از نوع دیگر

دست‌کم ۱۷۵ خبرنگار طی یک سال گذشته در جنگ غزه جان باختند. رقمی که فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران آن را «سطحی به‌شدت شوک‌آور از تلفات انسانی» توصیف کرده و از دادگاه کیفری بین‌المللی خواسته تا تحقیقات خود را در این زمینه بیشتر و جدی‌تر کند.
تیم داوسون، عضو فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، با اشاره به آمار اسف‌بار تلفات خبرنگاران در جنگ غزه در گفت‌وگویی با الجزیره تأکید کرد: «تاریخ جهان تاکنون چنین آماری از تلفات خبرنگاران، همانند آنچه در غزه اتفاق افتاد، به‌خود ندیده است. بالغ بر ۱۰ درصد از خبرنگاران غزه از زمان آغاز این جنگ جان خود را از دست داده‌اند.»

مارسلوس ویلیامز، زندانی سیاه‌پوست آمریکایی، در حالی که چه دادستانی که بیست و یک سال پیش در محکومیت او نقش داشت و چه خانواده‌ی مقتول، هم‌اکنون او را بی‌گناه می‌دانستند و سعی داشتند مانع اعدامش شوند، بیست و چهارم سپتامبرِ امسال در ایالت میزوری آمریکا با تزریق مواد کشنده اعدام شد.

نسرین ظهیری:تو تربیت شده خانواده‌ای بودی که به واژه شهید و شهادت اعتبار دیگری بخشید. از عنوانش بهره‌مند نشد و حرمت نام پدر را در سخت‌ترین شرایط ممکن نگهداشت. نام شهید را به هیچ شبه‌ای آلوده نساخت.
حالا ما تو را چگونه به خاک واگذار کنیم.  می‌شود آسمان را گذاشت در دل خاک آیا. می‌شود زندگی را به خاک بدهی. می‌شود شور را به گور برد. تو به ما بگو چگونه بدون تو برگردیم. چگونه تو را جابگذاریم. تو که عاشق زندگی کردن بودی . دلت هزار خواهش داشت و فکرت هزار خیال.

پسران بزرگ‌تر و راستینِ زمین‌،
نافذ به تمام نَفَس‌هایش،
که برادرانه به تمام نَفَس‌ها جهت می‌دهند،
بسترِ دریاچه‌ا‌ی عمیق برای تمام آب‌های زمین…
جرقه‌ا‌ی از آتش مقدسِ زمین

گوشتی از جنس همین گوشتِ زمین،

تپشی از جنس همین جنبشِ زمین،

پگاهی گرم به ارزش‌های اجدادیِ انسان.

کاوه مظفری:بیش از یک ماه پیش بود که مسئولان زندان در خصوص دسترسی به کفش کتانی برای زمان ورزش وعده هایی دادند. مبنی بر اینکه می شود فقط برای زمان ورزش کفش کتانی در دسترس باشد. بچه ها هم بر اساس نمره پا به فروشگاه زندان کفش کتانی سفارش دادند، اما هنوز با گذشت بیش از یک ماه خبری از کفش کتانی نیست. یکی از کارمندان اداره کل زندان ها در این باره توضیح داد که کفش ورزشی چون خطر فرار را ایجاد می کند، محدودیت دارد. می‌گفت چرا بچه ها با همان دمپایی یا با پای برهنه روی آسفالت ورزش نمی کنند.

اخیراً با دستوری از طرف رهبر طالبان (امیرالمؤمنین خودخوانده) روبه‌رو شده‌ایم که شامل چندین فرمان و مقاله طولانی است. در این دستورات، صدای زنان و دختران به‌عنوان عورت شناخته شده و اعلام شده که نباید با مردان روبرو شوند. اگر مجبور به خروج از خانه هستند، حتی صدایشان نباید شنیده شود. زنی که بیست سال درس خوانده و مادر یک پسر جوان است، حق ندارد بدون محرم از خانه خارج شود و در جامعه دیده شود. جالب اینجاست که همین زن، زمانی که پسر هفت ساله‌اش در کنار اوست، از نظر امیرالمؤمنین محفوظ و مورد حفاظت قرار می‌گیرد.

مریم بهرمن:ژیلا من را با خودش می کشاند، ‌گاهی دلم می‌خواست بیشتر پیش آن زن ایرانی در هرات بمانم اما ژیلا می‌رفت ، گاهی حوصله‌ی اتاق شلوغ هتل در سفر گردهمایی بزرگ زنان روزنامه‌نگار را نداشتم اما ژیلا داشت، گاهی همراه‌ش می شدم در کوچه های سرد کابل ولی همزمان یاد روزی می افتادم که رزومه‌ام را برای کار در کابل نفرستادم و مجبور می شدم چند خط خوانده شده را برگردم و دوباره سرمای سخت کابل را حس کنم…

در ویدیویی که تاکنون توسط صدها میلیون نفر در سراسر جهان دیده شده، مردی در رفح، کودکی که سرش قطع شده بود، را بالا گرفته تا جهان شاهد این صحنه باشد. نام این کودک که در زمان کشته شدنش یک و نیم ساله بود، احمد النجار است.

در شب حمله اسرائیل چادرهایی را بمباران کرد که پس از دستور تخلیه، غیرنظامیان در آنها پناه گرفته بودند. در عرض چند دقیقه بیش از ۵۰ نفر کشته شدند که احمد هم در میان آنها بود. سر احمد هرگز پیدا نشد و خانواده‌اش فقط توانستند بدن بی سر او را دفن کنند.

کاوه مظفری:می دانم که زندان یعنی محدودیت، اما همین زندان هم لازم است مبتنی بر قواعد و مقرراتی باشد تا کرامت و حقوق اولیه زندانیان رعایت شود. مطابق آیین نامه اجرایی سازمان زندان ها، حقوق و اقدامات حمایتی برای همه زندانیان در نظر گرفته شده است، فارغ از اینکه زندانی مدنی و سیاسی باشند یا محکومان سایر جرایم. مواردی مثل امکان استفاده منظم از محوطه هواخوری، یا دسترسی به آب شرب لوله کشی با کیفیت بهداشتی، یا برخورداری از تجهیزات اولیه آشپزی که در ماده ۱۵۴ آیین نامه به صراحت ذکر شده است.