لاله واژگون/داستانی از مهدی بهمن
زیرچشمی خانمی مسن را میبینم که به من زل زده است. با خودم میگویم: «نکند فهمیده باشد!» به او پشت میکنم. قسمت مردانه را نگاه میکنم. مردی حدوداً چهل ساله لبخند میزند. به او اخم میکنم. چشمک میزند. ذوق میکنم؛ ولی نشان نمیدهم. اتوبوس به میدان ونک که میرسد صدای جیغی به گوش میرسد. چند مسافر به سمت شیشهها خم میشوند. صدای جیغ زنانه است. میترسم. چند زن دست دختری که نصف شالش روی زمین کشیده میشود گرفتهاند و با زور دارند او را سوار خودرویِ وَن گشت ارشاد میکنند. چند پلیس مردم را متفرق میکنند
ادامه





