش نه توسط او و نه توسط هیچ کس دیگری نوشته نشده است. تنها یک نامه وجود دارد که او دو هفته پس از فاجعه کشتار هفتم اکتبر فرستاده است. در این نامه چند صفحه ای فقط مجموعه ای از سرفصل های روزنامه ها جمع آوری شده است و گزارشی وجود ندارد.”[۸]

گال عبدوش

شخصیت اصلی گزارش الکایام-لوی زنی به نام گال عبدوش است، که در ۷ اکتبر توسط نیروهای حماس کشته شده بود. در بخشی از گزارش او که ابتدا توسط نیویورک تایمز منتشر شد وی ادعا کرده است: «مقامات پلیس اسرائیل بر این باورند که خانم گال عبدوش پیش از کشته شدن مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. نیویورک تایمز در این مقاله، از تجربه عبدوش به عنوان «نماد وحشتی که در حملات ۷ اکتبر زنان و دختران اسرائیلی تجربه کردند» نام می برد. خواهر گال عبدوش پس از انتشار ادعای نیویورک تایمز در مصاحبه ای می گوید: «امکان ندارد که در یک مدت زمان کوتاه به او تجاوز شده باشد، سلاخی شده باشد و بعد سوزانده شده باشد». برادر شوهرش نیز در مورد اتهام تجاوز جنسی می گوید: “این را رسانه ها اختراع کردند”. یکی دیگر از بستگان گال عبدوش اظهار کرده که خانواده او تحت فشار قرار گرفتند تا با خبرنگاران صحبت کنند. خواهر عبدوش در اینستاگرامش می نویسد که خبرنگاران نیویورک تایمز «گفتند که می‌خواهند گزارشی به یاد گال بنویسند و تمام. اگر می‌دانستیم که می خواهند مطالبی با ارجاع به تجاوز و سلاخی از او بنویسند، هرگز آن را نمی‌پذیرفتیم.»[۹] زنی که در هفت اکتبر از عبدوش فیلمبرداری کرد، به سایت اسرائیلی وای نت می گوید که شوارتز و سلا (تیم مستند سازی) او را تحت فشار قرار داده اند تا به این روزنامه اجازه دهد به عکس ها و فیلم هایش دسترسی داشته باشند تا به پروپاگاندای اسرائیل کمک کند. او با اشاره به اصطلاح دیپلماسی عمومی، که در عمل به تلاش‌های پروپاگاندای اسرائیل برای مخاطبان بین‌المللی اشاره دارد، تاکید می کند: «آنها بارها و بارها با من تماس گرفتند و توضیح دادند که چقدر این اطلاعات برای اسرائیل اهمیت دارد.[۱۰]

الکایام – لوی در جای دیگری از گزارشش، تصاویری از زنان مبارز کرد را که در سوریه کشته شده بودند به عنوان زنان یهودی اسرائیلی که توسط نیروهای حماس در جشنواره موسیقی در ۷ اکتبر کشته و مورد تجاوز قرار گرفته بودند نشان داده است. وای نِت به نقل از یکی از مقامات اسرائیلی اذعان می کند که الکایام-لوی همچنین روایتی “در مورد زن حامله ای که نیروهای حماس شکمش را بریده بودند در رسانه های بین المللی منتشر کرد – داستانی که ثابت شد صحت ندارد” و باعث شد کارشناسان او راغیر قابل اعتماد بیابند و کم کم از او فاصله بگیرند.[۱۱] از همان روزهای آغازین انتشار خبر تجاوزهای سیستماتیک نیروهای حماس به زنان اسرائیلی، برخی از رسانه های مستقل و خبرنگاران تحقیقی اطلاعات ساختگی و تناقضات بسیاری را در روایت های الکایام-لوی نشان دادند. آنها همچنین در گزارش هایشان از این پرده بر داشتند که الکایام-لوی تلاش کرده مانع سفر پرامیلا پاتن، نماینده ویژه سازمان ملل در امور خشونت جنسی در جنگ ها به اسرائیل شود تا در نهایت گزارش او توسط اسرائیل به عنوان “مدرک” جنایات جنسی توسط حماس تبلیغ شود. پرامیلا پاتن در اواخر ژانویه ۲۰۲۴ بازدید کوتاهی از اسرائیل انجام می دهد و در شرح گزارش خود می نویسد: “این گزارش هیچ گونه اقدام خشونت آمیز جنسی را به حماس یا دیگر گروه های مقاومت فلسطین نسبت نمی دهد چرا که بعلت محدودیت های زمانی و محدودیت در انجام تحقیق، گزارش نهایی فاقد هرگونه مأموریت تحقیقی از سوی سازمان ملل بوده است.”[۱۲]

