کمپین یک میلیون امضا

پدرم! پدری که هیچ‌وقت اشک‌هایش را ندیده بودم داشت هق‌هق می‌کرد، برای من؟ یا خودش؟ می‌گفت لعنت به سیاه‌بختی‌ام، لعنت به اینکه دخترم، کاش همراه مرضیه در انتحاری مکتب چند سال پیش می‌مردم، کاش هیچ‌وقت به دنیا نمی‌آمدم. با حرف‌هایش آخرین بند دلم پاره شد و آخرین باری شد که خانه‌ام را دیدم. آیاتی از سر تفریح و پوشالی کردن نیتشان زمزمه کردند و همسر قانونی و شرعی‌ای شدم که هیچ‌کس نمی‌توانست مخالفت کند، دستم را دور شکم برآمده‌ام پیچیدم و چشمانم را بستم.

ژیلا بنی‌یعقوب:یک هفته قبل از اینکه زهرا دادرس، فعال حقوق زنان در گیلان برای گذراندن حکمش به زندان لاکان برود این مصاحبه را با او انجام دادم. زنی که به‌طور شگفت‌انگیزی مهربان است، براز عشق و انرژی برای خانواده، دوستان و همه مردم . او و خواهرش امسال در یک روز(بیستم تیرماه) برای اجرای حکم به زندان لاکان رفتند. سال قبل هم هردو خواهر هم‌زمان در روز ۲۵ مرداد بازداشت شدند .وقتی به او گفتم که خیلی سخت است دو نفر از اعضای خانواده هم‌زمان در زندان باشند، گفت: می‌دانم برایشان سخت می‌گذرد اما همراهی و همدلی می‌کنند و این خیلی برای من ارزشمند است.زهرا دادرس، فعال حقوق زنان یکی از یازده فعال برابری طلب رشت است که مرداد سال گذشته توسط مأموران اطلاعات بازداشت شدند، تقریباً مصداق اتهامات همگی آن‌ها عضویت در یک گروه تلگرامی است که آن را مصداق فعالیت در یک گروه غیرقانونی محسوب کرده‌اند. او به شش سال حبس محکوم‌شده که سه سال و نیمش قابل‌اجراست. به گفته زهرا با پرونده خالی چنین حکم سنگینی را گرفته است و هیچ سند و دلیل محکمه‌پسندی در پرونده‌اش وجود ندارد.زهرا دادرس که سالها در زمینه برابری و توانمندسازی زنان در گیلان کار کرده است، هم اکنون در حال گذراندان حبس خود در زندان لاکان است.

فخرالسادات محتشمی پور بخش‌هایی از مصاحبه ابراهیم نبوی با شهلا لاهیجی را برای حاضران خواند و به حمایت‌های او از انجمن زنان کارآفرین اشاره کرد: «اعضای انجمن زنان کارآفرین از خانم لاهیجی که برای کارآفرینی ارزش ویژه‌ای قائل بود و خود را عضو انجمن می‌دانست خاطرات خوشی دارند.»او در بخشی از سخنان خود در باره شهلا لاهیجی گفت:او شهلای ما بود، شهلای همه ایران.

آزاده ثبوت:فمینیست های فلسطینی خشونت جنسی را محکوم می کنند، اما دستکاری آن توسط فمینیست استعماری برای سرپوش گذاشتن بر نسل کشی را به چالش می کشند. پروفسور رباب عبدالهادی[۳۷] درسخنرانی اخیرش با عنوان “فمینیسم ضد امپریالیستی”[۳۸] شرح می دهد که اتهام تجاوز های گسترده توسط نیروهای فلسطینی از سوی سازمان های بین المللی در غیاب هر گونه مدرک قابل استناد، برآمده از پیش داوری و سویه های نژادپرستانه است. خشونت نژادی  و سوگیری که مردان مسلمان عرب فلسطینی را ذاتاً متجاوز،  وحشی و بی فرهنگ می داند. ‌ هم نظر با رباب عبدالهادی، علی ابونعمه می گوید: “پذیرش بی چون و چرای این پروپاگاندا ریشه در نژادپرستی نهفته ای دارد که مردان عرب، رنگین پوست، سیاه پوست و مسلمان را موجوداتی خشن و غیرقابل کنترل می داند. این کلیشه بسیار قدیمی به روزهای جیم کرو[۳۹] در ایالات متحده باز می گردد. با دستمایه قرار دادن این کلیشه بود که بسیاری از مردان سیاه  به این بهانه که برای زنان سفیدپوست یا مستعمره نشین خطر ناکند و زنان باید از وحشیگری آنها حافظت شوند، مورد  اذیت و آزار قرار می گرفتند.

کانون زنان ایرانی :جمعی از هم بندی های سابق و فعلی مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی و همچنین تعدادی از فعالان حقوق زنان هم زمان با نوروز ۱۴۰۲ با صدور بیانیه ای خواستار آزادی بی قید و شرط او شده اند.آنها در بخشی از این بیانیه نوشته اند:مریم مادر سه فرزند است که سالیان طولانی است از زیستن در کنار آنها محروم مانده اما با همه اینها همچنان استوار ایستاده و تسلیم عادت و فرسایش زندان نیز نشده است. او‌‌ با لبخند و نشاط کم نظیرش با شجاعت و اراده تزلزل ناپذیرش در مبارزه و همچنین شور و هیجان و عطشی غیر قابل وصف برای زندگی، خواندن و آموختن تبدیل به نمادی از سربلندی و ایستادگی شده است.

