شرط علی احمدی برای انتصاب مدیران زن،شیرزاد عبدالهی*

علی احمدی، با چراغ دنبال زنان توانمند وشایسته وفاضله می گردد تا به انها مناصب مدیریتی بدهد .دفتر امر زنان، بانک شایسته سالاری تشکیل داده است تا این نسوان توانا را شناسایی کند.وزیر خوشحال خواهد شد که خانم ها بتوانند در این زمینه کمک کنند.به پیروی از نظریه گل وبلبل : گفتم که یافت می نشود ، جسته ایم ما ! / گفت انکه یافت می نشود ، آنم آرزوست. یک وزیر با کلاس،با آن مدرک دانشگاهی بالا که نمی تواند با حضور خانم ها در پست های مدیریتی مخالف باشد . او موافق است اما با شرط وشروط!

مرد سالاری

علی احمدی برای حضور خانم ها در پست های مدیریتی یک شرط گذاشته است.یک شرط سهل وممتنع! وی در پاسخ به این پرسش که ایا معاون زن خواهی داشت ، می گوید: « ما واقعا دنبال گزینه هستیم ، گزینه ای که بتواند پاسخگو باشد وبرای انها مسئولیت مدیریتی با مسوولیت های دیگر قابل جمع باشد». چند سطر پایین تر تفکر مرد سالارانه دکتریک دفعه مثل دمل چرکین می زند بیرون :« پست زنان باید به گونه ای باشد که با مسئولیت هایی که انان در منزل دارند ، قابل جمع باشد».این حرف وزیر مبنای قانونی ندارد. مسئولیت های مدیران زن یا مرد در منزل فقط به خودشان مربوط است. حرف وزیر وارد شدن در حوزه خصوصی زندگی افراد است که هم گناه است وهم غیر قانونی.

مدیران زن در منزل

می توان از علی احمدی پرسید که مسئولیت های مدیران زن در منزل به شما چه ربطی دارد؟ چرا به زندگی خصوصی ادم ها سرک می کشی؟ ایا شما در مورد مدیران مرد هم چنین شرطی گذاشته ای ؟ ایا معاونان مرد شما به مسئولیت هایی که در منزل دارند ، عمل می کنند؟ ایا خود شما مسئولیتی برای خود در قبال همسرو فرزندانتان قائلید؟ از نگاه مرد سالار ، زنها یی که شاغلند هم باید کار بیرون انجام دهند هم به پخت وپز وشست وشو و نگهداری فرزند ومهمانداری وسایر امور کدبانوگری برسند.انها وسیله ای هستند توی خانه مثل سایر وسائل. سعدی ۷۰۰ سال پیش از این در باره فواید زن خوب فرمانبر پارسا شعر گفته است . سعدی معتقد است چنین زنی شوی درویش خود را پادشاه می کند.

مردها ازادند

اما مردها چه ؟ بشنوید از زبان وزیر: « کارهای ما شبانه روزی شده است. نماز صبح را که بخوانیم به سمت اداره می اییم وشب هم معمولا ساعت ۳۰/۱۱ یا ۱۲ کارها به ما اجازه می دهد که به منزل برویم . تازه بخشی از کار را نیز با خود به منزل می بریم. ». دقت کنید ، ساعت ۱۲ به منزل می رود با چند تا کارتابل ! دکتر از هیچ چیز منزل خبر ندارد . وزیر ومدیران او ۵ ساعت در منزل حضور دارند. خانه برای انها فقط یک خوابگاه است. اگر نیم ساعتی هم بیدار باشند، با کارتابل وپرونده ها ور می روند.در دیدگاه مرد سالار، زنان فقط مکلفند. هم در خانه وهم در محیط کار وهم در کوچه وخیابان . اما مردها از هفت دولت ازادند.دیر بیا .زود برو . شام ونهار وصبحانه را توی اداره بخور. این کارها به همسر شما ربطی ندارد.تازه یکی از وظایف زنان در محیط کار وخیابان این است که مواظب باشند مردها را تحریک نکنند وهیچ کس نمی گوید لا اقل این وظیفه را از دوش زنان برداریم ومردان را طوری تربیت کنیم که تحریک نشوند.

تکلیف

ایا وزیر ومدیران ومعاونان او تکلیفی در برابر خانواده برای خود می شناسند ؟ احتمالا نه ! چرا ؟ چون مردند. اما یک مدیر زن سر تا پا تکلیف است .چرا ؟ چون زن است. علی احمدی چون مرد است به خود حق می دهد حتی در امور خانوادگی مدیر زن دخالت کند. رضایت وراحتی شوهر مدیر زن برای او مهم ترین اصل است.تازه با این شرطی که علی احمدی گذاشته حضور خانم ها در مدیریت هابه کلی منتفی است. اگر یک مدیرخانم شبانه روزی کار نکند از وظایف اداری خودعقب می افتد واگر پا به پای مردها کار کند ، تکالیف منزل روی زمین می ماند! یا این قضیه متناقض نما کار زنان راغیر ممکن است!

