دیده‌بان

شیرین احمدنیا، عضو هیئت‌علمی دانشگاه علامه‌طباطبایی و مدیر گروه مطالعات‌زنان انجمن جامعه‌شناسی ایران در گفت‌وگو با «هم‌میهن» معتقد است که این حرکت اجتماعی این ظرفیت را دارا بود که شکاف میان مطالبات جنسیتی و مطالبات عمومی جامعه را از میان بردارد. خلاف گذشته که گاهی حرکت زنان به‌عنوان یک حرکت فرعی و با اولویت بعدی تلقی می‌شد، در این برهه حرکت زنان به «روح» حرکت اجتماعی بدل شد و همه گروه‌ها، فارغ از جنسیت، حول محور آن به هم پیوستند.

مطابق تقویم قضایی، ۲۳خرداد ۱۴۰۴ روزی بود که گاه‌شمارِ ایّام حبسِ ضیا نبوی یک شماره‌ سالانه‌ دیگر را هم انداخت: ۱۰سال تمام!

بیش از ۱۲۰۰ بازیگر و فیلمساز برجسته جهان از جمله یورگوس لانتی‌موس، آوا دوورنی، مارک رافالو و تیلدا سوینتن، تعهدنامه‌ای را امضا کرده‌اند که آن‌ها را از همکاری با جشنواره‌ها، شرکت‌ها و نهادهای سینمایی اسرائیل به دلیل «نقش در نسل‌کشی و آپارتاید علیه فلسطینیان» منع می‌کند.

بسیاری از کارگران در سراسر جهان، با مطالبه‌ی این‌که کارفرماهایشان دست از همدستی در جنایات اسرائیل علیه فلسطینی‌ها بردارند، در سمت درست تاریخ ایستادند.

نوشتن دربارۀ هنرمند و مبارزِ سخت و استواری چون «جورج قُرمُز»، چونان به تصویرکشیدنِ شَبَحی عاصی و خنیاگر، بس دشوار و ناممکن است، چراکه به‌راستی «دود شد و به هوا رفت!»
نامِ او و شراره‌های صدایش به دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی گره خورده است.

وایت زنانی از طبقه فرودست از گلستان و خراسان تا یاسوج، هرمزگان و خوزستان و مددکارانی که همراهشان‌اند، تصویر روشن‌تری از این بحران می‌سازد: بی‌برقی و بی‌آبی، گرانی و زنانه‌ترشدن فقر، زندگی را به کابوسی پرخطر در روزهای پریود برای این زنان بدل کرده است.

مریم ابو دقه، خبرنگار فلسطینی، وصیت‌نامه‌ای به پسرش نوشته بود تا اگر کشته شد، به دست او برسد:«تو جان و دل مادری، غیث! پس از تو می‌خواهم که به جای گریه کردن، برایم دعا کنی. در این صورت می‌توانم همیشه خوشحال بمانم. دلم می‌خواهد با سخت‌کوشی‌ات، سرآمد بودن و توانایی‌هایت سربلندم کنی.

تا به امروز، ۲۶۶ فلسطینی، از جمله بیش از ۱۲۲ کودک، در اثر گرسنگی جان باخته‌اند، چرا که رژیم اسرائیل همچنان جلوی ورود غذا و دیگر کمک‌های ضروری به غزه را گرفته است.

کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ را نمی‌توان فقط یک تغییر قدرت سیاسی دانست؛ بلکه بازتابی پیچیده از نقش‌ها و کنش‌های پنهان و آشکار زنان در دل تحولات تاریخی ایران بود.

بیش از ۲۰ زن روزنامه‌نگار، در سه روزنامه‌ شرق، هم‌میهن و پیام ما، با تمام رنج، خستگی و خطر، قلم به دست گرفتند تا جنگ را از دلِ زندگی‌های واقعی، انسانی و زنانه روایت کنند.