این نوشته جستاری پراکنده، مشاهده محور، تجربی و گونه ای اندیشیدن با صدای بلند است. نحوه ای مواجهه با مساله از جایگاه خود به جای جایگاه بالا و به جای دیگری. مواجهه ای که برخلاف کلیشه های رایج از مداخله گری مردان فمینیست، به جای سخن گفتن از موضع گیری، روایت گر است ، روایتی  که تعمیم دهنده نیست و به عنوان یک دریافت شخصی بیان می شود و از این رو می تواند صادقانه تر و برابری خواهانه تر باشد

تخمین زده می‌شود که از هر ده زنِ در سن باروری یک نفر مبتلا به اندومتریوز است. در ایران آمارها حاکی است که بیش از سه میلیون زن با اندومتریوز دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند. با اینحال اغلب پزشکانی که برای بار اول این زنان را معاینه می‌کنند، نمی‌دانند که درد و ناراحتی این زنان بر اثر چیست و متخصصانی که این زنان به آنها ارجاع داده می‌شوند نیز اطلاعات کامل و خوبی ندارند. شمار زیادی از زنان تحت درمان قرار نمی‌گیرند یا درمان نادرستی دریافت می‌کنند، ممکن است سال‌ها طول بکشد تا این بیماری برایشان تشخیص داده شود و در این مدت زنان با دردهای شدیدی که زندگی کاری، اجتماعی و جنسی‌شان را تحت تاثیر قرار می‌دهد، مواجه هستند.

رحمان زد زیر خنده و گفت: آهان اصلاً حواسم نبود. اشکال ندارد تو برای من پسر به دنیا بیاور، بعداز زایمانت یک گوسفند می‌کشم. اون وقت یک ماه فقط گوشت کبابی و آبگوشتی و تنوری بخور. با آمدن اسم پسر، دلم را غم و دلهره پر کرد اگر پسر نبود چه؟ جرئت نکردم تا این فکرم را جلو رحمان به زبان بیارم. در همین لحظه صدای رحمان مرا از فکرم بیرون آورد و پرسیدم: چی گفتی متوجه نشدم؟! رحمان: می گم کجایی بیا و ببین دیگه چی آوردم. با تعجب گفتم: مگر چیز دیگری هم خریدی؟! رحمان یک لباس نوزاد را که قایم کرده بود نشانم داد و گفت: این رو برای پسرم گرفتم. لباس را گرفتم، خیلی قشنگ بود. سکوت کردم و به چهرهٔ رحمان خیره شدم که چایش را قلپ قلپ سر می‌کشید و خنده از لبانش کنار نمی‌رفت. حالا او بود که غرق در افکارش شده بود.

پیمان حقیقت طلب، مدیر پژوهش انجمن غیردولتی دیاران می‌گوید که در سه ماه اخیر افغان‌ستیزی  شدت یافته  و این موضوع می‌تواند به شکلی جدی و طولانی مدت بر زندگی افغانستانی‌ها در ایران اثر بگذارد؛ سایه ای از خشونت. این خشونت می‌تواند بازماندگی از تحصیل برای کودکان مهاجر باشد و یا ایجاد شرایطی پر از ناامنی برای یک خانواده و یا حتی از دست رفتن جان یک انسان. با پیمان حقیقت طلب، مدیر پژوهش انجمن دیاران در این باره گفت و گوی تفصیلی کرده ایم تا  از زاویه متفاوتی به موضوع مهاجران در ایران نگاه کنیم.

خطر واقعی را نه در پناه دادن به انسان‌های بی‌پناه، که در نزول ارزش‌های انسانی و عدالت و برابری، نادیده‌انگاری حقوق انسانی و شهروندیِ ضعیف‌ترین قشرهای جامعه و کرخت شدن وجدان عمومی در برابر رنج میلیون‌ها انسانِ قربانیِ ظلم‌هایِ تاریخی‌ می‌دانیم. اجازه ندهیم عده‌ای با سوءاستفاده از معضلات کنونی کشور، تخم نفرت، خشونت، تبعیض و مهاجرهراسی بکارند و ما را به ورطه نژادپرستی و نفرت‌پراکنی بکشانند، که حاصلی جز افزایش سطح تنش و خشونت در جامعه نخواهد داشت. اجازه نمی‌دهیم سیاست‌گران قدرت‌طلب یا سیّاسان فرصت‌طلب که میهمان چندروزه‌اند و منافع‌شان در تفرقه‌افکنی و دیگری‌هراسی است، میدان‌دار فضای فرهنگی جامعۀ ما شوند و این جامعۀ صلح‌طلب را که از کودکی زمزمه می‌کند «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند»، به بیراهه خشونت و نفرت و نژادپرستی ببرند.