زنان ناموس نیستند، انسانند

فخری شادفر:قتل زنان عمدتا توسط اعضای مرد خانواده انجام می شود و به بهانه آنکه مقتول لکه ننگی برای خانواده است.
در واقع ساختار سیاسی مردسالار جامعه و قوانین ضد زن به‌ مردان اجازه می دهد که زنان را به قتل‌ برسانند.
در این جنایت ها نقش سنت و فرهنگ که از بالا به پایین اعمال می شود بسیار پر رنگ است.
حتی در این ساختار، زنانی که به قتل می رسند اسم هم ندارند و با عنوان «ناموس» نام‌گذاری می شوند.

ادامه

زندگی کودکان فلسطینی زیر سایه جنگ

کودکان جنگ‌زده نه‌تنها در معرض خطر مرگ و جراحت هستند، بلکه با آثار روانی طولانی‌مدت نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اضطراب، افسردگی، کابوس‌های شبانه و ترس دائمی از مرگ از جمله مشکلات رایج این کودکان است. آن‌ها اغلب شاهد از دست دادن اعضای خانواده و دوستان خود هستند که این تجربه‌ها برایشان به شدت دردناک است. تروماهای تلخ در دوران کودکی تأثیرات عمیق و بلندمدتی بر روان و رفتار فرد می‌گذارند. این تجربیات دردناک می‌توانند شامل سوءاستفاده جسمی، جنسی، بی‌مهری، جنگ، یا از دست دادن اعضای خانواده باشند. کودکان به دلیل عدم توانایی در درک و مقابله با این رویدادها، ممکن است دچار مشکلات روانی چون اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و کاهش اعتماد به نفس شوند.

ادامه

کشته شدن خبرنگاران در جنگ‌ها:صدای خاموش حقایق

دست‌کم ۱۷۵ خبرنگار طی یک سال گذشته در جنگ غزه جان باختند. رقمی که فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران آن را «سطحی به‌شدت شوک‌آور از تلفات انسانی» توصیف کرده و از دادگاه کیفری بین‌المللی خواسته تا تحقیقات خود را در این زمینه بیشتر و جدی‌تر کند.
تیم داوسون، عضو فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، با اشاره به آمار اسف‌بار تلفات خبرنگاران در جنگ غزه در گفت‌وگویی با الجزیره تأکید کرد: «تاریخ جهان تاکنون چنین آماری از تلفات خبرنگاران، همانند آنچه در غزه اتفاق افتاد، به‌خود ندیده است. بالغ بر ۱۰ درصد از خبرنگاران غزه از زمان آغاز این جنگ جان خود را از دست داده‌اند.»

ادامه

سروده‌ی یک اعدامیِ اشتباهی برای کودکان غزه

مارسلوس ویلیامز، زندانی سیاه‌پوست آمریکایی، در حالی که چه دادستانی که بیست و یک سال پیش در محکومیت او نقش داشت و چه خانواده‌ی مقتول، هم‌اکنون او را بی‌گناه می‌دانستند و سعی داشتند مانع اعدامش شوند، بیست و چهارم سپتامبرِ امسال در ایالت میزوری آمریکا با تزریق مواد کشنده اعدام شد.

ادامه

سفرت به‌خیر دختر آرزوها

نسرین ظهیری:تو تربیت شده خانواده‌ای بودی که به واژه شهید و شهادت اعتبار دیگری بخشید. از عنوانش بهره‌مند نشد و حرمت نام پدر را در سخت‌ترین شرایط ممکن نگهداشت. نام شهید را به هیچ شبه‌ای آلوده نساخت.
حالا ما تو را چگونه به خاک واگذار کنیم.  می‌شود آسمان را گذاشت در دل خاک آیا. می‌شود زندگی را به خاک بدهی. می‌شود شور را به گور برد. تو به ما بگو چگونه بدون تو برگردیم. چگونه تو را جابگذاریم. تو که عاشق زندگی کردن بودی . دلت هزار خواهش داشت و فکرت هزار خیال.

