صلح ارمغان مقاومت
کانون زنان ایرانی: مقاومت، ایستادگی در برابر سختی‌هایی که برای زنان چندین برابر است و تلاش برای رسیدن به جهانی برابر و همراه با صلح، سخن همه زنانی است که به مناسبت روز جهانی زن (هشتم مارس) در کانون مدافعان حقوق بشر جمع شدند.
یکی دیگر از برنامه های روز جهانی زن در حالی برگزار می شود که سخنرانان معتقدند تبریک گفتن در این روز در ایران معنایی ندارد.
فاطمه معتمدآریا، بازیگر سینما، به عنوان اولین سخنران پشت تریبون می‌رود: «عادت ندارم حرف بزنم و اعتقاداتم را در کارهایم نشان می‌دهم.» او که نخستین سفیر نیکوکاری در ایران است خود را جزو نسلی می‌داند که با بیشتر شدن سختی‌ها و فشارها محکم‌تر و قوی شده است.
او می‌گوید: «مبارزه را ما انتخاب نکرده‌ایم بلکه به واسطه زن بودن‌مان مجبوریم که مقاوم‌تر باشیم. چرا که زنان باید در چند وجه و چند حس کار کنند.»
کمی قبل از سخنرانی معتمد آریا پروین اردلان،برنده جایزه اولاف پالمه وارد می شود و معتمد آریا می گوید:”با شنیدن خبر ممنوع الخروج شدن پروین بسیار ناراحتم اما شاید این به صلاح بود تا کسانی مثل من از وجود کسانی همچون پروین و فعالیت هایش با خبر شویم.”
اما معتمدآریا با گفتن این جمله که شاید چهره مناسبی برای دفاع از حقوق زنان نیست، منظورش را تکمیل می‌کند: «زندگی‌ام بدون مردان معنا ندارد. بیشتر مدافع حقوق انسانی‌ام و این مسوولیتم را سنگین‌تر می‌کند هر چند تعریف خاصی هم از حقوق برابر دارم. حقوق هر کسی باید در جای خودش رعایت شود.»
این همان نکته‌ای است که نرگس محمدی، عضو کانون مدافعان حقوق بشر، بر آن تاکید می‌کند: «تلاش ما برای احقاق حقوق زنان، نفی حقوق مردان نیست. باید همه از حقوق انسانی برخوردار باشند.»
فاطمه معتمدآریا، بی‌زبانی یا به عبارتی نداشتن قدرت گفت‌وگو و استدلال را نقطه ضعفی یاد می‌کند که خیلی‌ها گریبانگیرش هستند: «وقتی بلد نیستیم گفت‌وگو کنیم، شروع به جنگیدن و به جای صلح و آرامش موجب جنگ می‌شویم.»
مریم رسولیان، روانپزشک، دومین سخنران مراسم روز جهانی زن در کانون مدافعان سخنان معتمدآریا را ادامه می‌دهد: «آن‌جا که منطق و گفت‌وگو حاکم بوده، موفق شده‌ام.»
غلبه بر ترس‌ها نکته‌ای است که این روانپزشک با تاکید بر آن، تجربه شخصی‌اش را بیان می‌کند: «به خاطر ترس و سقف شیشه‌ای مدیریت، هرگز پست‌های پیشنهادی مدیریتی را نمی‌پذیرفتم در حالی که مردان با توان کم‌تر از من راحت‌تر پست‌های مدیریتی را می‌پذیرند. شاید دلیل این نپذیرفتن‌ها بی‌تجربگی و نبودن افراد همسو و خودسانسوری بوده اما سعی کردم روی ترس‌هایم پا بگذارم. به همین دلیل معتقدیم زنان می‌توانند حق‌شان را بگیرند اگر بر این مشکلات غلبه کنند.»
رسولیان از بیمارانش مثالی می‌آورد: «خودسانسوری را در بیمارانم می‌دیدم آن‌ها مشکل ارتباطی دارند به ویژه مردان که در صحبت کردن ضعیف‌تر از زنان هستند. به همین دلیل همیشه به زنان می‌گویم که با رفتن به سمت گفت‌وگو و ایجاد ارتباط می‌توانند در حل مشکلات‌شان پیش‌قدم باشند.»