نیویورک تایمز: امدادگر اسرائیلی به روزنامه(در باره تجاوز نیروهای فلسطینی) دروغ گفته است

به چالش کشیدن ادعاهای الکایام-لوی توسط خبرنگاران مستقل، نیویورک تایمز را مجبور کرد اعتبار گزارش اولیه خود را زیر سوال ببرد و اعلام کند که حداقل دو ادعای خشونت جنسی که به طور گسترده در رسانه ها تکرار شده اند، به دلیل اطلاعات جایگزین جدید یا ناسازگاری با حقایق جمع آوری شده، بی اساس بوده است. [۱۳] نیویورک تایمز همچنین اعلام کرد که امدادگر اسرائیلی به نام گای ملامد به روزنامه دروغ گفته است و ” فیلم گرفته شده توسط یک سرباز اسرائیلی که در ۷ اکتبر در کیبوتص بئری حضور داشت هیچ نشانه ای از خشونت جنسی نشان نمی دهد.” به دنبال رسوایی فزاینده گزارش‌های جعلی در نیویورک تایمز درباره «تجاوز دسته جمعی» در ۷ اکتبر بی‌بی‌سی نیز از گزارش نخستین خود که مبتنی بر این روایت بود فاصله ‌گرفت. [۱۴] آنات شوارتز فیلم ساز اسرائیلی در پادکستی به زبان عبری فاش کرد که با هر بیمارستان، هر مرکز بحران تجاوز جنسی، هر مؤسسه ای در اسرائیل که وظیفه مراقبت از قربانیان را بر عهده دارد برای جستجوی موارد تجاوز جنسی تماس گرفته است همه گفتند نه، حتی یک نفر هم نیامده است.[۱۵] قسمت فاجعه بار قضیه اما این جاست که این پروپاگاندا در چند ماه گذشته بارها توسط سازمان های مختلف از جمله سازمان های حقوق بشری منتشر شده است، آن هم در شرایطی که حتی یک زن حاضر نشده به عنوان بازمانده جنایت ها مدارکی در اختیار بگذارد. ارجاعات “پزشکان برای حقوق بشر اسرائیل ” و “دیده‌بان حقوق بشر” به روایت های وکیل اسرائیلی مبنی بر تجاوز گسترده نیروهای حماس به زنان اسرائیلی و همچنین این ادعا که عاملین حمله به بیمارستان الاهلی نیروهای فلسطینی بوده اند نشان می دهد چگونه سازمان های حقوق بشری در پیشبرد روایت اسرائیل و مشروعیت بخشی به نسل‌کشی نقش داشته اند.

فاجعه کشتار بیمارستان الاهلی

پس از فاجعه کشتار بیمارستان الاهلی، حماس اعلام کرد که از ورود دیده بان حقوق بشر به غزه استقبال خواهد کرد و با تحقیقات مستقل همکاری خواهد کرد و پس از پایان نسل کشی مدارکی را که در اختیار دارد به اشتراک خواهد گذاشت [۱۶] اما دیده بان حقوق بشر با نگرشی نژادپرستانه نسبت به «بومیان»، شهادت‌های جمع آوری شده از کادر پزشکی، از جمله پزشکان و شهروندان عادی که به بیمارستان الاهلی پناه برده بودند را نادیده گرفت. به گفته دکتر غسان ابو سته[۱۷] دیده‌بان حقوق بشر نه با مدیر بیمارستان تماس گرفت و نه با پزشکی که دستور تخلیه را از سوی اسرائیل دریافت کرده بود. علاوه بر این، وقتی این گزارش ها به منابع فلسطینی اشاره می کنند (بدون اینکه تلاشی برای سخن گفتن با این منابع انجام شده باشند)، اعتبار آنها را زیر سوال می‌برند. به عنوان مثال در جایی از گزارش آمده «اسقف اعظم کلیسای اسقفی اورشلیم و خاورمیانه گفت که در روزهای ۱۴، ۱۵ و ۱۶ اکتبر، بیمارستان الاهلی حداقل سه اخطار تلفنی برای تخلیه دریافت کرده است، اگرچه وی جزئیاتی در مورد منبع یا محتوای هشدارها ارائه نکرد.»[۱۸] گزارش دیده بان حقوق بشر همچنین تحقیقات معتبر انجام شده از سوی موسسه معماری جنایی[۱۹]، الحق[۲۰] و ای یر شات [۲۱]را نادیده گرفته است.