ادامه

گوشتی از جنس همین گوشتِ زمین*/کارگران معدن طبس

پسران بزرگ‌تر و راستینِ زمین‌،
نافذ به تمام نَفَس‌هایش،
که برادرانه به تمام نَفَس‌ها جهت می‌دهند،
بسترِ دریاچه‌ا‌ی عمیق برای تمام آب‌های زمین…
جرقه‌ا‌ی از آتش مقدسِ زمین

گوشتی از جنس همین گوشتِ زمین،

تپشی از جنس همین جنبشِ زمین،

پگاهی گرم به ارزش‌های اجدادیِ انسان.

ادامه

زندان لاکان، روایتی از محدودیت ها و تبعیض‌ها

کاوه مظفری:بیش از یک ماه پیش بود که مسئولان زندان در خصوص دسترسی به کفش کتانی برای زمان ورزش وعده هایی دادند. مبنی بر اینکه می شود فقط برای زمان ورزش کفش کتانی در دسترس باشد. بچه ها هم بر اساس نمره پا به فروشگاه زندان کفش کتانی سفارش دادند، اما هنوز با گذشت بیش از یک ماه خبری از کفش کتانی نیست. یکی از کارمندان اداره کل زندان ها در این باره توضیح داد که کفش ورزشی چون خطر فرار را ایجاد می کند، محدودیت دارد. می‌گفت چرا بچه ها با همان دمپایی یا با پای برهنه روی آسفالت ورزش نمی کنند.

ادامه

نوشته زنی از کابل در باره فرمان جدید رهبر طالبان

اخیراً با دستوری از طرف رهبر طالبان (امیرالمؤمنین خودخوانده) روبه‌رو شده‌ایم که شامل چندین فرمان و مقاله طولانی است. در این دستورات، صدای زنان و دختران به‌عنوان عورت شناخته شده و اعلام شده که نباید با مردان روبرو شوند. اگر مجبور به خروج از خانه هستند، حتی صدایشان نباید شنیده شود. زنی که بیست سال درس خوانده و مادر یک پسر جوان است، حق ندارد بدون محرم از خانه خارج شود و در جامعه دیده شود. جالب اینجاست که همین زن، زمانی که پسر هفت ساله‌اش در کنار اوست، از نظر امیرالمؤمنین محفوظ و مورد حفاظت قرار می‌گیرد.

ادامه

تو خواهر منی در سرزمین مظلوم افغانستان

مریم بهرمن:ژیلا من را با خودش می کشاند، ‌گاهی دلم می‌خواست بیشتر پیش آن زن ایرانی در هرات بمانم اما ژیلا می‌رفت ، گاهی حوصله‌ی اتاق شلوغ هتل در سفر گردهمایی بزرگ زنان روزنامه‌نگار را نداشتم اما ژیلا داشت، گاهی همراه‌ش می شدم در کوچه های سرد کابل ولی همزمان یاد روزی می افتادم که رزومه‌ام را برای کار در کابل نفرستادم و مجبور می شدم چند خط خوانده شده را برگردم و دوباره سرمای سخت کابل را حس کنم…

ادامه

احمد النجار، کودک فلسطینی کیست

در ویدیویی که تاکنون توسط صدها میلیون نفر در سراسر جهان دیده شده، مردی در رفح، کودکی که سرش قطع شده بود، را بالا گرفته تا جهان شاهد این صحنه باشد. نام این کودک که در زمان کشته شدنش یک و نیم ساله بود، احمد النجار است.

در شب حمله اسرائیل چادرهایی را بمباران کرد که پس از دستور تخلیه، غیرنظامیان در آنها پناه گرفته بودند. در عرض چند دقیقه بیش از ۵۰ نفر کشته شدند که احمد هم در میان آنها بود. سر احمد هرگز پیدا نشد و خانواده‌اش فقط توانستند بدن بی سر او را دفن کنند.

ادامه