زنان فلسطین

تطریز و مقاومت در فلسطین بهم پیوند خورده اند. تطریز در دوره انتفاضه یکی از راه هایی است که اقتصاد فرهنگی و تاریخ فرهنگی مبارزه را توامان حفظ می کند.

کودکان جنگ‌زده نه‌تنها در معرض خطر مرگ و جراحت هستند، بلکه با آثار روانی طولانی‌مدت نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اضطراب، افسردگی، کابوس‌های شبانه و ترس دائمی از مرگ از جمله مشکلات رایج این کودکان است. آن‌ها اغلب شاهد از دست دادن اعضای خانواده و دوستان خود هستند که این تجربه‌ها برایشان به شدت دردناک است. تروماهای تلخ در دوران کودکی تأثیرات عمیق و بلندمدتی بر روان و رفتار فرد می‌گذارند. این تجربیات دردناک می‌توانند شامل سوءاستفاده جسمی، جنسی، بی‌مهری، جنگ، یا از دست دادن اعضای خانواده باشند. کودکان به دلیل عدم توانایی در درک و مقابله با این رویدادها، ممکن است دچار مشکلات روانی چون اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و کاهش اعتماد به نفس شوند.

در همین هفته‌ای که گذشت، جومپا لاهیری، نویسنده‌ی سرشناس هندی‌الاصل، با سر باز زدن از پذیرفتن جایزه‌‌ای معتبر از یک موزه‌ی حامی اسرائیل، به بمب خبری رسانه‌هایی چون رویترز، الجزیره، میدل ایست آی، ایندیا تودی و حتی رسانه‌ی اسرائیلیِ جروزالم پست تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که موزه‌ی‌ «ایسامو نوگوچی» نیویورک، ماه گذشته سه کارمند خود را که به نشانه‌ی همبستگی با مردم فلسطین، چفیه پوشیده بودند، اخراج کرده بود. جومپا لاهیری که خود با کتاب «مترجم دردها» در سال ۲۰۰۰  از برندگان جایزه‌ی پولیتز بوده است، در اعتراض به حمایت علنی موزه‌ی ایسامو نوگوچی از اسرائیل، جایزه‌ی سال ۲۰۲۴ این موزه را که قرار بود در ماه آینده به او تعلق بگیرد نپذیرفت و در کنار مردم فلسطین ایستاد.

خالده جرار، سیاستمدار، اندیشمند و مبارز فمینیست فلسطینی، از اعضای سابق مجلس قانون‌گذاری فلسطین بوده است. او همچنین یکی از رهبران جبهه‌ی مردمی برای آزادی فلسطین به‌شمار می‌رود.  جرار از بیست و ششم دسامبر سال گذشته تحت بازداشت به سر برده و از دوازدهم اوت امسال، در سلول انفرادی بسیار کوچکی به‌وسعت یک‌ونیم در دو متر، با تحمل شرایط بسیار طاقت‌فرسا روزگار می‌گذراند.

به مناسبت یوم النکبه (روز نکبت) و در همبستگی با زنان و کودکان فلسطینی که این روزها دوباره بمب‌های اسرائیلی آسمان‌شان را از آنها گرفته است.

رشا حلوه، نویسنده، روزنامه‌نگار و مدافع حقوق بشر فلسطینی:بسیاری از مردمانی که تحت حکومت‌های دیکتاتوری زندگی می‌کنند، مجبورند افکار و کلام خود را از ترس پنهان کنند، چون شیوه‌های سرکوبگران را برای خاموش کردن این کلمات و گویندگان‌شان می‌شناسند و از عواقب آشکارا سخن گفتن خبر دارند. با این وجود، انسان‌هایی هستند که هنوز هم آشکارا حرف‌شان را می‌زنند؛ از آن جمله‌اند نویسندگان، روزنامه‌نگاران، کنشگران، مدافعان حقوق بشر و مدافعان حقوق زنان. آنها با اطلاع از این‌که هزینه‌ای که خواهند پرداخت ممکن است بسیار سنگین باشد، حرف‌شان را می‌زنند.

تنها نگرانی کارگران زن فلسطینی از دست دادن شغل نیست. نگرانی های دیگری نیز وجود دارد که عموما به آنها پرداخته نمی‌شود. مثل لیز خوردن و صدمه دیدن در حین کار که ممکن است منجر به معلولیت‌های دائمی شود. از دیگر حوادث محل کار می‌توان به برخورد با کابل برق، آتش سوزی و عدم تعبیه در خروج مناسب هنگام آتش‌سوزی در کارخانه ها اشاره کرد. زنان کارگر از اقدامات انتقام جویی شهرک نشینان نیز هراس دارند. یکی از این زنان می‌گوید که بشدت از آتش‌سوزی عمدی می‌ترسد بویژه در محیط کاری که امکان خروج اضطراری در آن فراهم نیست. نگرانی دیگر کارگران زن شاغل در مناطق شهرک‌نشین، نگاه جامعه فلسطینی به آنهاست. مردان حاضر به ازدواج با آنها نیستند زیرا با سوظن به زنانی که در این مناطق کار می‌کنند نگاه می‌شود.