نویسنده: zh

نتیجه یک تحقیق معتبر نشان می دهد: زنان در رهبری دموکراتیک‌تر (مشارکت زیردستان در تصمیم‌گیری)، مشارکت‌جو تر، اصلاح‌محور تر، و رابطه‌مدار تر (تاکید بر برقراری روابط بین فردی و مطلوب با زیردستان) هستند و  احساس مسئولیت و دلواپسی بیشتری دارند و رشد و توسعه زیردستان برایشان اهمیت دارد. در نتیجه می‌توان گفت که مدیریت زنان تحول‌بخش تر از مدیریت مردان است.
طبق این پژوهش، تفاوت در نحوه مدیریت زن و مرد وجود دارد اما این به معنی عدم توانایی یکی و استعداد ذاتی دیگری نیست. از آنجایی که شیوه مدیریت زنان با مردان متفاوت است، مدیریت آن‌ها خوب تلقی نمی‌شود. نکته دیگر این که باورهای سنتی مبنی بر این که مردان نسبت به زنان باید در رده‌های بالاتر قرار گیرند و این که کسر شأن مردان است که زیردست یک زن باشند، مانع اعطای این مشاغل به زنان می‌شود و یا اجرای پست‌های مدیریتی توسط زنان را دچار اختلال می‌کند.

حکم بازداشت‌شدگان مردادماه ۱۴۰۲ در گیلان توسط شعبه سوم دادگاه انقلاب رشت به ریاست قاضی مهدی راسخی صادر شد. بر

مسئولان زندان اوین به دلیل عدم تمکین صدیقه وسمقی به حجاب اجباری، اجازه خروج از بند زنان برای ملاقات با

کانون زنان ایرانی :جمعی از هم بندی های سابق و فعلی مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی و همچنین تعدادی از فعالان حقوق زنان هم زمان با نوروز ۱۴۰۲ با صدور بیانیه ای خواستار آزادی بی قید و شرط او شده اند.آنها در بخشی از این بیانیه نوشته اند:مریم مادر سه فرزند است که سالیان طولانی است از زیستن در کنار آنها محروم مانده اما با همه اینها همچنان استوار ایستاده و تسلیم عادت و فرسایش زندان نیز نشده است. او‌‌ با لبخند و نشاط کم نظیرش با شجاعت و اراده تزلزل ناپذیرش در مبارزه و همچنین شور و هیجان و عطشی غیر قابل وصف برای زندگی، خواندن و آموختن تبدیل به نمادی از سربلندی و ایستادگی شده است.

بسیاری از این زنان و دخترها می گویند که در محیط کارمان امنیت وجود ندارد. ما همیشه با ترس به سر کار می‌آییم؛ و با ترس برمی گردیم. در محیط‌ های کاری مثل کارخانه، از طرف صاحب کار و دیگر مردان شاغل در آنجا، مورد توهین و آزار جنسی قرار می‌گیریم؛ بارها آزارهایی مثل لمس شدن بدنمان را تجربه می کنیم یا پیشنهادهای ناجور به ما می‌شود؛ بخصوص این شرایط برای زنان و دختران مهاجر که از قشر ضعیف جامعه هستند؛ و معمولاً صدایشان به جایی نمی‌رسد؛ بیشتر اتفاق می افتد.

و بند آخر، صورت مسموم “تنهایی” بود روی شانه ی چپم
که باید گره میزدم با روزهای تلخ

دلتنگی ، شانه به شانه شد
دستش ،خنکای بالش را برد زیر عصری از رگبار
چتر که نبود
تنگِ دوتن خیس بود مصداق هتلی از ارگ قدیم
کِل کشیدند
قطره ای اشک درشت افتاد روی پادری
مادر اخمش را پیچید توی کوچه
کسی بغض نکرد

این نوشته جستاری پراکنده، مشاهده محور، تجربی و گونه ای اندیشیدن با صدای بلند است. نحوه ای مواجهه با مساله از جایگاه خود به جای جایگاه بالا و به جای دیگری. مواجهه ای که برخلاف کلیشه های رایج از مداخله گری مردان فمینیست، به جای سخن گفتن از موضع گیری، روایت گر است ، روایتی  که تعمیم دهنده نیست و به عنوان یک دریافت شخصی بیان می شود و از این رو می تواند صادقانه تر و برابری خواهانه تر باشد