لنا طاطور[۲۲] می گوید: “اتهامات خشونت جنسی و تجاوز جنسی در هفت اکتبر و پس از آن باید با تعهدات ضد نژادپرستانه و فمینیستی مورد بررسی قرار گیرند و تمامی عاملان خشونتهای مبتنی بر جنسیت باید پاسخگو باشند. همه بازماندگان جنایت – از جمله فلسطینی هایی که مورد خشونت جنسی قرار گرفته اند سزاوار عدالت هستند. قربانیان بیمارستان الاهلی نیز شایسته دادخواهی هستند. اما این هدفی نیست که این گزارش ها دنبال می کنند. این دو سازمان آگاهانه حساسیتی متفاوت و به‌طور قابل‌توجهی پایین‌تر در مورد تجاوز های اعمال شده به فلسطینی‌ها لحاظ کرده‌اند. مساله ای که نمایانگر زمینه برتری نژاد سفید، اسلام ستیزی و نژادپرستی ضد فلسطینی است. این سازمان‌ها می‌دانند که وقتی فلسطینی‌ها قربانی جنایتی باشند، با نظارت جدی یا درخواست پاسخگویی و شفافیت از سوی دولت‌ها، رسانه‌ها و جامعه مدنی غربی مواجه نخواهند شد. اسرائیل در شاخص اخیر برابری جنسیتی در میان ۳۸ کشور عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه[۲۳] در پایین ترین رده قرار دارد.[۲۴] دولت اسرائیل در حال حاضر به طور گسترده بین شهرک نشینان اسلحه توزیع می کند، اقدامی که بسیاری گروه ها هشدار داده اند زنان را در معرض خطر خشونت خانگی قرار می دهد. نگرانی ناگهانی اسراییل برای زنان، ناشی از مراقبت از رفاه و حقوق آنها نیست، بلکه به منظور استفاده از بدن زنان برای توجیه جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت و نسل کشی است. “[۲۵]

مادلین ریس[۲۶]، دبیر کل اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح، می‌گوید: «برای نشان دادن اینکه تجاوز گسترده و سیستماتیک اتفاق افتاده باشد، به شواهد بسیار بیشتری از آنچه تا به امروز به دست آمده و به شواهد تأییدکننده بسیار بیشتری از آنچه در آنجا ارائه شده است نیاز داریم.”[۲۷] بیشتر این گزارش‌ها بر اساس حدس و گمانه زنی بوده اند و روش‌شناسی ناقص، اخلاقی بودن آنها را زیر سوال می برد. زمان انتشار گزارش تجاوز دسته جمعی به زنان اسرائیلی را نیز نباید از نظر دور داشت. در ۲۶ نوامبر، زمانی این گزارش ها منتشر شد که بیش از ۱۲۰۰۰ فلسطینی در غزه توسط اسرائیل کشته شده بودند و ۴۰۰۰ نفر دیگر در زیر آوارها بودند. در شرایطی که بیش از نیمی از جمعیت آواره شده بودند و از دسترسی به آب، غذا و دارو محروم بودند این سازمان‌ها تصمیم گرفتند که زمان، منابع و سرمایه‌شان را برای اشاعه پروپاگاندا علیه فلسطینی‌ها – که به طور روزانه قتل عام می شدند – اختصاص دهند.[۲۸] اسرائیل نیز ورود دارو و سایر تجهیزات پزشکی را ممنوع کرد و به طور سیستماتیک آمبولانس ها و تیم های پزشکی را هدف قرار داد و بیمارستان ها از جمله الاهلی، الشفا، بیمارستان اندونزی، العوده، بیمارستان بیماران سرطانی و سایر بیمارستان ها را بمباران کرد تا آنجا که امروز فعالیت اغلب این بیمارستان ها متوقف شده است.

