گزارشی از نهمین روز تحصن دانشجویان دانشگاه رجایی ،سرمایه
روزنامه سرمایه– دیروز (چهارشنبه) دانشجویان دانشگاه شهید رجایی برای نهمین روز متوالی در حیاط دانشگاهشان دست به تحصن زدند.
دانشجویان معترض که حدود ۲۰۰ نفر بودند در صحن مرکزی دانشگاه شهید رجایی تجمع کرده و خواستار برکناری رییس دانشگاه و رسیدگی به مطالبات صنفی و حضور وزیر آموزش و پرورش در پاسخگویی به خواسته‌هایشان شدند.
از هشت روز گذشته، وقتی در غذای یکی از دانشجویان خوابگاهی حلزون پیدا شد، دانشجویان دست به اعتراض زدند و تا دیروز نیز به این اعتراض ادامه دادند.
دانشجویان اعلام می‌کنند که هرگز از تحصن دست نخواهند کشید مگر آن‌که مسوولان برای پاسخگویی به دانشگاهشان بیایند و در ملاءعام و نه در پشت درهای بسته پاسخگوی خواسته‌هایشان شوند.
دانشگاه شهید رجایی، هم اکنون زیرنظر وزارت آموزش و پرورش اداره می‌شود. یکی از اصلی‌ترین خواسته‌های دانشجویان هم همین مساله است، این‌که تکلیف این دانشگاه معلوم شود و به وزارت علوم بپیوندد.
وقتی وارد دانشگاه شهید رجایی می‌شوم، حراست دانشگاه از ورودم به صحن اصلی دانشگاه خودداری می‌کند، اما خیلی زود دانشجویان خود را به در ورودی دانشگاه می‌رسانند و شعارها و مطالباتشان را با صدای بلند سر می‌دهند: «رییس ]….[ اخراج باید گردد»، «کارمند، کارگر، تشکر تشکر»، «مطالبات صنفی اجرا باید گردد»، «رییس انتصابی نمی‌خواهیم نمی‌خواهیم» در میان فریادها و شعارهای دانشجویان و با وجود اعتراض ماموران حراست به حیاط دانشگاه وارد می‌شوم اما قبل از وارد شدن به حیاط باید از ساختمان بزرگی عبور کرد، ساختمانی آجری و بلند که با شیشه‌های بلند و مخصوص، راه ورودی دختران پسران را از هم تفکیک کرده است. ماموران حراست نیز با سر سختی دانشجویان را به ورود از درهای جداگانه تشویق می‌کنند حتی در شلوغی تحصن و فریادهای اعتراض این در بزرگ شیشه‌ای و ساختمان آجری‌اش یکی از مواردی است که دانشجویان شهید رجایی سخت به آن معترض‌اند، دختر دانشجویی به سویم می‌آید و می‌گوید «این در ورودی را ببین! ۱۶ میلیون تومان هزینه ساختش شده، شیشه‌هایش نشکن و ویژه است. ۱۶ میلیون تومان برای شیشه‌های نشکن و جدا کردن راه ورود دختران و پسران. ما کتابخانه نداریم، امکانات آموزشی کافی نداریم آن وقت برای یک در که فقط چند ثانیه دختران و پسران دانشجو را از هم جدا می‌کند، این رقم را هزینه کرده‌اند.»
دختر دانشجوی دیگری میان حرف‌های دوستش می‌دود: «تمام کلاس‌های ما مختلط هستند آن وقت برای این که از یک در وارد نشویم ۱۶ میلیون تومان خرج می‌کنند.»
کمی بعد به سراغ دانشجویان تربیت بدنی می‌روم، یعنی دانشجویانی که به گفتهء دیگر دانشجویان این دانشگاه، مشکلات بسیاری دارند. یکی از آن‌ها می‌گوید: «سالن‌های تمرین نامناسب‌اند و بارها به دلیل این سالن‌های نامناسب در هنگام تمرین و ورزش مجروح شده‌ایم. تازه در هنگام جراحت هم پزشکی وجود ندارد تا به دادمان برسد. امروز یکی از بچه‌ها هنگام تمرین به سختی آسیب دید اما کسی نبود که به دادش برسد و کارگران دانشگاه او را به درمانگاه رساندند.»
دانشجویان این دانشگاه بارها تاکید می‌کنند که خواسته‌هایشان فقط صنفی است و هیچ خواستهء دیگری جز حل مشکلات صنفی‌شان ندارند.
یکی از دانشجویان می‌گوید: «در دفترچهء آزمون سراسری اصلائ ذکر نشده بود که این دانشگاه زیرنظر وزارت علوم نیست اما پس از ورود به دانشگاه فهمیدیم که دانشگاه تحت نظارت آموزش و پرورش است. این‌جا مثل یک مدرسه است و همه با ما مثل دانش‌آموز رفتار‌‌‌می‌کنند.» دانشجویان می‌گویند:«تعیین سرفصل‌‌های درسی‌مان بین وزارت علوم و آموزش و پرورش سرگردان است، همچنین بیشتر گروه‌های علمی- تخصصی دانشگاه، اعضای علمی ثابت ندارند و معمولائ از استادان مدعو استفاده می‌کنند.»
یکی از دختران دانشجو نیز می‌گوید: «از مسایل و مشکلات خوابگاه‌هایمان بنویسید، باور کنید بعد از عید وقتی به خوابگاه برگشتیم جنب اتاق‌ها کارگرهای افغانی را که به کارهای ساختمانی خوابگاه می‌رسیدند، اسکان داده بودند و ما به ناچار چند روز در جوار این کارگران سر کردیم.»
قیمت گران کرایهء سرویس‌های حمل و نقل دانشگاه یکی دیگر از مشکلات دانشجویان است: «برای رفتن از دانشگاه به خوابگاه و برعکس باید ۵۲۰ تومان کرایه دهیم در حالی که کرایهء تاکسی هم از این مبلغ ارزان‌تر است.»
دانشجویان رشتهء دبیری این دانشگاه نیز به وضع خود معترض‌اند. آن‌ها فقط پس از گذراندن ۷۰ واحد از درس‌هایشان تعهد کاری می‌دهند که این کاملائ برخلاف قانون دانشجویان دبیری است.
دانشجویان مهندسی هم به مشکلات دیگری اشاره می‌کنند. یکی از دانشجویان مهندسی در این باره می‌گوید: «اگر در درس یا واحدی مردود شدیم، قادر به گذراندن دوباره‌اش نیستیم چون فقط یک دورهء مهندسی برای این دانشگاه تعریف شده و پس از ما انگار همه چیز متوقف شده است.»
دانشجویان شهید رجایی ۹ روز است که از غذا و سایر امکانات دانشگاه استفاده نمی‌کنند و کلاس‌هایشان را تعطیل کرده و هر روز از ساعت ۱۲ تا دو بعدازظهر در حیاط دانشگاه تجمع می‌کنند . هیچ یک از مسؤولان دانشگاه در دانشگاه حضور ندارند و حاضر به پاسخگویی به دانشجویان نیستند. تلاش‌های ما نیز برای گفت‌وگو با آن‌ها به نتیجه‌ای نرسید.
یکی از دانشجویان رو به دوستانش گفت: «سکوت فایده‌ای ندارد، آن‌ها باید به ما پاسخ دهند