خشونت علیه زنان و فرهنگ مالکیت بر زن
خشونت علیه زنان را نمیتوان صرفاً به خشم فردی یا انحراف اخلاقی چند نفر فروکاست باید ریشههای آن را در
ادامهخشونت علیه زنان را نمیتوان صرفاً به خشم فردی یا انحراف اخلاقی چند نفر فروکاست باید ریشههای آن را در
ادامهجنگها فقط با بمب و موشک پیش نمیروند. پیش از آنکه مدرسهای، بیمارستانی، دانشگاهی، زندانی، پلی، کارخانهای، زیرساختی ویران شود و حتی امدادگری در آمبولانس هدف حمله قرار گیرد، روایتهایی ساخته میشوند که چنین حملاتی را ضروری، قابل دفاع یا حتی اجتنابناپذیر جلوه دهند.
ادامههیچچیز در ادبیاتِ این جنگ غافلگیرم نکرد. آزادسازی زنان ایران، آزادی، که هیچ راه دیگری جز مداخله خارجی نمانده است. همه اینها را پیش از این، سالها در فضاهایی بسیار ملایمتر شنیده بودم. فضاهایی با نورپردازی ریلیِ گالریها و ادای احترام به بومیانِ سرزمین و نوشیدنی در لیوانهای کوچک پلاستیکی. فضاهایی که به آنها دعوت میشدم تا همان جملات را تکرار کنم. میخواهم بگویم زمانی که موشکها شلیک شدند، نمایشِ نجات برای سالها تمرین شده بود و به کسانی مثل من نقشیِ برای بازیکردن پیشنهاد شده بود.
ادامهدر ۹ اکتبر ۲۰۲۶، اعتراضات دانشجویان زن دانشگاه علیگر، بُعد دیگری از مبارزه برای شهروندی و نمایندگی سیاسی را آشکار کرد؛ اعتراضاتی که از مطالبهٔ حق مشارکت و نمایندگی زنان در ساختارهای دانشگاهی فراتر رفت و به جنبشی گستردهتر برای احیای اتحادیهٔ مرکزی دانشجویان پیوند خورد.
ادامهفمینیسم در مواجهه با جنگهای ایالات متحده پرسشهایی بنیادیتر مطرح میکند: وقتی دولت ایالات متحده خود را مدافع «آزادی زنان» در کشورهای دیگر معرفی میکند، این ادعا در چه چارچوب سیاسی و تاریخی شکل میگیرد؟
ادامهاز منظر فمینیسم تقاطعی، ایجیسم صرفاً در سطح نگرشها یا کلیشهها عمل نمیکند، بلکه درون نهادها و سیاستها نیز نهادینه شده است. سیاستهای سالمندی که نسبت به جنسیت بیتفاوتاند، در عمل نابرابریهای موجود را بازتولید میکنند؛ زیرا شرایط زیستهٔ زنان سالمند—مانند فقر، مسئولیتهای مراقبتی مادامالعمر و وابستگی اقتصادی—را نادیده میگیرند
ادامهگروه موسیقی اعتراضی و سوسیالیستی «گروپ یوروم» ترکیه، در واکنش به حمله نظامی به ایران و کشتار تلخ دانشآموزان در دبستان «شجره طیبه» میناب، با انتشار قطعهای تأثیرگذار و فراخوانی انقلابی، در کنار مردم ایران ایستاد.
ادامهامیرمحمد کریمی هنوز ششساله نشده بود؛ پنج سال و ۹ ماه داشت. در بندر کوهستک هرمزگان همه او را به هوش و جسارتش میشناختند. آن شب، همزمان با حمله موشکی آمریکا، همراه خواهرش و چند کودک دیگر در راه عروسی بود؛ عروسیای که قرار بود خانهای را تا چهار صبح غرق شادی کند. بچهها بازی کرده بودند و حالا به خانهای که عروسی در آن برگزارمیشد، برمیگشتند که موشکهای آمریکا از راه رسیدند؛ چند انفجار جشن را به عزا تبدیل کرد و مادر امیرمحمد، به جای انتظار برای برگشتن پسر کوچکش، راهی بیمارستان و بعد سردخانه شد.
ادامههمین رخت سفید، لباس دریانوردی که سینا بیشتر از هر لباس دیگری دوستش داشت، حالا بر تنِ مزار خالی اوست؛ میان چند متر خاک، جایی که برای پدر و مادرش هنوز نشانی از فرزندشان دارد. انگار لباس، به جای پیکر سینا، بخشی از حضور او را در این مزار نگه داشته؛ تکهای از او که میتوانند به آن دل ببندند.
ادامهمیناب هیچ وقت میناب گذشته نخواهد شد اما مردم مجبورند با این درد و رنج مواجه شوند. مهر آمد، اما
ادامه