درس ها را حفظ کرده

حرفهای علی احمدی از بعد مدیریتی هم غلط است. معلوم است که اقای دکتر درس های مدیریتی که در دوره دکتری خوانده را سرسری حفظ کرده وگر نه می دانست که این شیوه مدیریت سالها پیش منسوخ شده است و ارزش کار یک مدیر را مثل یک کارگر ساده ساختمانی با ساعت حضور اودر پشت میزارزیابی نمی کنند. حضور فیزیکی مدیران به مدت ۱۸ تا ۲۰ ساعت برسر کار نشانه نوعی مدیریت عقب افتاده وقائم به شخص است. این حرفها تمام ژست های مدیریتی وزیر با کلاس را نقش بر آب می کند.تا مرد سخن نگفته باشد / عیب وهنرش نهفته باشد.

خواب وبیداری

مدیری که درشبانه روز چهار ساعت می خوابد، تمرکز ذهنی ندارد وقادر به تصمیم گیری صحیح نیست. ذهن او اشفته ودرهم است وحافظه اش درست کار نمی کند. دایم خمیازه می کشد و راندمان کاری او به کمتر از ۳۰ درصد می رسد. مدیر خسته وخواب الود با کمترین بهانه ای عصبانی می شود وداد وفریاد راه می اندازد. نیاز های فیزیولوژیک وعاطفی انسانها را نمی توان حذف کرد.تحمیل زندگی پادگانی به مدیران به تدریج باعث افسردگی و بیماری انها می شود.

نمایش

یک نکته را نباید از قلم انداخت وان جنبه نمایشی وعوامفریبانه این گونه حرفها ورفتارهاست. پوشیدن لباس چروک ، داشتن ظاهر ژولیده و چشمان خواب الود وسرخ شده از بی خوابی . غش کردن پشت میز کار از فرط خستگی، این پیام را برای عوام دارد که ادمی ا ز جنس خودشان بر سر کار است وشبانه روز دارد زحمت می کشد واز خواب وخوراک خود به خاطر مردم گذشته است اما همین مدیر ممکن است به خاطر خواب آلودگی وبی اطلاعی میلیاردها تومان به دستگاه خسارت وارد کند. عوام ان رفتارها را می بینند وتحسین می کنند . اما این خسارتها را نمی بینند. پیام این رفتار ها برای اقشار متوسط به بالای جامعه چیز دیگری است.انها این رفتارها را تظاهر ومردم فریبی می دانندو حالشان از این اداها به هم می خورد.

ملاقات های مردمی

چنین مدیرانی به علم مدیریت به سازماندهی وتقسیم کار وتفویض اختیارات وطبقه بندی کارها ومشکلات ، اعتقادی ندارند . این نوع مدیریت پیشا مدرن ومربوط به جوامع کوچک انسانی با روابط ساده وابتدایی است. فرشیدی از حل وفصل مسایل معلمان از طریق ملاقات های مردمی با شور وهیجان حرف می زد . فرض کنیم وزیر روزی ۲۰ نفر را ملاقات ومشکلات همه را هم حل کند. در سال ۲۰۰ روز هم ملاقات مردمی ، روزی ۵ ساعت داشته باشد.در چهار سال می شود ۸۰۰ روز . وزیر می تواند با صرف روزی ۵ ساعت (نفری ۱۵ دقیقه ) در مدت وزارت مشکلات ۱۶ هزار نفر از ۱/۱ میلیون فرهنگی را بشنود. در حالی که علم مدیریت برای این کار راه حل علمی دارد. با نظر سنجی های علمی می توان مشکلات را شناسایی و طبقه بندی کرد وبرای انها راه حل کارشناسی یافت. به علاوه در چنین ملاقات هایی ۹۰ درصد تقاضا ها تکراری وطلب کمک مالی است واگر وزیر گنج قارون هم زیر دست داشته باشد کم می اورد. میلیونها نامه مردم به رئیس جمهور در سفر های استانی چیزی در همین مایه هاست.

وزیر یا فیلسوف

این تازه یک سر ما جراست . علی احمدی هم مثل فرشیدی ، به جای ا نجام وظایف ذاتی وزارت ، برای خود رسالتی مافوق وظایف قانونی قائل است. به حرفهای او در این مدت توجه کنید اوتصور می کند که نظریه پرداز است در حالی که کار وزیر نظریه پردازی نیست. وزیر چون با کارشناسان مشورت نمی کند وفی البداهه نظریه صادر می کند ، گاف های غیر قابل جبرانی هم می دهد. مهم ترین کار وزیر تامین اعتبارات مالی برای مجموعه تحت مدیریتش است واسب علی احمدی در این زمینه لنگ است. علی احمدی وظایف قانونی خود را وا نهاده ودر اسمان سیر می کند. مدیران ما مشکلات معرفتی دارند. البته ما هم کم وبیش مقصریم . در یک جامعه رشید وبالغ واگاه زمینه ای برای روی کار امدن چنین مدیرانی نیست.

*کارشناس آموزش و پرورش

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.