نویسنده: zh

یکی از مغالطه‌هایی که زیاد می‌شنویم این است که «چون ما توانستیم و موفق شدیم، دیگران هم می‌توانند. اگر موفق نمی‌شوند بخاطر کاستی‌ها یا تلاش اندکشان است.»
‏هربار در موضوع زنان همیشه زنانی هستند که چنین می‌گویند یا باور دارند «ما هم در این جامعه زیست می‌کنیم اما تبعیضی نمی‌بینیم»؛ یا اینکه «یعنی همه مردان مگر رشد کرده‌اند که انتظار دارید همه زنان رشد کنند.»

بعضی دختران در آرایشگاه‌ها مشغول کار شدند و بیشتر دیگر در کارگاه‌ها و خیاطی‌ها مشغول به کار شدند و بعضی‌های دیگر از طریق آنلاین آموزش می‌بینند، در همان سال بود که آرایشگاه‌ها هم بسته شد و طالبان گفتند آرایش برای زنان حرام است و در خیابان‌ها ماموران امر به معروفشان را گذاشتند که هر دختر بی حجابی را دیدید به آنها تذکر بدهید در همین زمان بیکاری بود که در صفحات مجازی با یک مدرسه آنلاین آشنا شدم به نام مکتب مرضیه، از هدف به وجود آمدنش تحت تأثیر قرار گرفتم صنف (کلاس) های جالب و خوبی داشت و آرزوی من همیشه این بود که یاد بگیرم که چطور جهان خودم را داخل برگه‌ها خلق کنم و این برایم فرصت خوبی بود، حقیقتاً بهترین اتفاق امسال برایم همین بود در این مکتب با دوستان خوب زیادی آشنا شدم اگرچه با تک تکشان فاصله زیادی دارم اما با همه‌ی شان به خوبی ارتباط گرفتم و توانستم از استاد عالی‌ای آموزش ببینم و بفهمم هدفم برای آینده چیست؟

مریم سادات یحیوی در دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی با اتهاماتی نظیر تبلیغ علیه نظام در ابتدا به ۹ سال زندان محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدیدنظر به یک سال تقلیل یافت.
او از اعضای اتاق «جنبش سبز» در کلاب هاوس بود که در تابستان ۱۴۰۰ با فشار و تهدید وزارت اطلاعات بسته شد. همان زمان مریم یحیوی نیز به وزارت اطلاعات احضار شد و مورد بازجویی قرار گرفت

تخمین زده می‌شود که از هر ده زنِ در سن باروری یک نفر مبتلا به اندومتریوز است. در ایران آمارها حاکی است که بیش از سه میلیون زن با اندومتریوز دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند. با اینحال اغلب پزشکانی که برای بار اول این زنان را معاینه می‌کنند، نمی‌دانند که درد و ناراحتی این زنان بر اثر چیست و متخصصانی که این زنان به آنها ارجاع داده می‌شوند نیز اطلاعات کامل و خوبی ندارند. شمار زیادی از زنان تحت درمان قرار نمی‌گیرند یا درمان نادرستی دریافت می‌کنند، ممکن است سال‌ها طول بکشد تا این بیماری برایشان تشخیص داده شود و در این مدت زنان با دردهای شدیدی که زندگی کاری، اجتماعی و جنسی‌شان را تحت تاثیر قرار می‌دهد، مواجه هستند.

ژودیت گدرش، هنرپیشه فرانسوی، شب گذشته در چهل و نهمین دوره جوایز سزار، مراسمی که به نسخه فرانسوی اسکار معروف است، از صنعت فیلم فرانسه خواست تا در مورد خشونت جنسی و آزار جسمی، «با حقیقت روبرو شود»

کارشناسان حقیقت‌یابِ حقوق بشر سازمان ملل از ادعایی خبر داده‌اند که مطابق با آن، از تاریخ هفتم اکتبر به این سو، دست کم به دو زن فلسطینی تحت بازداشت اسرائیل، تجاوز شده است. آنها همچنین در گزارش خود آورده‌اند که زنان و دختران فلسطینی دیگری نیز در زندان‌های اسرائیل، از سوی افسران اسرائیلی مورد تجاوز و خشونت‌های جنسی قرار گرفته‌اند.

“در این لحظات پسران و مردان در غزه هر کاری که می‌توانند برای مراقبت از جامعه خود در مواجهه با خشونت‌های غیرقابل درک نسل کشی انجام می‌دهند – روز و شب  آوارها را حفر می‌کنند تا اجساد همه عزیزان یا همسایگان یا دوستان قتل عام شده توسط حملات اسرائیل را پیدا کنند. با آتش زدن تکه کاغذهایی که در خیابان پیدا کرده‌اند غذای دسته جمعی می‌پزند.  مردان خبرنگار در حالی که اشک می‌ریزند دقایقی پس از اطلاع از کشته شدن همسران و فرزندانشان به مستندسازی نسل کشی ادامه می‌دهند. مردان غزه، با تمام انرژی و مراقبتی که برایشان باقی مانده بر روی مجروحان و حیوانات عملیات احیای قلبی – عروقی انجام می‌دهند. مردانی که در حین انجام عمل جراحی برای مجروحان زخمی که از درد وحشتناک عمل‌های بدون بیهوشی فریاد می‌زنند شعر یا آیاتی از قرآن می‌خوانند و به فرزندانشان که با بدن‌هایی خونین بر روی برانکارد بیمارستان دراز کشیده‌اند و تمام دست و پاهایشان بر اثر گلوله باران اسرائیل قطع شده است اطمینان می‌دهند که همه چیز درست خواهد شد.

از شانزده سالگی در زندان بود، قبلش هم در خانه ای پراز فقر و نداری کودکی نکرده بود، راحله عاشق عروسک باربی اش بود، با ذوق به همه نشانش می داد، برایش اسم گذاشته بود…توسط یکی از بستگانش در شانزده سالگی به سرقت کشیده شده بود و خیلی زود بازداشت…اهل مشهد بود، می گفت در انفرادی های اداره اگاهی مشهد خیلی کتک زده بودندش، می گفت با پوتین آنقدر به کلیه هایش می زدند که بعداز سالها هنوز کلیه هایش درد می کند،