روزنامه هاآرتص یکی دیگر از این رسانه هاست که اغلب به عنوان یک منبع خبری لیبرال پیشرو در اسرائیل در نظر گرفته می شود، اما برخی از مخرب ترین پروپاگانداها را در حمایت از نسل کشی اسرائیل در غزه منتشر و ترویج کرده است. یکی از این پروپاگانداها در حمله به بیمارستان الشفاء اتفاق افتاد. معین ربانی کارشناس مسائل غرب آسیا به الجزیره می گوید: “نیروهای اسرائیلی به بیمارستان الشفاء حمله کردند و در حالی که دوازده ساعت کامل داخل آن بودند – به هیچ سازمان یا گزارشگر مستقلی اجازه ورود به بیمارستان را ندادند و اکنون ما باید باور کنیم که شبه نظامیان حماس در آنجا وجود داشته اند. در آنجا توسط ارتش اسرائیل تحت تعقیب قرار گرفته اند، در عین حال سلاح های خود راهم پشت سر جا گذاشته اند؟” در نهایت، اسرائیل هرگز ادعای وجود «مرکز فرماندهی» در بیمارستان الشفاء را ثابت نکرد. اگرچه ایهود باراک کریستین امانپور را در سی‌ان‌ان غافلگیر کرد و به او گفت که اسرائیل در اوایل دهه ۱۹۸۰ چند پناهگاه زیرزمینی در آنجا ساخته است و بعد هم ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در ۱۷ نوامبر گفت که “نمی توان در غیاب شواهد روشن به بیمارستان حمله کرد.” تورک خواستار تحقیقات شد، اما دیگر کار از کار گذشته بود و بیمارستان پیش از اینکه هیچ سندی ارائه شود مورد حمله قرار گرفته بود، تنها کاری که ما باید انجام می‌دادیم این بود که پروپاگاندا را باور کنیم.^[۲۹]

در ۲۶ ژانویه، یعنی روزی که دادگاه بین المللی دادگستری تشخیص داد شواهد زیادی مبنی بر انجام نسل کشی توسط اسرائیل وجود دارد، اسرائیل بدون ارائه هیچ مدرکی ادعا کرد که دوازده تن از کارکنان سازمان آنروا[۳۰] – که تامین کننده نیازهای اولیه بیش از پنج میلیون آواره فلسطینی در اردوگاه های آوارگان غرب آسیا از جمله سرزمین های اشغالی است – به نحوی به حماس وابستگی دارند و در حمله هفت اکتبر مشارکت داشته اند. این ادعا کافی بود تا موجی از سوی برخی کشورها آغاز شود و ایالات متحده و ۱۶ کشور دیگر به یکباره حمایت های مالی خود را از سازمان بشردوستانه آنروا متوقف کردند. به دنبال این تصمیم، یوسرا فراوز، رئیس فدراسیون بین المللی حقوق بشر، اظهار داشت: ” تعلیق کمک های مالی به آنروا در چنین شرایطی برابر است با محکوم کردن بالقوه میلیون ها پناهنده فلسطینی به مرگ از گرسنگی و بیماری. این همدستی آشکار با نسل کشی جاری و نقض کاملاً حیرت آور تصمیم دیوان بین المللی دادگستری است.”^[۳۱]

جنگ روایت ها

به این ترتیب “جنگ روایت ها” علیه فلسطینی ها به راه می افتد و پروپاگاندا به عنوان یک سلاح جنگی از سوی اسرائیل و رسانه های غربی مورد استفاده قرار می گیرد تا با انسانیت زدایی و اهریمن سازی از فلسطینی ها، حمله به غزه و نسل کشی را به عنوان دفاع از خود مطرح کند [۳۲]. کارکرد دیگر این پروپاگاندا برابر انگاری قدرت استعماری و مردم تحت استعمار است. پروپاگاندای جنایت به اسرائیل کمک می کند در حالی که قساوت آمیزترین کشتارها را پیش می برد و از تجاوز و آزار جنسی[۳۳] در سرکوب فلسطینیان استفاده می کند “دو طرف” را برابر جلوه دهد و تقارنی بین «طرف‌های درگیری» (آنگونه که خود می‌بیند) بدون توجه به روابط قدرت ترسیم کند. در حالی که گزارش های متعددی بیانگر این است که “زنان در غزه مورد تجاوز جنسی قرار می گیرند و در این موارد تحقیق و گزارشی انجام نمی شود”، پزشکان داوطلب کانادایی که در غزه به خدمت رسانی مشغولند مواردی از تجاوز نیروهای اسرائیلی به زنان فلسطینی را گزارش کرده اند. در یکی از این گزارش ها زنی که به مدت دو روز مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود توانایی صحبت کردن خود را از دست داده است. زن دیگری در بیمارستان النصر در مقابل چشمان شوهر و برادرش لباس هایش را درآورده اند و زمانی که یکی از آنها لباس های خود را درمی آورد تا او را بپوشاند، سربازان اسرائیلی هم برادر و هم شوهر آن زن را به قتل می رسانند.^[۳۴]

