کمپین یک میلیون امضا

شاید سارا، الهه و مونا و … ندانند اما زنان خانه‌دار، بخش زیادی از زمان و توان‌شان را صرف کاری می‌کنند که در آمارها و حساب‌های اقتصادی دیده نمی‌شود، در دنیایی که هر ساعت کار باید ارزش داشته باشد، اما چرا هنوز کار خانگی را بی‌ارزش می‌دانند؟

پانزده ساله بودم و در یک خانواده متوسط شهری و سنتی بزرگ شدم و برای کمترین فضایی که مال من باشد و فکرم مال خودم باشد هر لحظه و برای هر چیزی باید مبارزه می‌کردم.

شریفه محمدی می‌گفت که قاضی حکم مرگش را در یک دادگاه آنلاین ۶ دقیقه‌ای، صادر کرد. می‌گفت حتی نخواست ببیند که به چه کسی چنین حکمی می‌دهد.

مدتی است در خاک پناه گرفته‌ای، سرانجام ناهمسرت تو را به آرامش ابدی رساند.(۱) دیگر تنت کبود و صورتت سیاه نمی‌شود. دیگر نگران پسرت نیستی. حتی به صمیمی‌ترین دوستانت نمی‌گفتی که بر تو چه می‌گذرد. تو خبرنگار موفقی بودی و ناهمسرت، وکیل ناموفقی که گویا تو و بدن نازنینت باید تاوان این فاصله را می‌دادید.

محسن مرتضوی، عضو هیأت مدیره انجمن حمایت از قربانیان اسیدپاشی می‌گوید: «ما تصمیم گرفتیم به جای وابسته بودن به دیگران، خودمان کسب‌وکاری راه‌اندازی کنیم…»

در یک گزارش بی‌سابقه که توسط مرکز آموزش جامعه برای مدیریت بحران (CTCCM) در غزه تهیه شده و از سوی اتحاد سازمان وار چایلد (War Child) حمایت می‌شود، تأثیرات روانی تکان‌دهنده جنگ جاری بر کودکان در غزه را به تصویر کشیده شده است. موضوع: محافظت و ایمنی کودکان در منطقه‌ی غزه می‌باشد و این مطالعه ارزیابی نیازها که با بیش از ۵۰۰ کودک، والدین و مراقبان آن‌ها مصاحبه کرده است – از خانواده‌هایی که در آن حداقل یک کودک معلول، مجروح یا بدون همراه وجود دارد – نشان می‌دهد که بیش از یک سال آوارگی، فقدان و بمباران مداوم، کودکان آسیب‌پذیر در غزه را دچار آسیب‌های روانی شدیدی کرده و خانواده‌های آن‌ها را در آستانه فروپاشی قرار داده است.

ترانه بنی‌یعقوب:سمیه را اولین بار در بیمارستان طرفه تهران دیدم. شوهرش در اردیبهشت ماه سال ۹۰، دو سال پیش از آن، روی او و دختر دو سال و نیمه‌اش رعنا اسید پاشیده بود. دو سالی که پس از این حادثه گذشت، جز دوا، درمان، و جراحی نبود، اما هیچ‌یک از آن‌ها به بهبودی منجر نشد. صورت سمیه، که شدیداً با اسید سوخته بود، کاملاً بی‌شکل شده بود؛ از چشمانش تنها دو حفره باقی مانده بود و لب‌های نیمه‌سوخته‌اش کج. اسید به تمام جوارح اصلی بدنش آسیب زده بود، اما او تمام تلاشش را می‌کرد تا زنده بماند؛ تنها به خاطر دو دخترش، رعنا که آن زمان چهار ساله بود و نازنین که شش سال داشت.

سارا کریمی:حجاب به عنوان مفهومی برای تعریف عفاف، یعنی داشتن حجب و پرهیز از هرزه گی! اما همین مفهوم مصادیق مشخصی هم دارد که ظاهر مادی ما را تعیین می کند. اما ظاهر که امری مادی است و مفهوم ذهنی نیست به فرهنگ پیوند می خورد. فرهنگی برخاسته تجربه تاریخی در جغرافیای خاص که در آن مواد اولیه برای تهیه لباس، آب و هوا و سایر ملزومات محیطی در آن دخیل هستند. دقیقا به همین خاطر است که فرهنگ پوشش از جایی به جای دیگر و از زمانی به زمان دیگر متغییر است، اما ایده همزیستی متعهدانه آنقدر انسانی و برای جامعه زیربنایی است که در همه جا و همه وقت می تواند توافق به وجود آورد.

سیمین کاظمی:پزشکی شدن بیش از همه بدن زنانه را هدف قرار داده است. تمایل پزشکی به پاتولوژیزه کردن رویدادهای طبیعی زندگی تا حالات طبیعی بدن زنان جلوه بارزی از پزشکی شدن بدن زنانه است. حالا نه تنها علایم پیش از قاعدگی، بارداری، زایمان و یائسگی بلکه پستان کوچک، لابیا مینور بلند، فقدان بکارت، تغییرات پیری و عدم مطابقت با استانداردهای نوظهور زیبایی همه بیماری تلقی می شوند و به مثابه یک پاتولوژی با آنها برخورد می شود. با تمایل پزشکی به بیمارانگاری زنان و برساخت آنها به عنوان موجودیت ضعیفی که همواره نیازمند مراقبت و درمان است،  درعصر مدرن، اساساً زن بودن یک بیماری است.