تیتر یک

نسیم غلامی سیمیاری هیچ‌گاه یک زندانی پرهیاهو نبوده است؛ حتی می‌توان گفت کم‌حرف‌تر از آن بوده که نامش بیرون از دیوارهای زندان زیاد تکرار شود. انگار خودش هم ترجیح داده کمتر نامش شنیده شود. همین سکوت است که نشان می‌دهد هدفش دیده شدن یا تبدیل خودش به «زندانیِ مشهور» نبوده است. حتی وقتی در اعتراض به ماه‌ها بلاتکلیف بودنش در زندان و عدم رسیدگی به پرونده‌اش اعتصاب غذا کرد موضوع را خبری نکرد چون صرفاً هدفش فشار به مقامات مربوط برای پیگیری پرونده‌اش بود.

در جهانی که ساختارهای فضایی بر پایه‌ی دیدن شکل گرفته‌اند، نابینایی نه صرفاً یک وضعیت زیستی، بلکه امری سیاسی-حسی است. بدن نابینا در تقابل با نظام دیداریِ مسلط، به حامل ظرفیت‌های مقاومت بدل می‌شود. ژئوپولیتیک انتقادی در این مقاله، بدن و فضا را نه عناصر خنثی، بلکه عرصه‌هایی برای اعمال و بازآرایی قدرت ادراکی می‌بیند. تاریکی، به‌مثابه برهم‌زننده‌ی نظم بینایی، می‌تواند به بستری برای تولید ادراک بدیل و بازتعریف حضور بدل شود.

با توجه به لابی‌گری صهیونیستی که در محکومیت‌ آنها نقش پررنگی ایفا کرده است، گمان می‌رود که بسیاری دیگر از شرکت‌های بزرگ تولید فیلم نیز اگرچه به صورت علنی هنوز این تعهدنامه را محکوم نکرده‌اند، اما از همکاری با سینماگران متعهد به آن، باز داشته خواهند شد.

فرضیه‌ کلیدی در تبیین علت سکوت روشنفکران و جامعۀ ایران در قبال فلسطین این است که روایت رسمی و ایدئولوژیک جمهوری اسلامی دربارۀ فلسطین، با وجود ظاهر حمایت‌گرانه‌اش، یکی از عوامل اصلی خاموش‌کنندۀ صداهای مستقل و تحلیلی در این زمینه است.

«عشق در هوا» یک نقاشی بی‌نظیر بنکسی است که گل‌های رنگارنگ آن به صورت دستی با رنگ روغن نقاشی شده‌اند، ویژگی نادری در آثار او. این گل‌ها یادآور سنت نقاشی طبیعت بی‌جان گل‌ها هستند اما برخلاف نقاشی‌های کلاسیک تاریخی، این گل‌ها گویی از پمپ بنزین محلی برداشته شده‌اند تا به دشمن پرتاب شوند.

این سوپرمن بر خلاف سوپرمن‌های قبلی، به‌جای آن‌که کورکورانه در خدمت منافع آمریکا باشد، دست بر قضا در برابر آن می‌ایستد و مقابل یک متجاوز مورد حمایت آمریکا، جانب ستمدیدگان را می‌گیرد.

بازگشت برای خیلی‌ها تنها بستن چمدان و عبور از مرز نیست؛ یعنی خداحافظی با آرزوهایی که سال‌ها برایش جنگیده‌اند. واژه‌ای هراس‌آور است، چون معنایش بریدن از همه‌چیز، از دست رفتن آنچه ساخته‌ای و فرورفتن دوباره در تاریکی است. امروز سرنوشت بسیاری از مهاجران زن افغانستانی در ایران با همین واژه گره‌ خورده؛ «بازگشت».

موسسه گلور نا مونا اما اخیرا از پذیرفتن این بودجه سرباز زد. رهبر این اتحادیه، در ژوئن ۲۰۲۵ از بمباران ایران توسط رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، تمجید کرد.[۱] در فاصله کوتاهی از این اتفاق “گلور نا مونا”  اعلام کرد که اظهارات دگت ــ که ترامپ را به خاطر حملات رژیم اسرائیل علیه ایران تحسین کرده بود ــ بازتاب‌ دهندهٔ ارزش‌های آن‌ها در زمینهٔ همبستگی و بین‌الملل‌گرایی است و آنها بر تعهد دیرینهٔ خود به حمایت از ملت‌های تحت ستم، به‌ویژه مردم فلسطین، پایبند هستند.

این نوشته که برای کانون زنان ایرانی ارسال شده؛ فریادی است که از دل تاریک‌ترین روزهای افغانستان برمی‌خیزد؛ صدایی جمعی از زنانی جان‌به‌لب‌رسیده که همچنان سعی می‌کنند زیر سایه‌ طالبان نفس ‌بکشند اما آینده خود را تاریک می‌بینند، از بی توجهی جهان نسبت به وضعیت زنان افغانستان رنجیده و حتی خشمگین هستند.
این زنان به دلیل تهدیدهای جانی نمی‌توانند نامی از خود ببرند، اما دردشان را به ما سپرده‌اند تا بازگو کنیم.

ده‌ها سینماگر مستقل ایرانی از جمله ترانه علیدوستی، شیرین نشاط، سپیده فارسی، گراناز موسوی، مانیا اکبری، مینا کشاورز، آزاده بیزارگیتی، مریم تفکری و الهه اسماعیلی به تعهدنامه‌ی بایکوت اسرائیل پیوسته‌اند.