عملیات طوفان الاقصی در هفتم اکتبر با سیل پروپاگاندا از سوی اسرائیل همراه بود. ادعاهای سر بریدن نوزادان، نوزادان سوزانده شده در کوره ها[۳۵]، تجاوزهای دسته جمعی به زنان و دختران، و سایر جنایات فجیع که گفته می‌شود توسط حماس انجام شده است، به طور گسترده توسط طیفی از افراد که شامل روزنامه‌نگاران، سلبریتی ها، رسانه‌های شناخته شده و حتی بایدن رئیس جمهوری آمریکا، اشاعه یافت. ماه‌ها بعد، بسیاری از این ادعا ها رد شد، اما صدمات جبران ناپذیر آن قبلاً وارد شده بود. علی أبو نعمه نویسنده و روزنامه نگار فلسطینی با اشاره به ظهور و افول پروپاگانداها در شش ماه گذشته می گوید: “اسرائیل یک الگوی مشخصی برای این کار دارد. ابتدا ادعایی مطرح می کند. سپس با انکار مواجه می شود و در نهایت به اشتباه خود اقرار می کند. این اقرار عموما به حساب صداقت اسرائیلی ها گذاشته می شود. مردم هم دروغ های پیشین را فراموش می کنند و اقرار را دلیلی بر مسوولیت پذیری آنها به حساب می آورند. این الگو پیوسته تکرار می شود و همیشه برای توده های ناآگاه مردم جواب می دهد.” [۳۶] این روند نشان می دهد که برای اسرائیل مهم نیست که بعدها ثابت شود ادعاهایش ساختگی بوده است، آن چه مهم است این است که این ادعاها در زمان انتشار، کارکرد خود را انجام می دهند و این کارکرد چیزی نیست جز مشروعیت بخشی به نسل کشی، کشتار بی رحمانه و ویرانگری مطلق فضاهای زیستی فلسطینیان. در تمامی این موارد، زمان بندی مهمترین مساله بوده است. اسرائیل دقیقاً در زمانی که با اتهامات سنگینی روبرو می شود از پروپاگاندا علیه نیروهای فلسطینی و حتی سازمان های بشر دوستانه استفاده می کند. در اینجا هم زمانی که از سوی دیوان عالی دادگستری به شدید ترین شیوه محکوم می شود، با ربط دادن سازمان آنروا به حماس تلاش می کند شرایط را علیه سازمانی که نقش محوری در رفع اساسی‌ترین نیازهای مردمی که اکنون با گرسنگی مواجه هستند برگرداند.

مساله فقط پروپاگاندا نیست

اینجا مساله فقط پروپاگاندا نیست، بلکه نحوه استفاده از آن به عنوان ابزاری برای نسل کشی است.

فمینیست های فلسطینی خشونت جنسی را محکوم می کنند، اما دستکاری آن توسط فمینیست استعماری برای سرپوش گذاشتن بر نسل کشی را به چالش می کشند. پروفسور رباب عبدالهادی[۳۷] درسخنرانی اخیرش با عنوان “فمینیسم ضد امپریالیستی”[۳۸] شرح می دهد که اتهام تجاوز های گسترده توسط نیروهای فلسطینی از سوی سازمان های بین المللی در غیاب هر گونه مدرک قابل استناد، برآمده از پیش داوری و سویه های نژادپرستانه است. خشونت نژادی و سوگیری که مردان مسلمان عرب فلسطینی را ذاتاً متجاوز، وحشی و بی فرهنگ می داند. ‌ هم نظر با رباب عبدالهادی، علی ابونعمه می گوید: “پذیرش بی چون و چرای این پروپاگاندا ریشه در نژادپرستی نهفته ای دارد که مردان عرب، رنگین پوست، سیاه پوست و مسلمان را موجوداتی خشن و غیرقابل کنترل می داند. این کلیشه بسیار قدیمی به روزهای جیم کرو[۳۹] در ایالات متحده باز می گردد. با دستمایه قرار دادن این کلیشه بود که بسیاری از مردان سیاه به این بهانه که برای زنان سفیدپوست یا مستعمره نشین خطر ناکند و زنان باید از وحشیگری آنها حافظت شوند، مورد اذیت و آزار قرار می گرفتند. چنین اتهاماتی در تاریخ استعمارمستعمره نشین و نژادپرستی آمریکایی عمری طولانی دارد”[۴۰]. اما چرا این پروپاگاندا امروز اتفاق می افتد؟ اسرائیل به روایتی نیاز دارد که بتواند ادامه نسل کشی را توجیه کند یا اذهان عمومی را از آن منحرف کند. پس باید فلسطینی ها را به عنوان موجوداتی وحشی و مادون انسان ترسیم کند. ماکس بلومنتال[۴۱]، روزنامه نگار تحقیقی می گوید: “هدف پشت این نمایشگاهِ جنایاتِ تل آویو روشن است: ترسیم حماس به عنوان بدتر از داعش- یک نیروی تروریستی غیر منطقی و فاقد هیچ مطالبه سیاسی و پیشینه مقاومتی – و در عین حال حمایت از بمباران مداوم ارتش اسرائیل به نوار غزه ” [۴۲].

