تیتر یک

بسیاری از کارگران در سراسر جهان، با مطالبه‌ی این‌که کارفرماهایشان دست از همدستی در جنایات اسرائیل علیه فلسطینی‌ها بردارند، در سمت درست تاریخ ایستادند.

زمانی که تجاوز نظامی دولت اسرائیل به نوار غزه آغاز شد نور السقای بیست و پنج ساله دو ماه بود که به غزه بازگشته
بود. نور که فارغ‌التحصیل رشته‌ی رسانه و ارتباطات از دانشگاه آنکاراست پس از بازگشت در شرکت رسانه‌ای المشارق مشغول به کار شد. اما شروع نسل‌کشی همه‌چیز را برای او و برای همه‌ی ساکنان غزه تغییر داد. خودش این لحظه را چنین توصیف می‌کند: «تمام باورهایم در یک لحظه فرو ریخت و من در خود شکستم.»

آزاده ثبوت:تطریز سوزن دوزی سنتی فلسطینی با دوخت ضربدری است، هنری باستانی که قرن‌ها توسط زنان انجام می‌شده است. سوزن دوزی هایی که لباس های زنان را زینت می‌دهند، داستان‌های سرزمین، تبار و زندگی را در خود جای داده اند. این هنر که از مادر به دختر منتقل می‌شود، حافظه ای بدنمند و کنشی جمعی است. حتی در طول تبعید، جنگ های پی درپی و نسل کشی هر نسل هویت خود را از طریق دستان خود بازتولید می‌کند. برای فلسطینی‌ها، هر دوخت راهی برای حفظ خانه، فرهنگ، جامعه و خاطره سرزمین می‌شود.

مانند خیلی از بینندگان فیلم ، نخستین بار شهرزاد را در حال رقصیدن دیدم؛ در قیصر، داش‌آکل و چند فیلم دیگر.سال‌ها بعد کتاب‌هایش را خواندم و مدتی بعد تنها فیلم بلندش مریم و مانی را دیدم. اولین بار در پاتوق فرهنگیِ-واقع در طبقه‌ی بالای سینما ایران-با او برخورد کردم.با صدای بلند جلسه‌ای را برهم زد و صاحب مجلس او را بیرون انداخت. شنیده بودم در جلسه‌های نمایش خانه‌ی سینما هم پرخاش کرده و با برخورد بدتری مواجه شده است.

مریم ابو دقه، خبرنگار فلسطینی، وصیت‌نامه‌ای به پسرش نوشته بود تا اگر کشته شد، به دست او برسد:«تو جان و دل مادری، غیث! پس از تو می‌خواهم که به جای گریه کردن، برایم دعا کنی. در این صورت می‌توانم همیشه خوشحال بمانم. دلم می‌خواهد با سخت‌کوشی‌ات، سرآمد بودن و توانایی‌هایت سربلندم کنی.

ترانه بنی‌یعقوب:گلجان و مینا فقط بر بدن‌هایشان زخم ندارند، زخمی عمیق‌تر بر روح دارند. هر دو می‌دانند بازگشت به افغانستان، یعنی مواجهه دوباره با تهدید، خشونت و نابودی. در کشوری که طالبان دوباره قوانینش را بر زندگی زنان حاکم کرده، حق کار و تحصیل را از دختران گرفته و قربانیان خشونت نه پناه دارند و نه حمایت، بازگشت به معنای پایان هر امیدی است.

بیش از هزار فعال مدنی با امضای بیانیه‌ای خواستار لغو حکم اعدام شریفه محمدی، فعال حقوق زنان و کارگران شدند. در این بیانیه آمده است که شریفه محمدی، فعال ۴۵ ساله حقوق کارگران و زنان، پس از بیست ماه بازداشت و محاکمه‌ای غیرعلنی به اعدام محکوم شده، در حالی‌که فعالیت‌های او صرفاً مسالمت‌آمیز بوده و باید فوراً آزاد شود.

آزاده ثبوت:ساختار حقوقی و سیاسی که تمامی هویت مردمی در واژه “اتباع بیگانه” خلاصه کرده می تواند آنها را پس از سال ها زندگی در ایران و عضوی از جامعه ایران بودن هر زمان اراده کند در خیابان بازداشت و اخراج کند. 

تا به امروز، ۲۶۶ فلسطینی، از جمله بیش از ۱۲۲ کودک، در اثر گرسنگی جان باخته‌اند، چرا که رژیم اسرائیل همچنان جلوی ورود غذا و دیگر کمک‌های ضروری به غزه را گرفته است.

تقدیم به شرافت شریفه محمدی، روشنای وریشه مرادی و هستی شاعرانه‌ی پخشان عزیزی