از نوع دیگر

این دو، روز پنج شنبه در پارک دانشجو بازداشت شدند. آنها در کنار تئاتر خیابانی در مورد حقوق زن، می خواستند از مردم در رابطه با کمپین امضا جمع کنند.

چون هر سال، “والنتین”،روز بوسه و گل /روز سرود عشق/بی تو سپری شد، کنار رود/گل سرخ‌ام به آب نشست و رفت/آمده بودم زمزمه‌های عشق را زنده کنم…

راحله به رغم تمام تلاش های فعالان جنبش زنان و مادران صلح، در ۱۲ آذرماه ، اعدام شد . مادر دو فرزند ۳ و ۵ ساله که در طول ۳ سال زندان هرگز آنان را ملاقات نکرد. نگرانی راحله در آخرین لحظات زندگیش دخترش است ، که می گوید : ” می دانم ، او هم به سرنوشت من دچار خواهد شد.”

مجله زنان از آن رو به عنوان نوشتار مکتوب و تاثیرگذار در حوزه ادبیات زنان به شمار می آید که توانست در فرصت نزدیک به دو دهه فعالیت مطبوعاتی طرح پرسش کند.

طلاقت نمی دهم ،آنقدر بمان تا موهایت مثل دندان هایت سفید شود.” وسط راهروی دادگاه خانواده مات و مبهوت مانده ام. قاضی ،تاریخ دادگاه بعدی رابرای شش ماه بعد اعلام کرده است.

خانواده ها از شدت سوز سرمای بی سابقه تهران ، در کنج سالن انتظار دادگاه انقلاب گرد هم آمده اند ، به آنان نزدیک می شویم.مادران با چشمانی مرطوب ولی براق و مغرور ،به ما لبخند می زنند .

شوهرم می‌گفت بچه ات را کشته اند.فکر کردم زهرا را کتک زده‌اند.نمی فهمیدم ماجرا چیست ،شوهرم رفت پزشکی قانونی و به من تلفن کرد،گفت:«الحمدالله بچه ات سالم است.» معنی این جمله را نمی دانستم. بعد فهمیدم که منظورش باکره بودن اوست.

شاید گروهبان است، شاید هم افسر،به هر حال فرقی نمی کند.اخم های درهم گره خورده اش باز می شود ،لبخند شیطنت آمیزی میزند و می گوید:اسم عطری که زدی چیه؟احساس می کنم یک پاره آجر خورد توی سرم

یکی از ماموران زن ، با شدت زن را به میله های اطراف میدان کوبید، روسری از سر زن برداشته شد. حالا او فقط گریه می کرد. زن با مامور زن گشت ارشاد دست به یقه شد. در این میان یکی از ماموران مرد نیز بی کار ننشست و به کمک همکارش آمد . زن را به عقب پرت کرد و همکارش را نیز سوار خودرو کرد…