برای آنها تاریخ از ۷ اکتبر شروع می شود

موسسه “انصاف و دقت در گزارش دهی”[۴۳] در پایان فوریه گزارشی منتشر کرد که نشان می‌داد رسانه‌های بزرگ آمریکایی حتی یک بار به نقش ارتش اسرائیل در کشتار شهروندان اسرائیلی در هفت اکتبر اشاره نکرده اند. در حالی که این گزارش ها در مطبوعات اسرائیل منتشر شده اند اما این اطلاعات به طور کامل از نیویورک تایمز، سی ان ان، واشنگتن پست، بی بی سی و غیره حذف شده اند. کریس هِجز[۴۴] خبرنگار برجسته آمریکایی با ارجاع به گزارش فاش شده ای از سی ان ان می گوید: در رسانه های آمریکایی دستورالعمل‌های بسیار سخت‌گیرانه‌ای در مورد اینکه چه چیزی می تواند گزارش ‌شود و چه چیزی نمی تواند گزارش ‌شود وضع شده است. تا جایی که انتشار هر گزارش، ابتدا باید مورد تایید دفتر مرکزی آن رسانه در اورشلیم قرار گیرد. [۴۵] علی ابو نعمه روزنامه نگار فلسطینی می گوید در این رسانه ها ما با پدیده ای به نام دروغ حذف[۴۶] روبرو هستیم. این دروغ با نگفتن بخشی از حقیقت اتفاق می افتد و این کاری است که رسانه هایی مانند نیویورک تایمز، سی ان ان و در صدر آنها ام اس ان بی سی انجام می دهند. شما برای هر گزارشی باید زمینه ای ارائه دهید، وقتی زمینه را کنار می گذارید، حقیقت را حذف کرده اید. شما نمی توانید از خوانندگان خود انتظار داشته باشید که بدون ارائه زمینه، پیشینه و تاریخ، مساله ای را به طور کامل درک کنند، و این درواقع کاری است که این رسانه ها انجام می دهند. برای آنها تاریخ از ۷ اکتبر شروع می شود.[۴۷]

این مساله را در مورد سازمان های مهمی مانند سازمان ملل هم که ظاهراً بی‌طرف است و ظاهراً قرار است در خدمت قوانین بین‌المللی باشد می توان دید. ما این الگو را درست از لحظه شروع حوادث ۷ اکتبر دیدیم، جایی که هر ادعایی از سوی اسرائیل درباره فلسطینیان بلافاصله توسط مقامات عالی سازمان ملل پذیرفته می شد. آنها محکوم می شوند تو گویی هیچ اختلافی در مورد آنچه اتفاق افتاده وجود ندارد. در حالی که هر ادعایی که فلسطینی ها درباره آنچه اسرائیل انجام داده است، یا حتی جنایاتی که ارتش اسرائیل در حال انجام آن فیلمی ضبط کرده است می کنند به ما گفته می شود، آه، این بسیار نگران کننده است. ما برای تحقیق اقدام خواهیم گرفت. چرا هیچ کس خواستار تحقیق درباره ادعاهای اسرائیل در ۷ اکتبر نشد؟ اسرائیل مدعی شد که ده ها نوزاد سر بریده وجود دارد، اما هیچ کس هیچ مدرکی ندید. ما می دانیم که اسرائیل به طور مطلق از همکاری با تحقیقات سازمان ملل یا هر کمیسیون تحقیقی خودداری می کند. کریس هجز می گوید: “اسرائیل سال‌هاست که به بازپرس مستقل سازمان ملل یا گزارشگر ویژه حقوق بشر اجازه ورود به این کشور را نمی دهد.” در سال ۲۰۰۸ و پس از بمباران غزه توسط اسرائیل غزه یک کمیسیون مستقل تحقیقی توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل ایجاد شد. اسرائیل در تمامی این سالها از همکاری با این کمیسیون یا اجازه ورود به آنها سرباز زده است. پیوسته ادعا می شود که اسرائیل یک کشور دموکراتیک است اما نه خودش درباره جنایات انجام شده تحقیقی می کند و نه به کسی اجازه می‌دهد درباره آن تحقیق کند و همیشه هم دروغ می‌گوید. دروغ هایی که مکرراً افشا می شوند و با این حال هنوز هم سازمان ها و رسانه های بزرگ به آن اعتبار می دهند [۴۸].

