تجاوز آمریکا به ایران

سی‌وهشت روز از جنگ گذشته، تعطیلات عید تمام شده و چند روزی است سال کاری چهارصد و پنج رسما آغاز شده.

هنوز از جنگ چیزی نفهمیده‌ام! هنوز برایم مثل خواب است، زمان‌هایی بوده که چه در تهران چه اصفهان از صدای وحشتناک بمب‌ها و موشک‌ها توی دلم خالی شده باشد…

مادران، ملت‌های جهان، کوشندگان نهادهای مدنی و سیاسی، هنرمندان، دانشگاهیان، مدافعان حقوق بشر، فرهیختگان فرامرزی، صلح خواهان و دبیرکل و اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد، با شما سخن می گوییم.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، در نتیجه حملات تروریستی ارتش آمریکا و اسرائیل به ایران بیش از ۸۲٬۰۰۰ سازه غیرنظامی، از جمله حدود ۴۹۸ مدرسه، حدود ۲۸۱ مرکز درمانی (بیمارستان، درمانگاه، داروخانه)، بیش از ۲۰ دانشگاه و زیرساخت‌های صنعتی و شهری، دچار آسیب شده‌اند.

نگران برادرم هستیم که در اتاق عمل چه وضعیتی دارد. پسر برادرم می‌گوید عمل در حال انجام است و مشکلی نیست اما بقیه عمل‌های بیمارستان لغو شده‌اند. خاطره‌ی خوشی از همزمانی بیماری و جنگ ندارم.

یک هفته شاید هم بیشتر شده که پرده اتاق را کنار نکشیده‌ام؛ با خودم می‌گویم بالاخره خود این پرده‌ها حفاظی برای شیشه‌هاست برای زمانی که صدای جنگنده یا موج انفجار باعث شکستن‌شان شود.

آنچه در دل بسیاری از منازعات امروز سنگینی می‌کند، فقط خودِ جنگ نیست؛
بلکه تکرار الگویی است که بارها در جهان دیده‌ایم.

راستش را بخواهید، امروز دیگر دلم نمی‌خواهد اخبار جنگ را پی‌گیری کنم. نه فقط استرسم را چند برابر می‌کند، بلکه این حس را هم دارم که هیچ چیز را تغییر نمی‌دهد.

در شهری آرام در شمال اروپا زندگی می‌کنم؛ شهری که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش این است که زمستان زودتر تمام شود، تا مردمش دوباره زیر نور آفتاب قدم بزنند و گرمای کم‌جانش را روی صورتشان حس کنند.