دیده‌بان

در ۸ مارس ۱۹۰۸، هزاران کارگر زن صنعت نساجی در نیویورک دست به اعتصاب زدند…

طالبان یکی از گروه‌های افراط‌گرای مذهبی است که محدودیت‌های شدیدی بر زنان افغانستان تحمیل کرده است. در دهه ۷۰ شمسی، با روی کار آمدن نخستین حکومت طالبان، زنان ملزم به پوشیدن چادری شدند و بسیاری از حقوق اساسی آن‌ها، از جمله حق تحصیل، اشتغال، سفر بدون محرم، عکس گرفتن، آرایش کردن و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی از بین رفت.

مهاجرت، به‌ویژه در شرایط بحرانی مانند جنگ، تأثیر عمیقی بر زندگی زنان مسن می‌گذارد. این گروه که معمولاً در سنین ۶۰ سال به بالا قرار دارند، با چالش‌های منحصر‌به‌فردی مواجه می‌شوند.

فــولبــر بر اقتصــاد مراقبت (economics of care) تمرکز کرده است، که آن را این‌گونه تعریف می‌کند: «کاری که شامل ارتباط با افراد دیگر، تلاش برای کمک به مردم برای برآوردن نیازهایشان، مواردی مانند کار مراقبت از کودکان، مراقبت از سالمندان، مراقبت از افراد بیمار یا تدریس نوعی کار مراقبتی است»

سی سال پس از اعلامیه پکن، مبارزه برای برابری جنسیتی همچنان در برابر چالش‌های جدیدی قرار دارد. در کنفرانس بین‌المللی یونسکو ۲۰۲۴، فعالان و کارشناسان بر ضرورت اقدامات نوآورانه برای مقابله با نابرابری‌های ساختاری و خشونت مبتنی بر جنسیت تأکید کردند.

اصطلاح میکروفمینیسم از دهه‌ها پیش در مقالات آکادمیک وجود داشته، اما هرازگاهی در فرهنگ عامه مطرح می‌شود، مانند زمانی که کامالا هریس در مناظره معاونت ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۲۰، مایک پنس را به دلیل قطع مکرر صحبت‌هایش سرزنش کرد…

سلامت جسمی زنان یکی از ارکان مهم توسعه اجتماعی و خانوادگی است، اما در افغانستان، به‌ویژه تحت حکومت طالبان، این مسئله به‌شدت نادیده گرفته شده است.

امروز با تجربه تغییر قرنی که قرن مبارزات زنان نام داشت؛ ما زنان خاورمیانه (آنگونه نام مان نهاده اند) بیش از پیش حس طرد و رهاشدگی داریم؛ نه تنها از سوی حاکمان و طبقه قدرتمندان، بلکه از سوی جامعه و فرهنگی که دیگر توان منکر شدن گفتمان حق خواهی ما را ندارد و در عین حال جنگی خاموش را در رقابتی پنهان بر سر منافع با ما پیش می برد و حتا نظام قدرت جهانی که برای پیش برد اهداف و منافع اش ما را هزینه می کند.

نویسندگان فمینیسم سفید و لیبرال غربی، تاریخ و فرهنگ خود را به مثابه هنجار و اصل موضوع معرفی می­کنند و تاریخ و فرهنگ طبقه فرودست و کارگر و جهان سوم را به عنوان یک «دیگری» صورت­بندی می­کنند.

محمد شریفی مقدم (دبیرکل خانه پرستار و فعال صنفی حقوق پرستاران) گفت: برخی پرستاران فاقد مسکن بوده و در ساعات استراحت خود، در خودروی شخصی می‌خوابند.