نسل کشی، تضاد منافع چشمگیر رسانه های جریان اصلی و رسانه های فارسی زبان

در طی شش ماه گذشته، نسل کشی در غزه نشان داد که پروپاگاندای دولتی اسرائیل تا چه اندازه سیاست جهانی و روایت غالب رسانه ها از وقایع را شکل می دهد. در نظر نوام چامسکی و ادوارد هرمان آنچه در عمق این سوگیری های ضد فلسطینی وجود دارد تضاد منافع چشمگیر رسانه های جریان اصلی به دلیل وابستگی ایدئولوژیک شان با ساختار امنیت ملی ایالات متحده است.[۴۹] نورمن سولومون، منتقد رسانه ای و مدیر اجرایی موسسه کامن دریمز[۵۰] در مقاله ای در ۱۸ ژانویه بیان می کند : “آنچه در مورد جنگ غزه بسیار مهم است این است که تجربه مردم غزه از ترور، قتل عام و معلولیت برای عموم مردم آمریکا نامرئی باقی مانده است و به میانجی کمک عظیم رسانه ها و ساختارهای قدرت سیاسی ایالات متحده، کشتار دسته جمعی عادی شده و به گفتگوهای دیپلماتیک و لفاظی‌های خوشایند درباره جنگ تقلیل یافته است. این دقیقاً همان چیزی است که رهبران ارشد دولت اسرائیل می‌خواهند.”[۵۱] در این شش ماه بسیاری از رسانه های فارسی از جمله برخی صفحات فمینیستی نیز روایت های رسانه های آمریکایی و اسرائیلی را بدون راستی آزمایی پوشش داده اند اما بعدها که مشخص شد این روایت ها بخشی از پروپاگاندا بوده اند خود را متعهد به شرح حقیقت به مخاطبانشان ندیدند. آنها اخبار کودکان سر بریده و تجاوزهای سیستماتیک به زنان را نشر دادند اما حتی پس از اینکه رسانه های انگلیسی، آمریکایی و اسرائیلی صحت اخبار منتشره را غیر قابل تایید اعلام کردند حاضر نشدند خبرخود را اصلاح کنند. آنها همچنین تلاش های مکرر فمینیست های فلسطینی و کالکتیو فمینیستی فلسطین را در این شش ماه درباره بی اساس بودن این ادعاها و نقش پروپاگاندای جنایت در نسل کشی در غزه نادیده گرفته اند[۵۲]. آنچه در این میان روشن است این است که فلسطینیان، اندیشه هایشان، روایت هایشان و شهادت هایشان به‌‌ حساب ‌نمی‌آیند و به‌رسمیت شناخته ‌نمی‌شوند. این تنها ‌یک ‌واقعیت سیاسی نیست، در رسانه های فارسی فلسطینیان گویا وجود ندارند و همواره دیگرانی باید درباره آنها بنویسند و شهادت دهند.

[۱] “پروپاگاندای جنایت ” Atrocity propaganda

عبارت است از انتشار اطلاعات در مورد جنایات انجام شده توسط دشمن، که اغلب همراه با جعل اطلاعات یا اغراق عمدی است.

