سکوت، مهریه‌ی زن است

شعری از فرناز جعفرزادگان

کانون زنان ایرانی

لال می گریم

میان ملال لاله زاری

که عمری به آن دلخوشم

می کوبم

مهر هیس را

بر تن

میان حجله هایی که هرگز به خانه نرسید

سکوت مهریه ی زن است

هیس
خانم هیس…

سالها بی صدا خفه

در گوری دور

خفته ام

تا ریخته های تاریخ…

از آن روز که خدایان زن بودند

رنگ مرد را شنیدم

که چگونه

خفاشی

فاش کرد شب را

میان غارهای اندوه

و اسرار تهی از ستاره را

مچاله کرد

هیس
خانم هیس…
سکوت مهریه ی زن است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.