دیده‌بان

کلکتیو فمینیستی فلسطینی با انتشار بیانیه‌ای، ضمن هشدار درباره‌ی گسترش تهاجم رژیم صهیونیستی با پشتیبانی آمریکا در منطقه، اقدام این رژیم در تجاوز نظامی به ایران را محکوم کرد و اسرائیل را عامل دامن زدن به جنگ منطقه‌ای دانست.

جبهه دموکراتیک زنان پاکستان (WDF) با انتشار بیانیه‌ای، این حمله را مصداقی آشکار از خشونت امپریالیستی و نقض حاکمیت ملی دانست و با مردم ایران و همه مبارزان علیه اشغال و جنگ اعلام همبستگی کرد.

در یکماه اخیر با سه مورد مواجه بودیم که مسأله فرهنگِ سفاهت را به ویژه در رابطه با زن ستیزی مطرح کرده است. این سه مورد عبارتند از رئالیتی شویِ«عشق ابدی»، اینفلوئسر اینستاگرامی به اسمِ«آیسان اسلامی» و متفکرِ خودخوانده و متوهمی به نامِ«محمدعلی جنت خواه».

در بامداد هفتم ژوئن، کشتی «مادلین»، با سرنشینانی از سوئد، فرانسه، فلسطین، آلمان، ترکیه، و برزیل، در آب‌های آزاد توسط ارتش رژیم اشغالگر اسراییل توقیف شد.

مخالفت با اعدام، اگر استثنابردار هم می‌بود، این استثناها را نمی‌بایست میان انسان‌های در حاشیه جست‌وجو کرد، نه به این‌ دلیل که جنایتکارانِ آن طبقه را مجرم نمی‌پنداریم، بلکه چون راه حل این معضلِ ریشه‌ای، اعدام نیست.

زمانی که حاکمیت، زنان را مسئول تصمیمات‌شان نداند و شرارت آنان را به گردن محیط پیرامونی بیاندازد، آن گاه حاکم خود را در قیمومت بر زنان، محق می‌داند. به همین ترتیب، منطق سریال آکتور، بازگرداندن زنان به «تنظیمات اصلی» پس از یک انحراف موقت است.

آیسان فقط یک فرد نیست؛ او نمادی‌ست از فرهنگی که ما ساخته‌ایم، یا دست‌کم پذیرفته‌ایم. ما با فالو کردن، به صداها قدرت می‌دهیم؛ همان‌طور که با سکوت یا تمجید، به ارزش‌ها مشروعیت داده‌ایم.

چهارم ژوئن هر سال، یادآور یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های عصر ماست: رنج و خشونتی که کودکان بی‌گناه در سراسر جهان، به‌ویژه در مناطق درگیر جنگ و بحران، متحمل می‌شوند.

آن‌چه امروز در جریان است، صرفاً یک تصمیم اجرایی یا اداری در حوزه‌ مهاجرت نیست؛ بلکه تصمیمی با پیامدهای عمیق انسانی، روانی و اجتماعی‌ست؛ به‌ویژه برای کودکانی که هیچ‌گاه انتخاب‌گر وضعیت خود نبوده‌اند.

ر باغ‌های اردیبهشتی غور در افغانستان، عابده دختر نوجوانی بود با دلی پر از رؤیا؛ از زندگی، عشق و مادری. اما کابوس ازدواج اجباری با مردی طالب، همه چیز را در او سوزاند. این روایت، آتش زدن تن نیست، فریاد خاموشی‌ست علیه ظلمی که در افغانستان ادامه دارد.این داستان واقعی است.