روایت جنگ از درون: اینجا خانه و زندگی ماست که آرزوی نابودیش را می‌کنید

دیروز در پنجمین روز جنگ؛ سیزدهم اسفندماه، خیابان بزرگ ولی عصر تهران سوت و‌کور بود؛ آنقدر سوت و کور که انگار غبار غصه را بر سر و رویم می‌پاشید؛ هیچ دستفروشی نبود، مغازه‌ها تک و توک باز بودند و تقریبا همه بی‌مشتری.

ادامه

روایت جنگ از درون: از دلِ کابوس امیدی زاده نخواهد شد

دو شب پیش در خانه‌ام حوالی شریعتی، ساعت ۱۲:۳۰، صدای رد شدن جنگنده‌ها را از آسمان بالای خانه‌ام شنیدم.‌ بلافاصله در جایی‌که به عنوان پناهگاه برای خودم ساخته‌ام پناه گرفتم؛ جایی روی زمین میان مبل و دیوار.

ادامه

جین فوندا علیه جنگ با ایران: تغییر رژیم را از کشور خودمان شروع کنیم

جین فوندا، بازیگر تحسین شده‌ی آمریکایی و برنده‌ی جایزه‌ی اسکار، روز شنبه در سخنرانی‌اش در تجمعی اعتراضی علیه جنگ با ایران در لس‌آنجلس، به آمریکایی‌ها پیشنهاد کرد که تغییر رژیم را از کشور خودشان شروع کنند.

ادامه

اخلاق در تبعید: جنگ، حافظه و بحران مسئولیت سیاسی

صحنه‌های رقص و شادیِ بخشی از دیاسپورای ایرانی در پی حملات رژیم صهیونسیتی به ایران، صرفاً یک واکنش احساسی نبود؛ نشانه‌ی یک گسست عمیق اخلاقی و سیاسی بود.

ادامه

میناب، جنگ روایت‌ها و سیاست انکار

در گزارش رسانه‌های بین‌المللی از جمله بی‌بی‌سی، گاردین، ایندیپندنت، واشنگتن‌پست و فایننشال‌تایمز، حمله به مدرسه دخترانه در میناب ــ که در آن دست‌کم ۱۶۵ دانش‌آموز جان باختند ــ در چارچوب حملات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران تحلیل و ارزیابی شده است.

ادامه

اگر جنگ درد ندارد؛ لطفاً بیایید کنار ما

هفته‌ای یک شب قرار است هر سه نفر کنار هم بخوابیم. من و نادر و افرا. امروز جایمان را همان‌جایی پهن کرده‌ایم که روزهای جنگ می‌انداختیم؛ اتاق پذیرایی اصلی. افرا وسط من و نادر می‌خوابد و قصه گوش می‌دهد و می‌خوابد.

ادامه

آتش از یک غرفه شروع شد، اما چند زندگی را سوزاند

چهارده بهمن، بازارچه جنت‌آباد در آتش سوخت. دو هفته گذشته است، اما برای کسانی که آن روز ایستاده بودند و شعله‌ها را نگاه می‌کردند، زمان همان‌جا متوقف شد.

ادامه

سال نو، عشق و جنگ

امشب شب سال نوی میلادی و روز ۸۱۷ام نسل‌کشی در غزه است. خلاف روایت‌های تقلیل‌گرایانه‌ رسانه‌های جریان اصلی که می‌کوشند وضعیت را پساجنگ جلوه دهند، شواهد میدانی گویای حقیقتی دیگر است…

ادامه

هنر معاصر و بحران سوژه

در تجربه‌ی روزمره، «من» امری بدیهی تلقی می‌شود؛ نقطه‌ای نسبتاً پایدار که ادراک، تصمیم و کنش را به هم پیوند می‌دهد. ما معمولاً بدون مکث فرض می‌کنیم که همان «منِ» دیروزیم که امروز فکر می‌کند، انتخاب می‌کند و در جهان حرکت می‌کند. این بداهت آن‌قدر ریشه‌دار است که تنها در لحظه‌های خاص—بحران، گسست، یا مواجهه با تجربه‌های حدّی—به پرسش کشیده می‌شود. لحظه‌هایی که انسجام «من» ترک برمی‌دارد و فرد ناگاه با این پرسش مواجه می‌شود: آیا این «من» واقعاً واحد است؟ آیا در زمان‌ها و موقعیت‌های مختلف همان باقی می‌ماند؟

ادامه