[2] Cochav Elkayam-Levy

[3] Yedioth Ahronoth شبکه رسانه ای وابسته به : https://www.ynetnews.com/category/3083

[4] https://thegrayzone.com/2024/03/25/israeli-propagandist-hamas-grifter-fraud/

[5] “atrocity report”

[۶] https://thegrayzone.com/2024/03/25/israeli-propagandist-hamas-grifter-fraud/

[7] Raviv Drucker

[8] https://www.middleeastmonitor.com/20240328-israel-media-questions-awarding-prize-to-fraudulent-lawyer-behind-hamas-mass-rape-allegations/

[9] https://theintercept.com/2024/03/04/nyt-october-7-sexual-violence-kibbutz-beeri/

[10] https://theintercept.com/2024/02/28/new-york-times-anat-schwartz-october-7/

[11] https://thegrayzone.com/2024/03/25/israeli-propagandist-hamas-grifter-fraud/

[12] https://mondoweiss.net/2024/03/heres-what-pramila-pattens-un-report-on-oct-7-sexual-violence-actually-said/

[13] https://www.newarab.com/news/new-york-times-rows-back-claims-7-oct-sexual-assault

[14] https://electronicintifada.net/blogs/asa-winstanley/bbc-distances-itself-7-october-mass-rape-claims

[15] https://theintercept.com/2024/02/28/new-york-times-anat-schwartz-october-7/

[16] https://twitter.com/Qudsn_Brk/status/1729138097122914578

[17] Ghassan Abu Sittah: https://mondoweiss.net/2023/12/findings-without-evidence-human-rights-watchs-report-on-the-al-ahli-hospital-attack/

[18] https://mondoweiss.net/2023/12/how-human-rights-organizations-are-aiding-the-israeli-assault-on-gaza/

[19] https://forensic-architecture.org/

[20] https://www.alhaq.org/

[21] https://earshot.ngo/

[22] استادیار توسعه جهانی در دانشگاه نیو ساوت ولز

[۲۳] https://www.oecd.org/gender/

[24] https://www.timesofisrael.com/israel-ranked-lowest-of-all-oecd-countries-in-gender-equality-index/

[25] https://mondoweiss.net/2023/12/how-human-rights-organizations-are-aiding-the-israeli-assault-on-gaza/

[26] Madeleine Rees

[27] https://www.aljazeera.com/news/2024/3/21/october-7-forensic-analysis-shows-hamas-abuses-many-false-israeli-claims

[28] https://mondoweiss.net/2023/12/how-human-rights-organizations-are-aiding-the-israeli-assault-on-gaza/

[29] https://mondoweiss.net/2024/02/how-haaretz-has-aided-israels-genocide-in-gaza/

[30] https://www.unrwa.org/?id=1629

[31] https://mondoweiss.net/2024/03/u-s-cuts-unrwa-funding-as-famine-looms-for-gaza/

[32] بیانیه ۹۰۰ محقق و دست اندرکار حقوق بین الملل، مطالعات جنگ و مطالعات نسل کشی را در این باره بخوانید:
chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://twailr.com/wp-content/uploads/2023/10/Gaza-public-statement-and-signatories.pdf

[33] برای خواندن گزارش سازمان ملل* نسبت به موارد نقض حقوق بشر (از جمله آزار و تجاوز جنسی) به زنان و دختران فلسطینی در نوار غزه و کرانه باختری به نوشته زیر مراجعه کنید.

[۳۴] برای خواندن گزارش به لینک زیر مراجعه کنید:
https://www.middleeastmonitor.com/20240324-women-in-gaza-are-being-raped-and-this-is-not-being-investigated-or-reported/

[35] https://consortiumnews.com/2023/10/17/atrocity-propaganda/

[36]به سخنرانی علی أبو نعمه در این لینک گوش کنید:
https://youtu.be/5pl_QYiIk2Q?si=06N7kutxzvWYFxXr

[37] یک کنشگر و محقق فمینیست فلسطینی است که سالیان طولانی برای حق تعیین سرنوشت مردم فلسطینی و رفاه زنان فلسطینی مبارزه کرده است.

[۳۸] به سخنرانی در این لینک گوش دهید:
https://www.youtube.com/@MidEastCritique

[39] قوانین جیم کرو در آمریکای قرن هجدهم نظامی مبتنی بر برتری سفیدپوستان و بر مبنای انقیاد و بهره‌کشی نژادی بود.

[۴۰] https://youtu.be/5pl_QYiIk2Q?si=v15HbSrlWFhU7A6R

[41] Max Blumenthal

[42]مصاحبه با ماکس بلومنتال را در لینک زیر ببینید:
https://youtube.com/watch?v=d0gECjlpXF8&si=La-XV3gUAz-yPcPt

[43] Fairness & Accuracy in Reporting: https://fair.org/

[44] Chris Hedges

[45]