تیتر یک

رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی، سیریل رامافوسا، روز پنج‌شنبه در نشست جانبی G20 اعلام کرد که دولت خشونت جنسیتی و فِمی‌ساید را «بحران» اعلام خواهد کرد.

مکتب ناسیونالیسم در تاریخ معاصر ایران، همواره در خدمت بازتولید هویتی مردانه و قهرمان‌محور از مفهوم «ایرانیت» بوده است؛ هویتی که در آن زنان نه به‌عنوان سوژه‌های تاریخی، بلکه به‌مثابه نمادهای صیانت، ناموس و پاکی ملت بازنمایی شده‌اند.

در جهانی که سپیدترینِ شکنجه ها را با طلایی ترینِ دینامیت ها می آرایند،
سیاهیِ نفت رنگ تشخص است؛
برای آنان که به وال استریت نماز می گذارند!

نهصد نفر از فعالان فرهنگی، مدنی، و سیاسی با گرایش‌های مختلف ضمن محکوم کردن این اقدامات نخ نما، خواهان آزادی فوری و بی قید شرط این پژوهشگران، و پیگیری عاملان و مسببان فقر و فلاکت حاکم بر ایران شدند.

حضور مردم در مراسم اعدام در ملأ عام، تنها نتیجه‌ی تبلیغات حکومتی نیست؛ بلکه حاصل قرن‌ها عادت به «تماشای رنج» است. از داستان‌های حماسی و مجازات‌های قبیله‌ای تا میدان‌های اعدام در شهرهای کوچک، خشونت به بخشی از حافظه‌ی جمعی ما بدل شده است.

دستگاه حاکم ایالات متحده، با هم‌سنگ دانستن شبه‌نظامیان مورد حمایت خارجی در سودان با ارتش ملی آن کشور، واقعیت را تحریف کرده و عملا عاملیت سودانی‌ها را از بین برده است تا جنایات نیروهای شبه‌نظامی را تطهیر ‌کند.

حدیث، زنی که مثل هزاران زن دیگر در افغانستان حق بیرون رفتن و حضور در اجتماع ندارد، تنها دل‌خوشی و امیدش همین اینترنت است؛ جایی که می‌تواند درس بخواند، تدریس کند و با خانواده‌اش در تماس باشد؛ اما آن روز که ساعت چهار بعدازظهر اینترنت قطع شد، گویی تمام دنیا یک‌باره روی سرش خراب شد.

آلبانیز در نسخه نخست گزارش جدیدش با عنوان «نسل‌کشی غزه: جرمی جمعی» که در وب‌سایت سازمان ملل منتشر شده است، از «سیستمی از همدستی جهانی» انتقاد کرده و از دولت‌ها خواسته است که «فوراً تمام روابط نظامی، دیپلماتیک و اقتصادی خود با اسرائیل را تعلیق و بازنگری کنند.»

عذرخواهی یک رکن مهم است؛ اما نه هرعذرخواهی‌ای. عذرخواهی باید واقعی، عمیق، همراه با پذیرش مسئولیت و تغییر رفتار باشد. عذرخواهی سطحی یا صرفاً برای رفع مسئولیت، نه‌تنها کمکی به بازسازی اعتماد نمی‌کند، بلکه می‌تواند دوباره برای آزاردیده یادآور رنج و تحقیر باشد.