برنامه به میانه رسیده و باران کمایی، مردی میانسال با موهای سفید با گیتاری در دست همان آهنگ‌هایی را اجرا می‌کند که به مناسبت تعلق جایزه صلح نوبل به شیرین عبادی آهنگ دختر گل‌فروش و بچه‌های واکسی را اجرا کرده بود.
آذر منصوری، عضو کمیسیون زنان جبهه مشارکت هم واژه ای به جای تبریک و شاد باش برای روز جهانی زن برای زنان در ایران پیدا نمی کند. او به عنوان زنی فعال در عرصه سیاست تجربه‌اش را روایت می‌کند: «مساله زنان و حقوق برابر انسانی نقطه مشترک فعالیت‌های احزاب و تشکل‌های غیردولتی است که البته با همسویی نحله‌های فکری نیز این تبعیض‌های جنسیتی کاهش می‌یابد.»
او با اشاره به تاثیرگذاری برخی نگاه‌های مردسالارانه در روند زندگی زنان ایران می‌گوید: «در دو سال اخیر برای خانه‌نشینی زنان تلاش شده و می‌شود. امروز تبعیض منفی به حدی رسیده که حتی متون آموزش ابتدایی زنان را به سمت خانه‌نشینی هدایت می‌کند و بر تبعیض‌های جنسیتی تاکید می‌کند.»
او لایحه حمایت از خانواده و نیز سهمیه‌بندی جنسیتی در دانشگاه‌ها را ناشی از برنامه‌ریزی‌هایی برای خانه‌نشین کردن زنان ارزیابی می کند.
پروین اردلان با تشویق حاضران به سخنرانی دعوت می‌شود. او که چند روز پیش به خاطر فعالیت در حوزه زنان و حقوق بشر، جایزه بین‌المللی اولاف پالمه را به خود اختصاص داده می‌گوید: «مقاومت مدنی، مهم‌ترین دستاورد جنبش زنان ایران در یک سال اخیر بوده است و این سختی‌ها بود که ما را به خودباوری رساند و به ما قدرت داد.»
او به بازداشت های یک ساله فعالان در کمپین یک میلیون امضا اشاره می کند و از وکلای این فعالان تشکر.
او با اشاره به ردصلاحیت‌های اخیر در انتخابات مجلس پیش‌بینی می‌کند: «مجلس آینده برای زنان خوب نخواهد بود اما با توجه به نفوذ جنبش زنان، فکر نمی‌کنم در مجلس هشتم، مردی پیدا شود که بتواند با تعدد زوجات، موافقت کند.
در ادامه مجری زنی را با نام بانوی آهنین به پشت تریبون دعوت می کند.نسرین نافعی ؛زنی که شوهرش ۳۷ سال را در زندان سپری کرده است.او می گوید:”اصلا به آهن شباهت ندارم .دلم شفاف و شیشه گونه است اما انگار هرچه بیشتر سختی بکشم قوی تر و توانمند تر می شوم.”
به گفته او اگر ما دنیایی پر از صلح می خواهیم باید مبارزه و تلاش کنیم.
مراسم روز جهانی زن در کانون مدافعان حقوق بشر قصد دارد با اجرای موسیقی جشگونگی این روز را به یاد بیاورد حاضران در جمع با همراهی سه تار و تنبک آواز مرغ سحر را می خوانند هر چند به گفته سخنرانان تبریک گفتن در این روز معنا ندارد.
و محمد ملکی ؛اولین رییس دانشگاه تهران بعد از انقلاب تنها سخنران مردی است که از همسران؛مادران و دخترانی یاد می کند که بیش از زندانیان سیاسی متحمل ظلم شده اند.
او می گوید:”باید در این روز به جای من از همسرم دعوت می کردید تا از سختی هایش بگوید.”
عکس پروین اردلان از :آرش عاشوری نیا