از نوع دیگر

مریم از اوین زنگ زده و با همان صدای آرام همیشگی اش می گوید :« این چهارشنبه راحله را اعدام می کنند.» ناهید بعد از آزادی مان اززندان پیگیر کار راحله شده و زهره هم وکیلش. مریم مثل همیشه تند تند می گوید کارهایی را که می شود انجام داد و خودش هم قرار است مصاحبه ای با راحله بکند.

مریم نوربخش ماسوله پس از ۱۰ سال فعالیت در عرصه روزنامه نگاری از میان ما رفت. روزنامه نگاری که مسائل زنان دغدغه و علاقه اش بود و به خاطرش بارها دردسر کشید. همان سالی که مراسم هشتم مارس در پارک لاله برگزار شد کتک خورد و تا روزها درد از بدنش نرفت

ژاله اصفهانی اشعارش را برای آیندگان باقی گذاشت. اشعاری که سرشار از لطافت و روحی زنانه است. از همان آغاز ژاله در شعر گفتن ، سبک خاص خود را دنبال کرد.شاعری که همه عمر شاعرانه و با شعر هایش زیست در هر شرایطی شاعر ماند .

اولین بار بود که از نزدیک می‌دیدمش. سادگی صورت مهربانش بود که مهری بی ریا را یکباره در دلت خالی می کرد. زود صمیمی شدیم. انگار سالهاست همدیگر را می شناختیم. حرف ها و درد دل هایمان بوی آشنایی چندین ساله را می داد.

دختری از دیار آزادی با عشق همیشگی نسبت به انسانیت و زنان و دختران ستمدیده ، دختری ۲۱ ساله از جنس آذر ماهی های پر شر و شور، زندگیش را از کوچه پس کوچه های فقیر شهر سنندج آغاز کرد . او می دید که خود و همرنجانش در زیر فشار مرد سالاری چگونه انسانیت و روحشان زیر سوال می رود.

کانون زنان ایرانی-فریده غائب: مریم حسین خواه را از وبلاگ صورتک اش شناختم. مطلبی نوشته بود درباره فمنیست شدنش و احساس اش از آن. آن روز حرفش به دلم نشست و شدم یکی از خوانندگان وبلاگش.

یک مدافع حقوق زنان در ایران می پرسد: دکتر زهرا در روستایی دور افتاده به نام سیس در کردستان خدمت می کرد .جایی که حتی در نقشه نامش نیست .اگر طبابت برای روستاییان محروم دفاع از حقوق بشر نیست ،پس چیست؟” حق با تو ست که بپرسی چه فرقی بین این زهرا و ان زهراست؟

آخر مگر امکان دارد در یک بازداشت گاه آن هم از نوع امر به معروف و نهی از منکر کسی بتواند خود را با پارچه تبلیغاتی حلق آویز کند. در جایی که هر نوجوانی با پوشیدن یک جلیقه و انداختن یک چفیه دور گردن حکم یک مامور را دارد، چگونه می شود در رفت و آمد های این افراد کسی بمیرد